Na eerder een vergeefse poging om het wezen vrouw te doorgronden wagen we ons dit keer aan de man….
Ik ben een man.
Tweeënzestig jaar ondertussen.
Dat betekent dat ik officieel tot een geslacht behoor dat tegelijk de maanlanding mogelijk maakte, de afstandsbediening uitvond, en er toch in slaagt om twintig minuten naar een lege koelkast te kijken zonder iets te zien.
Mannen zijn fascinerende wezens. Echt waar. Alle zullen sommige vrouwen daar anders over denken.
Als buitenaards leven ooit wordt ontdekt, hoop ik eerlijk gezegd dat ze eerst óns bestuderen. Ze zullen zich afvragen hoe een sekse tegelijk geniaal, oerdom en compleet onbegrijpelijk kan zijn.
Want mannen bestaan in alle soorten en maten.
Er zijn mannen die een IKEA-kast monteren zonder handleiding.
En mannen die de handleiding verliezen, de kast verkeerd monteren, boos worden op de schroeven en daarna verklaren dat minimalisme eigenlijk veel mooier is.
Er zijn mannen die symfonieën schrijven.
En mannen die drie dagen nadenken over de keuze van de juiste barbecueworst en bijpassende saus, voor sommigen onder ons een item dat zeker tot de top vijf van de allerbelangrijkste beslissingen behoort.
Er zijn mannen die Nobelprijzen winnen.
En mannen die denken dat “de luchtfilter vervangen” een complot is van de garagehouder (is misschien ook gewoon zo).
Van idioot tot hoogbegaafd: het volledige spectrum zit in ons collectief DNA. Soms zelfs binnen één en dezelfde man, afhankelijk van het uur van de dag en de stand van zijn bloedsuikerspiegel.
Ik geef het toe: er zijn momenten waarop ik ongelooflijk trots ben dat ik een man ben. Wanneer ik een lekke band herstel, bijvoorbeeld. Nee, slecht voorbeeld, daar begin ik liever niet aan. Of wanneer ik zonder hulp een ingewikkelde parkeerbeweging uitvoer terwijl niemand kijkt. Bij nader inzien, ook dat gebeurt maar zelden.
Maar er zijn ook momenten waarop ik mij diep schaam.
Wanneer een man luid telefoneert op speaker in de trein.
Wanneer een man denkt dat luisteren hetzelfde is als wachten tot hij opnieuw mag praten.
Wanneer een man zegt: “Ik vraag geen hulp, ik los dat zelf wel op,” terwijl de keuken langzaam onder water loopt.
De waarheid is: mannen zijn improvisatieprojecten op twee benen.
We doen alsof we weten waar we mee bezig zijn.
We knikken begrijpend.
We zeggen dingen als: “Dat komt wel goed.”
Vaak zonder enig idee waarom.
Zonder mannen zou de wereld er anders uitzien. Ik durf niet zeggen beter. We hebben nu eenmaal de neiging om er een potje van te maken, en onszelf erg belangrijk te vinden. En we leren niet bij. Hoeveel oorlogen zijn er eigenlijk ooit door een vrouw begonnen?
laat ons één ding nestvervuilend eerlijk toegeven: als mannen de kinderen hadden moeten baren, was de mensheid waarschijnlijk al uitgestorven tijdens het stenen tijdperk.
De eerste wee zou gevolgd zijn door: “Misschien wachten we hier toch beter nog even mee.”
Daarom bewonder ik vrouwen mateloos. Zij houden de beschaving draaiende terwijl mannen discussiëren over welke kabel waarvoor dient.
Jaren geleden verscheen het boek ‘Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus’ van John Gray. Volgens dat boek wonen we op verschillende planeten.
Fout.
We leven niet op verschillende planeten.
We leven in verschillende dimensies.
De vrouwelijke dimensie bevat intuïtie, emotionele intelligentie en het vermogen om tegelijk vijf gesprekken te volgen.
De mannelijke dimensie bevat stilte, plotselinge obsessies met gereedschap en een mysterieuze drang om naar draaiende machines te kijken.
Wij begrijpen vrouwen niet volledig.
Maar eerlijk?
Wij begrijpen onszelf ook niet.
Een man kan drie uur zwijgend naast een vriend zitten en achteraf zeggen: “Goed gesprek.”
Een man kan overtuigd zijn dat hij iets gerepareerd heeft, terwijl het probleem enkel tijdelijk geïntimideerd werd en de volgende dag dubbel en dik terugslaat.
Een man kan tegelijk stoer willen zijn en heimelijk hopen dat iemand zegt: “Goed gedaan.”
Misschien is dat onze charme.
Of onze tragiek.
Wij zijn jongens die ouder geworden zijn zonder ooit volledig te begrijpen hoe dat precies gebeurd is.
We bouwen dingen.
We breken dingen.
We proberen opnieuw.
En ergens onderweg ontdekken we dat mannen zonder vrouwen waarschijnlijk nog altijd vuur zouden proberen te maken met twee natte stenen.
Dus ja — ik ben soms trots een man te zijn.
En soms schaam ik mij plaatsvervangend.
Maar bovenal ben ik dankbaar dat vrouwen bestaan.
Omdat zij ons verdragen. En vertragen.
Ons corrigeren.
Ons redden.
En af en toe zelfs liefhebben.
Volgende keer hebben we het over Mannen onder elkaar.
Dat wordt gevaarlijk.
Want zodra mannen alleen zijn, beginnen ze plannen te maken.
