Er zijn van die ochtenden waarop de wereldgeschiedenis zich in alle ernst ontvouwt, terwijl ik in mijn keuken sta te kijken naar een klein elektrisch toestelletje dat melk in schuim verandert.
Ik heb het over mijn nieuwe melkopschuimer.
Wie denkt dat dit een detail is, vergist zich. Grote omwentelingen in de geschiedenis beginnen vaak met kleine apparaten. De boekdrukkunst, de stoommachine, de broodrooster. En nu dus ook de melkopschuimer die mij in staat stelt een cappuccino te produceren die qua esthetiek niet moet onderdoen voor die in een hip café in Gent waar de barista een baard heeft, een tatoeage van een flamingo en een doctoraat in koffiebonen. Of filosofie, maar dat is zowat hetzelfde.
Terwijl dat toestel vrolijk zoemt, lees ik op mijn telefoon (ja, zo hip ben ik al) de uitslag van een nieuwe poll van Bart De Wever. Volgens de lezers van Het Laatste Nieuws is hij opnieuw de populairste politicus van het land.
Dat is op zich een indrukwekkende prestatie. Populariteit in de politiek is namelijk een beetje zoals schuim op cappuccino: het moet precies de juiste dikte hebben. Te weinig en het zakt meteen in. Te veel en men denkt dat er iets kunstmatigs aan de hand is.
Maar goed. Terwijl de premier in de peilingen stijgt, lees ik op een andere nieuwssite dat Donald Trump opnieuw bombardementen heeft laten uitvoeren in Iran. Of ergens in die buurt, wie kan het nog volgen.
Het contrast is groot.
Aan de ene kant geopolitiek vuurwerk. Aan de andere kant mijn melkopschuimer die zachtjes pruttelt alsof hij wil zeggen: “Rustig jongens, eerst koffie.”
Ik geef toe: het leven van een boomager speelt zich vaak op dat kruispunt af. Wereldnieuws en huishoudtoestellen ontmoeten elkaar in de keuken.
Na mijn cappuccino besluit ik te doen wat ik vaak doe wanneer de wereld dreigt te ingewikkeld te worden: ik ga fietsen.
Mijn Trek staat klaar in de garage (of elders, de precieze locatie ga ik niet verklappen om grijpgrage dieven niet op ideeën te brengen). Een prachtige racefiets tweedehands gekocht, zo licht dat hij vermoedelijk ook gebruikt zou kunnen worden bij ruimteonderzoek. Als men ooit een expeditie naar Mars organiseert, ben ik ervan overtuigd dat iemand zal voorstellen: “Neem een Trek mee. Dat rijdt daar waarschijnlijk ook goed.”
Ik vertrek voor een bescheiden tochtje van dertig kilometer, wat in wielertermen neerkomt op een soort diplomatiek overleg met mijn knieën en rug. Maar op mijn leeftijd ben ik er tevreden mee, en ik heb er bewust geen kilometerteller met snelheidsmeter laten opzetten. Wat telt is dat ik beweeg, niet hoe snel en hoe ver.
Onderweg denk ik na over de toestand van de wereld.
Waarom bijvoorbeeld niemand ooit een internationale top organiseert op de Poggio van Sanremo (een gedacht wellicht geïnspireerd door de fijne column van Robert Janssens bop Boomager). Het lijkt mij een uitstekende plek voor vredesonderhandelingen. Wie van de toppolitici boven geraakt zonder ruzie te maken en zonder van zijn fiets te vallen, verdient automatisch ons respect.
Ik stel mij voor hoe wereldleiders daar aankomen.
Bart De Wever, rustig trappend, analyserend hoe het federale model van de Poggio zou kunnen hervormd worden.
Donald Trump, die na driehonderd meter roept dat de helling “fake news” is en nog van dat fraaie jargon waar hij een patent op heeft.
En ergens tussenin ikzelf, die vooral hoopt dat er boven iemand staat met een cappuccino.
Wanneer ik thuiskom, besef ik dat de wereld eigenlijk niet zoveel verschilt van mijn keuken.
Politiek is schuim: soms indrukwekkend, soms tijdelijk.
Geopolitiek is espresso: sterk, bitter en gevaarlijk als je er te veel van drinkt. En het gewone leven – fietsen, koffie maken, naar de lucht kijken – is misschien wel de melk die alles een beetje zachter maakt.
Dat is trouwens de ware kracht van de boomager: wij hebben geleerd dat de geschiedenis zich niet alleen afspeelt in parlementen of op slagvelden.
Maar ook in de garage (of elders, maar dat ga ik niet aan uw neus hangen), naast een fiets.
En soms zelfs in een melkopschuimer.
Die overigens uitstekend werkt.
Mocht de internationale diplomatie ooit vastlopen, stel ik voor dat we beginnen met een cappuccino.
