In De Tijdloze staat het nummer jaar na jaar ergens in de hoogste twintig. Dit jaar zelfs op vijf. Maar ik begrijp perfect dat zelfs fervente The Cure fans na verloop van tijd een zucht slaken zodra ze nog maar eens die simpele gitaaraanslag van A Forest te horen krijgen. Been there ! Maar dan had je die live versie uit 1992 van het nummer nog niet gehoord. Het hele oeuvre van The Cure wordt samengebald in hun klassieker. Er zit zelfs in de meer dan 13 minuten (!) versie een riff van She’s Lost Control van Joy Division verwerkt.
Ik herinnerde me dat bij de gevestigde muziekkritiek – dat wilde rond 1980 zeggen : de Humo – er totaal geen enthousiasme was voor 17 Seconds, het tweede album van The Cure, waarvan dit het prijsnummer was. De journalist deed er smalend over en vond de plaat een stap in de verkeerde richting na het veelbelovende debuutalbum. De man blunderde, al werd het later met de mantel der liefde bedekt en uit de geschiedenisboeken van Humo gewist.
Zware instrumentale intro’s die regelmatig meer dan twee minuten duurden, maar ook soms mistige subtiele intro’s, zoals die van All Cats Are Grey, uit Faith, het derde album, waren typerend voor Robert Smith en zijn acolieten. Vanaf A Forest verzamelde het trio een grote schare hondstrouwe fans, waaronder talloze lookalikes van de zanger. Vleermuizen, noemden wij ze destijds. The Cure creëerde samen met de vrienden van Siouxie and The Banshees en samen met Bauhaus en Killing Joke niet alleen het geluid, maar vooral ook het beeld van de alternatieve jaren tachtig.
Iedereen heeft een eigen persoonlijke top 3 van The Cure. Dat is perfect normaal. Je hebt de keuze uit honderden songs en uit meer dan tien albums.
Ik heb twee top 3’en.
Dit is mijn top 3 van de zwaar op de handse The Cure:
3. A forest
2. All cats are grey
1. Plainsong
En dit is mijn top 3 van de lichtvoetige, haast happy, The Cure:
3. In between days
2. Close to me – die claustrofobische clip !
1. Friday, I’m in love
The Cure spreekt fans uit diverse generaties van muziekliefhebbers aan. Jonge poprock goden hadden ouders die opgroeiden met The Cure en Talking Heads. Ze ontdekten de band in de platencollectie van de ouders. Eén van die jonge godinnen, Olivia Rodrigo, werd helemaal wild toen ze tijdens als hoofdact op Glastonbury haar muzikale held mocht voorstellen en er samen mee op het podium mocht spelen.
Velen hadden een vroeger einde van The Cure verwacht, maar ze gingen door tot begin 2025 toen ze als onfrisse zestigers een laatste stuntplaat maakten. Hun laatste song van die laatste plaat, Endsong, spiegelde Plainsong uit het album Disintegration. Dat noem je de cirkel rond maken en de stekker er elegant uittrekken. Robert Smith en Ian Curtis van Joy Division zijn twee van de weinige echte legendes van de new wave, de muziekstijl die wij – mijn soort mensen en ik – in ons hart droegen, omdat ze donkere liedjes voor tijden maakten.
Iedere Vlaming die ooit meer dan één muziekfestival bezocht heeft, moet op een wei gestaan hebben waar The Cure op een podium stond. Ik ook meermaals. Maar een legendarisch moment heb ik gemist, helaas. Ik was net vanuit het landelijke Limburg in het verre Leuven aangekomen op kot, en zag affiches voor een The Cure optreden hangen. Ik twijfelde lang, maar omdat niemand van mijn kotgenoten er iets in zag heb ik The Cure live gemist in het eerste jaar van hun bestaan, nog voor ze A Forest gemaakt hadden.
Eric Kenis
