Would you stay if she promised you heaven?
Will you ever win?
(Rhiannon)
Abba en Fleetwood Mac lijken veel meer op elkaar dan ze zelf denken. Ze hebben twee levens gehad. Al lagen die van Fleetwood Mac korter bij elkaar. Ze hebben twee koppels in hun rangen. Van die twee koppels spelen voor de schermen de vrouwen de hoofdrollen. Bij Fleetwood Mac is dat ook achter de schrijftafel het geval. Christine McVie en Stevie Nicks schreven alle hits van de band, die enkele jaren als de beste van de wereld beschouwd werd.
De liefdesrelaties binnen beide groepen werden in de eigen songs een thema. Bij alle twee leidde het opslorpende professionele bestaan tot privé-scheidingen. Ook dat werd zowel bij ABBA als bij Fleetwood Mac een thema – een tijdlang hèt thema – van hun muziek. De bands bleven in beide gevallen nog lang bestaan nadat de wegen privé uit elkaar gegaan waren.
Break-up songs zijn een dankbaar onderwerp in popmuziek. Velen hebben er hun carrière op gebouwd. Dat was bij Fleetwood Mac niet het geval. Hun meest expliciete break-up song was ook hun grootste singlehit. In de jaren dat ik quasi uitsluitend naar punk en new wave bands luisterde, bleef ik ook nog ‘Go Your Own Way’ draaien.
In 1975 verrees Fleetwood Mac uit zijn as. Mick Fleetwood, die voor de groepsnaam gezorgd had, zocht en vond in Londen het duo Christine Perfect (later McVie) en John McVie, en in Los Angeles het koppel Stevie Nicks en Lindsey Buckingham.
Daarvoor had hij in een eerste leven samengewerkt met Peter Green, een perfectionistische maar ook mentaal labiele gitarist die voor de grootste blueshit van Fleetwood Mac I, gezorgd had. ‘Oh Well’. Niet mijn ding. Een beetje later kwam iets heel anders op single uit, het sfeernummer ‘Albatross’, dat ik wel kon smaken. Peter Green was ondertussen nauwelijks nog aanspreekbaar, en Mick Fleetwood besliste om de stekker eruit te trekken.
Zoals gezegd, stak hij die er in 1975 opnieuw in. Met het voornemen popmuziek te maken in plaats van alternatieve paden te blijven bewandelen. Een voltreffer. Het eerste album was er één zonder titel, maar met meteen al een nummer één hit, ‘Rhiannon’. ‘Rhiannon’ werd in de live versie mijn favoriete Fleetwood Mac song.
Het is een Stevie Nicks song over een oude Engelse heks, een rol die live zeer overtuigend gespeeld wordt door Nicks. Zij is op het eerste gezicht een engelachtige figuur. Dat was waarom ze een hele generatie mannen èn vrouwen betoverde. Mij ook. In een aantal rustiger Fleetwood Mac songs speelde ze die rol ook heel overtuigend. In de live versie van ‘Rhiannon’ leren we de andere kant kennen. Stevie Nicks kan op het podium helemaal uit de bol gaan. Ze is evenveel een furie als een fee.
De romantische inborst van Stevie Nicks stond op het duo-album zonder titel van Buckingham en Nicks op de voorgrond. Je kan het het voorspel tot Fleetwood Mac noemen. Achteraf gezien is het heel verwonderlijk, maar het album van het duo – hun enige – brak geen potten. Nu is de plaat op vinyl heel gegeerd, maar toen werden er niet meer dan 35.000 van verkocht. Ik ben de trotse bezitter van een exemplaar. Toegegeven, ook het mijne is niet zo vaak uit de hoes gehaald. Onterecht, want het bevatte pareltjes als ‘Crystal’. En nee, het is niet te koop.
Het is door dit album dat Mick Fleetwood zijn twee toekomstige collega’s op het spoor kwam, en besliste tot de muzikale omslag. Na de debuutplaat ging het verder bergop en hun top bereikte Fleetwood Mac een jaar later in 1977 met het album ‘Rumours’. ‘Rumours’ is één van die platen die bij elke generatie muziekliefhebbers weer een snaar raakt. Grootouders, ouders en tieners kenden de teksten uit het hoofd en zongen ze mee. Telkens weer werden andere Fleetwood Mac songs ontdekt en geapprecieerd. Vandaag staan wereldwijd in de lijsten van de beste popmuziek van alle tijden Fleetwood Mac songs die op het moment dat ze gereleased werden niet opvielen. In De Tijdloze is de Fleetwood Mac top 3:
1. The Chain (in de Tijdloze op 3)
2. Dreams (29)
3. Everywhere (42) CIJFERS CHECKEN
Ook ‘Go Your Own Way’ staat nog op 42. Mijn eigen top 3 is helemaal anders.
1. Rhiannon
2. Sara
3. Go Your Own Way
Ik blijf vooral de singles uit de drie succesvolste albums koesteren. ‘Sara’ is de ontroerende songs en trok romantische zielen naar Fleetwood Mac. Het staat op het dubbelalbum ‘Tusk’. Na het succes van ‘Rumours’ kon alles wat daarna kwam alleen maar tegenvallen. Daarom beslisten ze het roer volledig om te gooien.
‘Tusk’, de titeltrack, vind ik erg sterk, maar de gemiddelde Fleetwood Mac fan kon het maar matig smaken. Artiesten wereldwijd zeggen tot vandaag dat Fleetwood Mac hen inspireerde om zelf muziek te gaan maken. Fleetwood Mac was de (her)uitvinder van de meerstemmige samenzang. Het grote succes van ‘Rumours’ werd nooit meer geëvenaard – dat kon ook niet – , maar alle platen na ‘Tusk’ bleven ook goed verkopen. Ze waren ook gewoon goed.
Niet zo lang geleden stierf Christine McVie en bracht Stevie Nicks, die nog steeds toert met de songs van de band en nog steeds over hetzelfde charisma beschikt, een pakkende ode aan McVie, haar sister in arms.
De appreciatie voor Fleetwood Mac kan je afleiden uit het grote aantal covers dat van hen van zeer uiteenlopende artiesten terug te vinden is op YouTube. Ik vind ‘Landslide’ uit het debuutalbum van Fleetwood Mac II door Smashing Pumpkins de mooiste. Als zelfs die lawaaimakers een sobere maar aangrijpende cover brengen, dan mag je vaststellen dat Fleetwood Mac geen tegenstanders had.
Het is een cover met veel respect en het is een ander nummer geworden. Wereldster Dua Lipa sloot tijdens haar laatste wereldtournee in elk land waar ze speelde haar concert af met een song uit dat land. In Los Angeles was dat ‘The Chain’, dat ze met een ongebruikelijke lovende speech inleidde. Ook twintigers, die vandaag aan de top staan, eren Fleetwood Mac. Het is een true north voor vele generaties.
