Een brokje ellende en een brokje hoop.
Een stukje wilskracht, leven.
Een flard aan emoties, herinneringen.
Een vleugje weemoed.
Een overdosis wanhoop en verdriet.
Een ietje dramatiek.
En een lepeltje verwerkingsproces.
Ietwat liefde en genegenheid
resulteren in een portie geborgenheid.
Menig inzicht
en relativeringsvermogen.
Onvatbaar, opeengepropt, bijeengeduwd.
Geanalyseerd, uit elkaar gehaald.
Uniek is het menselijk wezen.
Een sipje, een nipje, een slokje.
Een napje, een tukje,
de eeuwige slaap, doodstrijd.
Een spetter, een vlokje,
een druppel, een bliksemschicht.
Donderen in mijn maag,
honger naar levenswijsheid.
Blaadjes dwarrelen
richting aardbodem.
Oververhitte woede stijgt op.
Onmacht, onrechtvaardigheid,
oneerlijk leven.
Mensen teleurstellen.
Zelfbescherming. Afstand.
Hart afsluiten. Afstand houden.
Weg.
Ik ben weg.
Ik wil weg.
Hier ben ik.
(Zie mij.)
Hoor mij.
Voel mij.
Zie me toch staan.
Een eeuwig innerlijk gevecht.
Waarom steeds weer sterk houden?
Ik ben zo moe, uitgeput.
Herladen.
Met een brokje wanhoop,
een portie genegenheid,
een vleugje wilskracht…
Debby Panken
