Het is dan toch gelukt.
Ik kan opnieuw cursiefjes schrijven en ze worden weer gepubliceerd, in een gloednieuw elektronisch tijdschrift alias nieuwsbrief en website, ‘Boomager’ genaamd en waarvoor mijn goede vriend en uitgever Stefaan Van Laere weer als een soort redactiebewaarder mag optreden en natuurlijk ook artikels zal afleveren. Net zoals hij dat jarenlang gedaan heeft voor een ‘weekblad’, dat echter onverwacht en om niet zo duidelijke redenen uit de circulatie verdween.
Van bij het begin van wat ik maar mijn carrière als fictie-auteur zal noemen, vroeg Stefaan, die prompt mijn romans in omloop bracht, of ik geen zin had om voor hem en dus voor die geciteerde wekelijkse uitgave, cursiefjes en wellicht wat nog anders af te leveren. Ik zei ‘ja’ met heel veel geestdrift, om pas daarna te beseffen dat ik in een lange carrière als journalist veel gedaan had, heel veel, maar één ding niet en u raadt direct wel wat. Juist: zo’n cursiefjes schrijven. Ik wist niet of ik dat zou kunnen, Stefaan geloofde van wel en stelde mij tegelijkertijd gerust: als het eens een keertje niet lukte, mocht ik best een week wachten om het volgende te produceren.
Het werd een complete meevaller.
Ik geraakte onmiddellijk op gang, bij zoverre dat ik snel en bij herhaling enkele stukjes in reserve op scherm had staan.
Het raakte mij wel dat jobke, na de verdampen van het bewuste online magazine, niet meer te kunnen uitvoeren, niet alleen omdat die stukjes vlotjes uit mijn vingers kwamen, ook omdat het bij het bedenken eerst en bij het intikken later de indruk gaf ‘een klapke’ te doen. Met de eventuele lezers die je uiteraard niet kent, maar die je al schrijvend lijkt aan te spreken en bij het nalezen ervan als het ware hoort praten. Je voelt bijna hun commentaren, die je soms ook al eens lezen kunt, wanneer ze via het scherm reageren. En in heel mijn lang leven heb ik eigenlijk nooit iets liever gedaan dan praten met de mensen.
Dus ga ik dat nu verder kunnen met de sympathisanten van ‘Boomager’, bijna zeker zijnde nooit of nooit eens zonder inspiratie te vallen, inspiratie nog altijd en constant door mijn hoofd flitst. Zodat het er enkel op aankomt die niet te vergeten, wat mijn oude hersenen nogal gemakkelijk doen, met van alles en nog wat.
Robert Janssens
