een bij voorbaat tot mislukken gedoemde poging om het mysterie ‘vrouw’ te ontrafelen
Er zijn van die vaststellingen die een mens pas rond zijn zestigste durft uitspreken. Niet omdat ze nieuw zijn, maar omdat men eindelijk voldoende levenservaring denkt te hebben opgebouwd om te beseffen dat men er toch niets meer aan kan veranderen.
Eén daarvan is: vrouwen zijn een mysterie.
En laten we meteen duidelijk zijn: dat is geen probleem. Integendeel. Mocht het mysterie verdwijnen, dan zou het leven plots gevaarlijk logisch worden, en daar is nog nooit iemand gelukkig van geworden. Kijk maar naar mannen die hun handleiding van de vaatwasser wél begrijpen. Die hebben vaak weinig vrienden.
Vrouwen dus.
Ik heb er in mijn leven al een aantal ontmoet, bestudeerd, bewonderd en – een hopeloos project besef ik nu – vooral geprobeerd te begrijpen. Dat laatste is mij nooit volledig gelukt, maar dat heeft de pret alleen maar verhoogd.
Wat mij altijd gefascineerd heeft, is de ongelooflijke diversiteit.
Aan de ene kant heb je vrouwen die eruitzien alsof ze net een artistiek project zijn gestart op hun eigen lichaam. Tattoos die verhalen vertellen, piercings die een licht metalen klank geven bij windkracht drie en een badpak dat duidelijk zegt: “Ik bepaal zelf hoe ik eruitzie en wat jij daarvan vindt, interesseert mij matig.”
Aan de andere kant zijn er vrouwen die – al dan niet uit eigen vrije wil – kiezen voor ingetogenheid, voor bedekking, voor stilte. Vrouwen die zich hullen in stoffen die niets prijsgeven, maar tegelijk een soort rust uitstralen die je in geen enkele meditatiecentrum vindt.
En ergens daartussen bevindt zich… de rest van de wereld.
Want vrouwen zijn geen categorie. Ze zijn een universum op zich.
Een universum waarin men op één dag tegelijk kan beslissen dat de kast volledig anders moet ingericht worden, dat die ene zin die je gisteren achteloos zei met de bemerking dat je er niets moest achter zoeken “toch iets betekende” en dat de wereld gered kan worden mits een correcte combinatie van empathie, gezond verstand en een kop thee.
Mannen staan daar vaak een beetje naast. Of soms zelfs mijlenver weg.
Niet uit onwil.
Maar uit lichte verbijstering.
Wij zijn eenvoudiger georganiseerd. Wij kunnen uren praten over een fietstocht, een schroef die niet past of de mysterieuze verdwijning van een afstandsbediening. Wij denken dat communicatie betekent dat men zegt wat men bedoelt, terwijl vrouwen soms zeggen wat ze niet zeggen om duidelijk te maken wat ze wél bedoelen. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Dat is geen kritiek.
Dat is bewondering met een lichte vorm van paniek.
Wat mij opvalt, nu ik de respectabele leeftijd van 62 heb bereikt, is dat vrouwen ook een opmerkelijk talent hebben om het leven draaiende te houden zonder dat het ons opvalt.
Zonder vrouwen zouden mannen waarschijnlijk nog altijd discussiëren over wie de vuilniszak buiten zet.
Of erger: ze zouden vergeten dat er überhaupt een vuilniszak bestaat.
Vrouwen zorgen voor structuur, voor nuance, voor correcties op momenten waarop mannen denken dat ze briljant bezig zijn terwijl ze in werkelijkheid een broodrooster proberen te herstellen met een schroevendraaier (elektrocutie loert om de hoek) en een onwrikbaar geloof in hun eigen kunnen.
En ja, vrouwen kunnen ook boos worden.
Dat gebeurt meestal op momenten waarop mannen denken dat alles perfect onder controle is. Het is een natuurwet die nog onvoldoende onderzocht is, maar die vermoedelijk verband houdt met kosmische krachten, de stand van de maan en het feit dat mannen soms dingen zeggen als: “Het is toch maar een detail?”
Dat is het moment waarop men best stil blijft.
En koffie gaat halen.
Wat mij echter het meest treft, is dit: hoe verschillend vrouwen ook zijn — van uitbundig tot ingetogen, van luid tot stil, van zichtbaar tot mysterieus — ze delen één eigenschap die mannen zelden volledig begrijpen maar wel dagelijks ervaren.
Ze maken het leven rijker.
Complexer ook, dat geef ik toe.
Maar zonder die complexiteit zou alles verschrikkelijk vlak worden.
Een wereld zonder vrouwen zou een wereld zijn waarin niemand merkt dat je twee verschillende sokken draagt. Waarin niemand vraagt hoe het écht met je gaat. Waarin niemand zegt dat je misschien toch beter een andere jas aantrekt omdat die ene niet helemaal klopt. Waarmee ze ‘helemaal niet’ bedoelen.
Met andere woorden: een wereld waarin alles technisch mogelijk is, maar niets echt leeft.
Dus ja, vrouwen zijn soms onbegrijpelijk.
Maar dat geldt ook voor de handleiding van een koffiemachine, en toch blijven we koffie drinken.
En met veel plezier.
Volgende keer hebben we het trouwens over mannen.
Dat wordt eenvoudiger.
Denken wij.
