‘Terug van weggeweest’ is de titel van mijn winterboek, het werk dat in de nieuwjaarsperiode zal verschijnen. Maar daar ga ik het nu niet over hebben, uiteraard omdat daarover schrijven nu meer de taak van anderen is. Nee, dit wordt het verhaal(tje) over de zoveelste rare gebeurtenis uit mijn lange leven, een gebeurtenis die toch weer enige beroering teweegbracht, bij mij althans.
Ondanks alle al geleefde jaren (87 in totaal) heb ik nog immer ideeën en plannen om mijn uurtjes goed te vullen.
Dat bleek op die ene maandag, waarop ik mij in de prille voormiddag achter de computer zette om alweer een en ander te realiseren, zonder noodzakelijkerwijs de ambitie te koesteren er iets groots van te maken. Plots herinnerde ik me trouwens niet meer wat ik van plan was te schrijven. Ik staarde alleen maar naar het scherm, klapte het toestel dicht, stond moeizaam recht en was alleen nog in staat om in de dichtbijstaande zetel neer te ploffen en met mijn hoofd almaar verder van het dagelijks leven weg te glijden. De krant lag voor mij op het salontafeltje, zonder dat ik er ook maar een blik in had geworpen. Wat de eega tegen mij zei, hoorde ik amper. Toen ze mij aan mijn schouder schudde om te melden dat het eten op tafel stond, kon ik amper geloven dat het al middag was. Ik geraakte moeizaam recht en at als automatisch wat ik anders zo lekker vind en waarover ik altijd wel een complimentje in petto heb. Daarna verlangde ik er alleen maar naar om zo snel mogelijk weer in de zetel te geraken en mijn slaperige ogen te sluiten.
Ik vroeg mij af waar die plotse vermoeidheid vandaan kwam en werd een dag later al helemaal ongerust toen hetzelfde scenario zich opnieuw voordeed. Was dit dan toch een duidelijk sein dat mijn einde zich aankondigde? Dat leek natuurlijk niet onmogelijk na zoveel levensjaren. Het werd niet beter, integendeel, zou ik zeggen, zodat ik stilaan angst kreeg. Niet voor mezelf, wel voor mijn geliefden, die ik naar eigen mening nog niet mocht verlaten.
Gelukkig moesten Liliane en ik op dag drie van mijn inzinking naar de huisdokter om de klassieke inspuitingen in de bovenarm te krijgen. Ik maakte er natuurlijk gebruik van om hem te vertellen wat mij de laatste dagen was overkomen. Die arts zorgt al jaren voor ons, als opvolger van zijn vader trouwens. Bij herhaling hebben beiden, vader en zoon, de juiste diagnoses gesteld en de correcte medicamenten voorgeschreven. Maar nu leek het mij alsof er gewoon voorbijgegaan werd aan mijn toch wel angstwekkende klacht. ‘Gewoon wachten tot het voorbij is’, stelde de dokter. Daarna vertelde hij niet eens welke geneesmiddelen ik moest nemen om weer helemaal fit te geraken.
Ik bleef dus ongerust achter, maar dat belette mij niet om te slapen en nog eens te slapen. Tot ik op een bepaald moment, op een ochtend, weer helemaal helder in mijn hoofd werd en als het ware naar mijn bureautje gedreven werd om daar onmiddellijk te beginnen schrijven over wat ik enkele dagen eerder bedacht had en ondertussen straal vergeten was. Och, de miserie bleef nog wel wat hangen, maar dag na dag, bijna uur na uur, ging het beter. Nu is ze zo goed als uit mijn hoofd verdwenen. Een mens kan zich niet voorstellen hoeveel opluchting dat geeft. Ik meende enkele dagen lang dat dit het einde betekende, zo niet van mijn leven, dan toch van al die leuke activiteiten die het nog prettig maken om 87 jaar te zijn en nog ouder te worden.
