Dingen die we anders zouden doen – met de wijsheid van nu
Stel je even voor: we stappen in de teletijdmachine, een retourtje naar de jaren waarin onze benen nog moeiteloos vele kilometers liepen, onze buiken strak waren en we dachten dat pensioensparen iets was voor mensen met een wandelstok.
Wat zouden we doen, gewapend met de kennis van nu?
Zouden we anders leven, anders kiezen, anders eten?
Of zouden we gewoon dezelfde stommiteiten opnieuw begaan – maar deze keer met een betere playlist op de achtergrond?
We zouden vroeger beginnen met genieten
We zouden niet wachten tot “later” om te doen wat we leuk vinden. Later is namelijk nu, dat hebben we ondertussen geleerd.
We zouden die verre reis maken, dat dansje wagen, die cursus Spaans volgen (en na les drie alweer opgeven, maar met plezier).
We zouden minder tijd verspillen aan piekeren over wat anderen van ons denken – en meer tijd besteden aan de mensen die wél voor ons denken: de garagist, de kapper en soms de kleinkinderen.
Met de kennis van nu zouden we beseffen dat geluk geen carrièreplanning is, maar een reeks kleine momenten die je alleen maar opmerkt als je even stopt met hollen.
We zouden vriendelijker zijn voor ons jongere zelf
Eerlijk: toen we jong waren, vonden we onszelf vaak niet goed genoeg.
We hadden altijd het gevoel dat we iets moesten bewijzen. We keken in de spiegel en zagen vooral wat beter kon – niet wat er al was.
Nu, met de ervaring van tientallen verjaardagen en minstens evenveel diëten later, weten we beter.
We zouden ons jongere zelf vastnemen, in de ogen kijken en zeggen: “Hé, je ziet er fantastisch uit. Geniet ervan, want binnen veertig jaar betaal je geld voor die rimpelvrije huid.”
We zouden lachen om onze onzekerheden, onze kapsels (die permanent!), onze eeuwige zoektocht naar wie we waren. Want kijk, we zijn er uiteindelijk geraakt – met of zonder GPS.
We zouden minder sparen voor spullen, meer voor herinneringen
Toen we jong waren, wilden we vooral hebben. Een bandopnemer, toen ‘het’ van ‘het’. Een stereo-installatie met dubbele cassette. Een auto met mistlampen. Een zetel die niet kraakte.
Vandaag weten we: de beste dingen kun je niet afbetalen.
We zouden minder geld steken in prullaria en meer in belevenissen.
Minder “wat kost dat?” en meer “wanneer vertrekken we?”
Want geen enkele reünie begint met “weet je nog die eerste platenspeler met stereosound?”, maar wél met “weet je nog dat weekend in Parijs?”
We zouden vaker “nee” zeggen – en het menen
Met de wijsheid van nu zouden we niet overal ja op zeggen.
Niet op die vergadering die “maar een uurtje duurt” (en drie uur later nog bezig is).
Niet op dat feestje waar we niemand kennen.
En zeker niet op de zoveelste verplichting die eigenlijk niemand echt gelukkig maakt.
We zouden beter waken over onze tijd, omdat we intussen weten: die is het enige dat niet herlaadt.
Maar we zouden ook vaker ja zeggen op de dingen die er wél toe doen: ja tegen dat terrasje in de zon, ja tegen een glaasje wijn op woensdag, ja tegen een spontaan etentje met vrienden die ons nog kennen van vóór we rugpijn kregen.
We zouden meer foto’s nemen – en minder selfies
We zouden de momenten vastleggen die er écht toe doen: de zondagmiddag aan tafel bij oma, de eerste keer dat de kinderen hun tong uitstaken bij het ijsje, de hond die stiekem op de zetel lag (Snoopy zaliger, zijn as staat op de kast).
Niet om ze te posten, maar om ze te bewaren.
Want de mooiste herinneringen hebben geen filter nodig.
En als we eerlijk zijn: niemand kijkt later nog naar je vijftig selfies met “gekke bekken”.
We zouden ons minder druk maken over ouder worden
Vroeger dachten we dat zestig “oud” was.
Nu weten we: zestig is het nieuwe dertig, maar met betere wijn, meer zelfkennis en een goede dermatoloog.
We zouden onze leeftijd niet meer zien als een grens, maar als een toegangscode tot rust, humor en een gezonde portie zelfrelativering.
We zouden stoppen met terugdraaien aan de klok – en gewoon genieten dat ze nog tikt.
We zouden… wat eigenlijk?
Als we eerlijk zijn, zouden we waarschijnlijk nog steeds fouten maken.
We zouden opnieuw verliefd worden op de verkeerde persoon, die verkeerde job aannemen, en te laat leren dat het leven geen repetitie is.
Maar deze keer zouden we er harder om lachen, sneller vergeven en minder lang blijven hangen.
We zouden het leven niet perfect leven, maar wel met iets meer zachtheid.
En dat is misschien wel de grootste wijsheid van allemaal.
De boomager-versie van tijdreizen
Wat als we de klok konden terugdraaien?
Waarschijnlijk zouden we dat niet eens wíllen. Wij, boomagers, draaien geen klokken terug – we geven ze gewoon een nieuwe batterij.
We weten dat de tijd sporen nalaat, maar ook verhalen.
Dat elke rimpel een grap kent, elk litteken een les, en elk gemist moment plaatsmaakt voor een nieuw begin.
We hebben geleerd dat het verleden niet bedoeld is om in te blijven hangen, maar om met een glimlach op te proosten.
Dus ja, geef ons maar de klok zoals ze is: tikkend, een beetje onregelmatig, maar nog altijd in beweging.
Want zolang ze blijft lopen, blijven wij dat ook doen – met goesting, met humor, en met een goed glas wijn binnen handbereik.
