een Boomager kortverhaal
Wanneer Ria de deur van het buurthuis achter zich dichttrekt, staat ze met één voet op de mat en één voet in de toekomst. Dat beweert het bord naast de ingang. Binnen loopt het avondprogramma Klaar voor Morgen al twintig minuten achter op schema.
‘De QR-code werkt niet,’ zegt Ria.
‘Je moet eerst de app openen,’ zegt Luc.
‘Welke app?’
Luc haalt zijn schouders op. Op zijn fietscomputer staan drie schermen met hartslag, snelheid en trapfrequentie, maar in de supermarkt betaalt hij nog altijd met muntstukken. De kassierster wacht dan terwijl hij in zijn jaszak naar precies twee euro en zevenendertig cent zoekt.
Ria, eenenzestig, werkt als busbegeleidster en heeft een voorraad koekjes bij zich voor noodgevallen. Niemand weet precies wanneer een noodgeval begint, maar Luc krijgt onderweg alvast twee koekjes.
Aan de tafel zitten nog vier mensen. Marleen, negenenvijftig, heeft een potje zelfgekweekte munt meegebracht en vertelt dat planten beter luisteren dan mensen. André, vierenzeventig, komt met zijn verrekijker, want na de avond wil hij misschien nog uilen spotten. Nadine, zesenzestig, houdt van karaoke en neemt haar microfoon overal mee naartoe. Pol, tweeënzeventig, heeft een map bij zich met tabellen over zijn energiefactuur, zijn pensioen en de prijs van koffie. Ook naar de tandarts neemt hij die map mee, voor het geval iemand daar iets over elektriciteit wil weten.
‘De bedoeling van deze avond,’ zegt Nino, de jonge begeleider van negentien, ‘is dat we samen nadenken over de toekomst.’
‘Hebben jullie die al ergens gezien?’ vraagt Nadine. ‘Dan kunnen we haar meteen vragen waarom tegenwoordig alles een wachtwoord nodig heeft.’
Nino glimlacht beleefd. Zijn collega Lara, tweeëntwintig, probeert de beamer aan de praat te krijgen. Op het scherm verschijnt een blauw vakje met de woorden Geen verbinding. Daaronder staat een wachtwoord dat niemand kent.
‘Ik heb thuis hetzelfde,’ zegt Pol. ‘Alleen staat er bij mij dat ik verbonden ben zonder internet. Je bent dan ergens, maar je kunt er niets mee.’
Op de eerste rij zit José, achtentachtig. Haar dochter zet haar af en belooft haar na een uurtje weer op te halen. José heeft haar breiwerk op schoot en kijkt naar het lege scherm.
‘Bij ons thuis is de toekomst een nieuwe wasmachine,’ zegt ze. ‘Je weet tenminste wanneer die aangekomen is.’
Nino besluit dat ze zonder beamer beginnen. Hij stelt voor dat iedereen op een kaartje schrijft wat belangrijk is voor de toekomst. Marleen schrijft meer groen. André schrijft rustige plekken voor vogels. Nadine schrijft een microfoon die altijd werkt. Pol maakt een tabel met drie kolommen. Ria schrijft dat iedereen veilig thuiskomt en kijkt even naar de koekjes in haar tas.
Luc schrijft meer fietspaden, met daarachter tussen haakjes: liefst zonder kasseien.
Terwijl de kaartjes worden voorgelezen, tikt de regen tegen de ramen. Binnen kraakt de geluidsinstallatie. Nadine zet haar microfoon aan, maar uit de luidspreker komt alleen een lage brom. André draait aan een knop. De brom wordt luider.
‘Dat is de bas,’ zegt Nadine. ‘We hebben nu al een band.’
José legt haar breiwerk neer en tikt met haar breinaalden zachtjes op tafel. Marleen zet haar muntplant op de vensterbank, waar volgens haar meer licht valt. Pol ontdekt dat zijn telefoon nog maar twee procent batterij heeft en houdt hem boven zijn hoofd.
‘Misschien vangt hij daar beter bereik,’ zegt Nino.
‘Dat doet hij niet,’ zegt Lara.
‘Ik weet het,’ zegt Pol. ‘Maar ik wil toch iets proberen. Ik ben niet voor niets naar een avond over de toekomst gekomen.’
Op dat moment floept het licht uit. De beamer verdwijnt, de luidsprekers zwijgen en ineens klinkt de regen buiten veel harder. Er gaat een zucht door de zaal. Dan klinkt José’s stem.
‘Wie heeft er een zaklamp?’
Nino steekt zijn telefoon omhoog. Zijn scherm geeft een smalle witte straal. Lara doet hetzelfde. Ria haalt uit haar tas een klein zaklampje, twee koekjes en een opgevouwen busdienstregeling.
‘Voor noodgevallen,’ zegt ze.
‘Ik zie geen vogels,’ zegt André. ‘Maar ik kan wel vertellen waar ze zitten.’
Hij begint over de uilen achter het kerkhof. Luc vraagt of je daar met de fiets kunt komen. Marleen belooft morgen munt mee te brengen. Nadine zingt een oude schlager, eerst zacht en daarna zo overtuigend dat zelfs Pol zijn map dichtdoet. Ria deelt de koekjes uit. José breit verder in het licht van vier telefoons.
Wanneer de stroom terugkomt, staat Lara bij de deur. Ze kijkt naar de zaal, waar niemand nog naar het scherm kijkt.
‘Zullen we de volgende keer weer een presentatie voorbereiden?’ vraagt Nino.
‘Zeker,’ zegt Pol. ‘Maar dan graag op papier. Dat kan tenminste niet uitvallen.’
Bij het afscheid vraagt José aan Nino of hij haar wil helpen met haar telefoon. Ze wil haar dochter laten weten dat ze later thuiskomt.
‘Natuurlijk,’ zegt hij.
‘Goed,’ zegt José. ‘En als je klaar bent, mag je meteen mijn breiwerk meenemen. De toekomst heeft blijkbaar nog geen warme sjaal.’
Buiten valt de regen nog altijd. Maar niemand haast zich naar huis.
