Nog een paar dagen, beste ‘boomager’, en we zitten weer midden in een van de grote wedstrijden uit de sportwereld, in de Ronde van Frankrijk dus. Zelfde weerklank als de gelijklopende Wereldbeker voetbal zal die koers wel niet krijgen, maar toch gaat er bijna evenveel grandeur van uit. Alles wat op de fiets en langs de Franse wegen gebeurt, zal weer zoveel meer belang krijgen dan de andere races die een heel jaar door elders verreden worden, meer belang ook dan wat in de wereld van de sport in het algemeen afgeleverd wordt. Het is moeilijk te verklaren, want er zijn nog zoveel andere races die net hetzelfde te bieden hebben maar zoveel minder passie in de mens doet opleven. Hoe vaak heb ik in mijn lang leven, waarvan een groot gedeelte in beslag genomen werd door de koers, mensen niet horen zeggen ‘dat wielrennen hen niet direct interesseert’, tenzij die ene koers, die ‘Tour de France’ heet.
Dit keer weer komen alweer de beste coureurs ter wereld aan de start, aangevoerd door het als ongenaakbaar beschouwde duo Pogajar-Vingegaard. Eén, wel klinkende naam ontbreekt echter op de deelnemerslijst, die weldra in alle kranten zal verschijnen: Wout van Aert (met klein ‘v’ om dat nog even ter herhalen) een Belg dan nog, zij het met een Nederlandse vader. Iedereen weet intussen dat hij niet de kwaliteiten heeft om de Ronde van Frankrijk te winnen, maar naar elke koers wel voldoende meebrengt om vele velo-liefhebbers te passioneren. En dan hebben we het niet over uitsluitend Belgen.
Om het nog maar eens met nadruk te zeggen: van Aert heeft voldoende talent in huis om zowat altijd en overal te presteren, in de meest positieve zin van het woord.
Op zijn Tourpalmares heeft hij al een tiental ritzeges staan, inbegrepen een paar waarin het over hellingen en zelfs cols te doen was. Hij kan een wedstrijd in zijn eentje animeren, om aan de meet op te dagen als een groot winnaar of als een waardig verliezer. Hij is in staat als kopman heel de boel op stelten te zetten, om zich in andere omstandigheden volledig in dienst te stellen van een teamgenoot, die, bijvoorbeeld in de strijd om de gele trui, stevige hulp nodig heeft. En ook krijgt. Vingegaard, absolute leider van Visma-Lease a Bike, kan daarvan meespreken en zal hem nu drie weken aan een stuk moeten missen in zijn strijd tegen de ongenaakbaar gewaande Pogacar.
Maar van Aert zal er dus niet bijstaan, nu zaterdag, aan de start in Barcelona. Hij sukkelt nog altijd met de naweeën van een blessure, gevolg van een valpartij van toch wel een tijdje geleden. Het moet voor hem bijzonder pijnlijk zijn zo’n avontuur zonder hem te zien vertrekken, hoewel er later best nog andere races af te werken vallen, races waarin hij evenzeer kan schitteren. Als dat in de Ronde van Spanje (start op 22 augustus) gebeurt, zal dat natuurlijk niet ogen en klinken als een identieke prestatie in de Tour, maar even later kan dat wel, als hij een maand plus een week later aan de start van het wereldkampioenschap op de weg staat. In Canada dan nog, waar hij zich dan vlotjes zal herinneren dat hij al twee keer in een voorname onderneming de betere bleek van de man die nu al als topkandidaat voor de regenboogtrui beschouwd wordt, Pogajar dus. Dat gebeurde vorig jaar in de laatste rit van de Tour, die dan toch nog eens als een echte koers verreden werd en zo uitdraaide op een bits duel over de Parijse helling van Montmartre en nu, enkele maanden geleden, in de finale van Parijs-Roubaix waar de Sloveen de Belg overheen de kasseien niet kwijt geraakte en in een spurt met twee op de wielerbaan het onderspit moest delven.
Van Aert dan wereldkampioen 2026? Ongeveer heel de wielerwereld zou daar gelukkig mee zijn!
nvdr Robert Janssens volgde als wielerjournalist voor eerst De Volksgazet en later Het Laatste Nieuws niet minder dan 38 keer de Tour de France en heeft dus recht van spreken…
