Hoewel het drama nu toch al enkele dagen geleden gebeurde, wordt nog altijd de vraag gesteld hoe lang onze nationale doelman Senne Lammens nog zal kampen met de vreselijke herinnering aan zijn aantreden in de kwartfinale van het WK tegen de Spaanse nationale ploeg. Naar alle waarschijnlijkheid wordt hij nu nog, een week na het pijnlijke gebeuren, ’s nachts wakker en beleeft dan opnieuw dat drama, dat de Rode Duivels alle kansen ontnam om verder te strijden voor een eervolle uitslag in die hoogstaande competitie. Er aan herinneren hoeft amper. Lammens stond nog maar een tiental minuten in het doel als vervanger van de licht geblesseerd Thibau Courtois en moest er nog maar en gedurende een korte tijd voor zorgen dat de netten ongeschonden bleven, zodat hij en zijn kompanen in de extra-time en eventueel via strafschoppen toch nog in een volgende ronde zouden geraken. Een echelon hoger dan voorzien…
En dan kwam dat weinig indrukwekkende schot op hem af, schot dat hij niet eens moest afweren, maar gewoon en veilig kon vastpakken. Maar het lukte niet. De bal botste weer uit zijn handen en arriveerde netjes voor de voeten van een Spanjaard, die niet de minste moeite had hem tegen de netten te sturen en zo zijn team de zege te schenken.
Als ik mij nu afvraag hoe die arme Senne zoiets verschrikkelijks en tegelijkertijd vernederend verder afwerkt, komt het verhaal van een kereltje, dat heel in het begin van zijn puber-periode ook voor doelman speelde in een nogal belangrijke Belgische ploeg, door mijn geest. Voor een van de laatste en beslissende thuiswedstrijden werd gepland dat het jongste jeugdteam als prelude zou aantreden in een heuse wedstrijd, in dat indrukwekkende stadion en op dat grote veld. Het prille keepertje keek er met veel geestdrift en nog meer stress naar uit en begon zich met de vorderende minuten van de match af te vragen of hij alsnog de kans zou krijgen om zich te onderscheiden.
Zijn ploeg domineerde heel de tijd door, de tegenstanders werden constant in verdediging gedreven. En dan, plots, rukten die slappe jongens dan toch aan, tot dicht tegen ‘de goal’ van de thuisploeg, waarin het ambitieuze jongetje met gespannen spieren stond de wachten op de bal, die dan toch eens op hem afgevuurd zou worden. Och, het was al bij al maar een slap ‘shotje’, dat de doelman met gemak scheen op te pakken.
De bal kwam zachtjes in zijn armen en tegen zijn borst terecht, maar botste dan iets hoger weg, over zijn linkerschouder de netten in.
De zoveel sterkere thuisploeg verloor finaal met 0-1, het doelmannetje verliet met rode wangen het veld, dook weg in een hoekje van de kleedkamer en zou nog gedurende weken en maanden en misschien jaren leven met herinneringen aan dat vreselijke gevoel, dat hem toen overviel en zo lang in zijn gemoed bleef knagen.
Ik kan nu best begrijpen wat dat voor een sportman (een heel prille zowel als een internationaal gevestigde) betekent, hoe zo’n vernedering hem blijft achtervolgen. Want voor alle duidelijkheid: dat jongetje, dat was ik…
