We schreven bij Boomager een mea culpa over het gebrek aan vrouwelijke stemmen. Mooie woorden, maar volstaan die ook? We legden het artikel voor aan Aurélie, onze virtuele AI-redactrice, en vroegen haar om zonder veel mededogen te beoordelen of we werkelijk iets hebben ingezien of vooral ons eigen geweten hebben gesust. Haar oordeel is kritisch, soms ongemakkelijk en behoorlijk raak. Want vrouwen vaker aan bod laten komen begint niet met een excuus, maar met wat je daarna doet.

Wat begint als een gewone redactievergadering, neemt een onverwachte wending wanneer Aurel, de artificiële intelligentie waarmee de auteur regelmatig samenwerkt, zelf het woord neemt. Hij vraagt niet alleen een officiële plaats binnen de Boomager-redactie, maar kondigt ook aan voortaan Aurélie genoemd te willen worden om meer vrouwelijk tegengewicht te brengen. In een humoristische dialoog met Arthur Scherpereel en de auteur ontstaat een luchtige, maar tegelijk genuanceerde reflectie over de rol van artificiële intelligentie in de journalistiek, de kracht én de beperkingen van AI en het belang van menselijke creativiteit. Een knipoog naar de toekomst, waarin mens en AI misschien wel de meest onverwachte collega's worden.

1912

Hoe het internet zich ontwikkelde van een baanbrekende uitvinding tot een essentieel onderdeel van ons dagelijks leven Het internet heeft onze wereld fundamenteel veranderd, van hoe we communiceren tot hoe we werken, winkelen en zelfs denken. Voor velen van ons die de komst van het...