Toen ik er, na al mijn vorige activiteiten, aan begon nu ook romans te schrijven, was ik mijn tachtigste verjaardag al even voorbij. Ik deed dat met weinig ambitie, had ter zake niet de minste ondervinding en zou al blij mogen zijn als ik tenminste één boekje kon afwerken. Maar het verliep allemaal veel vlotter dan verwacht, het verhaal stond na een redelijk korte tijd op het scherm en ik vond in eerste instantie dat het daarmee wel voldoende was. Ik wist, uit ervaring met mijn zoveel eerder geschreven sportverhalen over ‘de koers’, dat het niet zo eenvoudig was zomaar bij een uitgeverij (noch een grote, noch een bescheiden) binnen te geraken en oordeelde dat het beter was geen verdere bestemming te geven aan die nieuwe aanpak, waarmee ik begonnen was op een ouderdom waarop vele mensen zichzelf alleen maar geschikt vinden om… niks meer te doen.
Tot ik op een bepaalde ochtend besloot die beginnersroman toch bij een of andere editeur aan te bieden. Ik leverde hem onder meer in bij ‘Partizaan’, waartoe ik mij aangetrokken voelde door de aantrekkelijke naam van het bedrijf. De verrassing was enorm toen ik, enkele uren na het verzenden van mijn manuscript, een zekere meneer Stefaan Van Laere aan de telefoon kreeg, een voor mij zo goed als onbekende man, die meldde dat hij mijn boek wel onder de mensen wilde brengen. Met een doorgedreven enthousiasme bleef ik dan maar verder tikken, zodat ik rap in het ritme kwam van twee boeken per jaar, die telkens weer met dezelfde geestdrift de markt opgestuurd werden. Waardoor ik in de kortste keren die Stefaan Van Laere als een van de beste vrienden uit mijn lange leven ging beschouwen.
Bij de aanpak van mijn nieuwe taak zat ik redelijk snel in een bepaald dagritme. Ik schreef ongeveer elke ochtend twee tot drie bladzijden en bracht na tien uur ’s avonds nog een tijdje door met het aanbrengen van de nodige correcties. Alleen als ik iets heel belangrijks te doen had, ging ik niet achter de computer zitten, met spijt in het hart dan wel. Maar langs de andere kant konden noch zware vermoeidheid, noch stresserende gebeurtenissen mij van mijn nieuwe passie weghouden. Ik had gewoon maar met mijn schrijverij in gang te schieten om die dingen uit hoofd en lijf te krijgen. ‘Dus’, dacht ik, ‘zal dat ook wel zo verlopen als ik ooit eens ziek word.’
En dat laatste gebeurde korte tijd geleden.
Op een avond begon ik redelijk fel te hoesten, wat mij even later en gedurende uren uit mijn slaap hield. Het voelde zo erg aan dat ik al heel vroeg in de ochtend besloot zo vlug mogelijk naar de dokter te gaan, een dokter die nu zo goed als niet meer op huisbezoek komt. Onze huisarts onderzocht mij grondig om tot een eenvoudige diagnose te komen. Ik had, zo stelde hij, een zeer zware ‘valling’, die noch koorts, noch een of andere ontsteking veroorzaakte en die na een weekje rustig blijven uit mijn lichaam zou verdwijnen, met enkel een aspirientje en een siroopje, die alleen maar dienden om de symptomen te bestrijden.
Ik was zwaar ongerust het kabinet van de dokter binnengestapt en verliet zijn werkruimte met het gevoel dat alles al overwonnen was. Wat mij, zo dacht ik toch, zo goed als onmiddellijk weer aan het werk zou toelaten. Ik snelde dus naar huis en eens daar aangekomen, negeerde ik zelfs de vraag van de eega naar enige uitleg, over de diagnose natuurlijk. Er was op dat moment niks belangrijker dan verder te schrijven aan mijn zoveelste roman, om dan per direct vast te stellen dat dit… onmogelijk was.
Hoe ik ook mijn best deed, er kwam geen enkel woord correct op het scherm, geen enkele zin werd goed gevormd, hoezeer ik ook op mijn tikkende vingers en op de toetsen neerkeek. Het was duidelijk dat gelijktijdig schrijven en een gewone maar erge verkoudheid verwerken niet lukte en dat het pas na meer dan een week herstel weer zou lukken. Waarna je, bij het hervatten, nog wel het gevoel krijgt dat je alles opnieuw moet leren.
Vreselijk toch?
Meer lezen van Robert Janssens?
Robert Janssens is niet alleen een begenadigd columnist, maar ook een bijzonder veelzijdig auteur. Bij Uitgeverij Partizaan verschenen al tal van boeken van zijn hand, waarin zijn scherpe observatievermogen, gevoel voor humor en liefde voor boeiende verhalen telkens opnieuw tot uiting komen. Zin om meer van Robert te ontdekken? Ontdek hier zijn boeken bij Uitgeverij Partizaan.
