Je denkt dat jij de baas bent over je lichaam.
Fout.
Gisteren kreeg ik het definitieve bewijs. Mijn lichaam heeft stiekem een WhatsApp-groep. Zonder mij.
Het begon klein. Mijn knie begon te protesteren bij het opstaan. “Hé, ga je alweer proberen te bewegen?” leek hij te zeggen. Of is het een ‘zij’? Ik dacht: misschien verbeeld ik het me. Maar toen hoorde ik mijn rug zachtjes zuchten en mijn schouders een soort intern overleg voeren. Mijn hersenen probeerden nog een vergadering te beleggen, maar die werd prompt overschaduwd door een luid protest van mijn maag. Die wilde iets eten. Nee, dat was geen vraag. Dat was een bevel.
Toen begreep ik het: mijn knie had een algemene chat geopend. Iedereen in mijn lichaam was aanwezig. Alleen ik niet, wegens niet uitgenodigd.
Knie: “Hij wil wandelen. Wie houdt hem tegen?”
Rug: “Ik volg hem, maar ik neem geen verantwoordelijkheid.”
Maag: “Ontbijt? Lunch? Nee, een vette snack wil ik!”
Ogen: “Ik zie alles. Vooral zijn fouten. Vooral als hij probeert te joggen. Alhoewel, zien, hij zou toch dringend eens naar de oogarts moeten.”
Ik probeerde me er nog in te mengen. Maar noppes. Geen toegang. Ze hadden een wachtwoord. Blijkbaar hadden ze privacy-instellingen ingesteld en mij uitgesloten.
De dagen erna werd het steeds absurder. Mijn lichaam begon geheime plannetjes te smeden. Mijn longen besloten een staking. “Wij ademen niet meer tot hij stopt met dat onzinnige joggen van hem,” zeiden ze. Mijn neus vond het hoog tijd om een hoop snot te produceren, mijn rug eiste dringend een pauze, en mijn vingers schoten een voor een in een kramp. Ondertussen had mijn maag besloten een stemming te organiseren: pizza of quinoa. Pizza won, natuurlijk, terwijl ik al een quinoa-smoothie in mijn handen hield. Waarom eigenlijk, ik lust dat eerlijk gezegd niet maar wilde hip zijn.
En mijn voeten. Oh, mijn voeten. Die deden wat ze wilden, liefst zo weinig mogelijk en dat net nu ik mijn loopschoenen had aangetrokken. Mijn lichaam lachte me uit, en ik stond erbij en keek ernaar.
Toen probeerde ik dan maar te koken. Een recept van een of andere influencer, een ‘superfood’-salade. Mijn handen weigerden te luisteren. Mijn ogen zagen de ingrediënten verkeerd. De blender vertikte het te doen wat hij werd verondersteld te doen, ik gaf er een mep op maar dat had ik beter niet gedaan. In één gulp spatte alles op de vloer, naast mijn kat die het blazend op een hollen zette. Ik heb het daarna maar opgegeven en ben naar het frietkot gereden. Een middelgroot pak met mayonaise en ketchup, en nog allerlei andere cholesterolbommen in een gefrituurd jasje. Niet uit honger, maar puur om mijn lijf te straffen.
Mijn lichaam blijft echter doorgaan met berichten sturen, plannen smeden, stemmingen houden en zelfs geheime weddenschappen afsluiten over hoeveel ik vandaag zou wandelen, hoeveel water ik zou drinken en hoeveel chocolade ik stiekem zal eten net voor het slapen gaan om vervolgens de hele nacht te liggen woelen. Het zijn allemaal sessies waar ik niet bij mag zijn. Mijn hersenen hebben inmiddels besloten dat bemoeien geen zin heeft. Mijn hart werkt stiekem mee met de benen. Mijn maag wint altijd.
Conclusie: ik ben niet meer de baas over mijn lichaam. Dat is nu officieel bewezen. Ik kan nog zoveel willen, plannen maken, sporten of diëten, maar mijn organen lachen in stilte om mijn pogingen. En eerlijk? Ik vind het best vermakelijk. Het is alsof ik een sitcom zit waarin ik de enige zonder script ben.
Soms denk ik: misschien houdt dit in wat ouder worden is. Niet minder controle, niet minder energie. Leren aanvaarden dat je lichaam zijn eigen sociale leven heeft en dat jij alleen maar mee mag kijken van een afstand. En het is prachtig. Want terwijl mijn maag pizza verteert, mijn knie protesteert, mijn voeten dansen en mijn rug staakt, zit ik erbij, neem een slok koffie, en lach. Heel hard. Omdat ik het kan. En misschien net omdat ik weet dat ik er niks aan kan doen. De boodschap van de dag: verzet je niet, maar go with the flow. Het maakt je leven veel eenvoudiger.
Uitsmijter
Mijn brein werkt autonoom, het genereerde zelfs buiten mijn wil een haiku. Help!
Ogen scrollen snel,
hersenen raken verdwaald,
handen lachen mee.
