Op bijna 87-jarige leeftijd besloot ik alsnog een nieuwe auto te kopen. Of beter gezegd: een tweedehands-nieuwe, want voor de korte tijd die ik nog te leven (en te rijden) heb, zou het maar dom zijn een paar tienduizenden euro’s uit te geven aan een ding, dat ik misschien morgen niet meer zou kunnen bedienen. En ook niet doorspelen aan eega Liliane, vermits die niet met de wagen kan rijden en dat nu uiteraard ook niet meer wil leren. Ze heeft daar veel vroeger niet de kans toe gehad en later amper de goesting.
Van de pas aangekochte Volkswagen Jetta had ik nog nooit gehoord, maar die bleek dan wel het allure te hebben van bijna een heuse luxe-limousine, die behoorlijk wat jaren maar niet te veel kilometers op de teller had staan. Naar alle waarschijnlijkheid heeft de vorige eigenaar er meer uren aan gepoetst dan dat hij er mee gereden heeft. Toen ik hem voor het eerst ‘in het echt’ (en niet op de foto zag), gaf hij mij de indruk regelrecht uit de fabriek te komen, zonder een schrammetje, zonder doffe vlekken of strepen op de carrosserie. En van bij de eerste kilometers die ik achter het stuur zat, kreeg ik het gevoel dat ik over de weg zweefde, eerder dan te rijden.
Om de beide kleindochters op de hoogte te brengen van onze laatste aanwinst, maakte hun omi onmiddellijk een foto, waarop ik naast de Volkswagen Jetta sta en dat zeker niet pronkend doe. Neen. Ik ben mijn lang leven als auto-eigenaar begonnen in een ‘twee PKaatje’ maar heb daarna wel duizenden en duizenden kilometers afgelegd in wagens van een ander kaliber. Maar zoiets als onze laatste aanwinst, neen, in zo’n slee had ik nog nooit achter het stuur gezeten. Bij zoverre dat ik dacht als doodgewone burger eigenlijk niet in zo’n ding te passen. Ik ben dan ook niet van het type dat om de vier jaar nood heeft aan een ander, liefst mooier en moderner karretje.
Ik moet daarbij wel zeggen dat ik mij op dat moment niet in de allerbeste conditie bevond, wat toch ook een beetje aan de auto lag. Ik was de aankoop begonnen in de wetenschap dat zoiets nu allemaal veel eenvoudiger verliep dan in het verre verleden, in de tijd van mijn ‘2PKaatje’ en de daaropvolgende ‘Skoda-vier deuren’. Toen (lees in de jaren zestig) moest men bijna een bewijs van goed gedrag en zeden voorleggen eer men aan een wagen geraakte, wat overdreven gesteld is natuurlijk, maar toch… Als je ‘maar’ twee weken moest wachten om achter het stuur te mogen kruipen, had je verdomme veel geluk. Later ging dat allemaal veel vlotter, wat ik ook ondervond toen ik mij de rest van de automobielen die ik nodig had, aanschafte. Het is hier nog niet zoals dat blijkbaar gebeurt in de V.S., waar men de bij autodealer binnenstapt met de nummerplaten in de hand, ter plaatse de gevraagde dollars overschrijft en onmiddellijk naar huis of naar ergens anders kan wegrijden. Alsof het om een doodgewone step gaat.
Neen, hier moet je alleen contact opnemen met de verzekeringsagent, melden wat je zinnens bent te kopen, alle gegevens daarvan doorspelen en enkele dagen later naar de garage te trekken om daar je laatste, mobiele aanwinst in ontvangst te nemen.
Maar zonderling genoeg was dat er voor mij toch nog te veel aan, wat mij leerde dat (heel) oud zijn nog prettig kan wezen, als men in bepaald omstandigheden niet gelooft dat men nog altijd maar vijftig is. Leuke dingen doen is vanaf ‘een zekere leeftijd’ noodzakelijk om nog enige kleur aan je bestaan te geven. Toen ik de Volkswagen-Jetta kocht was ik bezig met wat ik graag doe, dat wil zeggen schrijven en publiceren, maar tegen veel meer dan dat bleek ik niet meer opgewassen te zijn. Ook al omdat het met de auto ging over toch nog wat administratie en dat is nu net wat ik heel mijn lang leven bijna verafschuwd hebt. Papier voor dit, document voor dat, neen, dank u.
Robert Janssens
Twee jongens
De nieuwe roman ´Twee jongens´ van Robert Janssens is pas verschenen bij Uitgeverij Partizaan. U leest er hier meer over. Zoals steeds is de covertekening van de hand van Zoë Baert, die hem ‘opi’ mag noemen…
