Met tram en bus naar het centrum van Gent lijkt een prima alternatief voor de dure parkings en het drukke autoverkeer. Maar voor oudere reizigers is het openbaar vervoer niet altijd een pretje. Robert Janssens vertelt met de nodige humor en een vleugje ergernis over haastige chauffeurs, gevaarlijke evenwichtsoefeningen en de zoektocht naar een vrije zitplaats.

Al meer dan vijftig jaar krijgen we te horen dat er dringend bespaard moet worden om toekomstige generaties te beschermen. Van de oliecrisis en de regeringen-Martens tot de huidige begrotingsperikelen onder Bart De Wever: de politici wisselen, maar de boodschap blijft dezelfde. Stefaan Van Laere blikt als rijpe zestiger met verwondering, humor en een gezonde dosis scepsis terug op een halve eeuw besparingspolitiek. Want hoe komt het dat we na al die inspanningen nog altijd met dezelfde problemen worstelen? En waarom lijken de vergrijzing en de dalende geboortecijfers ons telkens opnieuw te verrassen? Een pittige column over boomers, jongeren, politieke verantwoordelijkheid en een toekomst waarvoor we blijkbaar al ons hele leven betalen.

Een bureau van één vierkante meter en een nachtkastje van amper een halve vierkante meter: meer persoonlijke ruimte heeft Robert Janssens thuis niet nodig. Beide plekjes dragen herinneringen aan geliefden, aan verlies en aan familie die hem vandaag nog kracht geeft. Een warme column over verbondenheid, ouder worden, verdriet en de kleine dingen die een leven betekenis blijven geven.

In ‘Wanneer ben ik eindelijk eens niet beschikbaar?’ schrijft Stefaan Van Laere met humor en zelfspot over vijftigplussers die voortdurend klaarstaan voor werk, familie en mantelzorg. Helpen geeft voldoening, maar al die kleine verzoeken kunnen samen je hele agenda overnemen. Een herkenbare column over grenzen stellen, tijd voor jezelf bewaren en leren zeggen: vandaag past het niet — zonder meteen toe te voegen dat het misschien toch nog kan.

Na jarenlang autorijden probeert Stefaan Van Laere zonder voorbereiding opnieuw een theoretisch rijexamen, met een ferme buis als resultaat. Met humor en zelfrelativering onderzoekt hij de waarde van rijervaring, verrassende verkeersregels en de veranderingen die nog op ons afkomen. Want veilig rijden vraagt ook dat je af en toe je kennis bijspijkert.

Robert Janssens blikt terug op zijn eerste wereldkampioenschap wielrennen als jonge journalist in 1962 en vergelijkt die ervaring met de manier waarop hij meer dan zestig jaar later de koers beleeft. Een persoonlijke terugblik op journalistiek, wielrennen en hoe de sport door de jaren heen veranderde, terwijl sommige mechanismen in het peloton verrassend herkenbaar bleven.