De dag waarop een satanskind de tabel van Mendeljev opat terwijl ik ijsschaatsen zocht in Friesland en eindigde met een veggie pita (met flaporen als bijgerecht).
Soms begin je aan een tekst met het vaste voornemen om iets zinnigs te schrijven. Iets dat blijft hangen. Iets dat mensen doet knikken en denken: ja, zo is het. Een geschrift dat de wereldgeschiedenis voorgoed verandert. Maar vandaag… vandaag is zo’n dag waarop mijn hoofd aanvoelt als een kast waarvan alle laden openstaan en de inhoud zachtjes op de grond is gegleden. Geen structuur. Geen richting. Alleen losse flarden die weigeren zich netjes te laten rangschikken.
En dus schrijf ik zomaar wat.
Want misschien is dat wel het hele punt van ouder worden — of laat ons zeggen: boomager worden. Je wacht niet langer op inspiratie alsof het een beleefde gast is die eerst aanbelt. Nee. Je trekt de deur open, ook als er niemand staat, en begint een gesprek met de leegte. Vaak zegt die leegte verrassend veel terug.
Vanmorgen begon het al. Ik zat aan de keukentafel, koffie die al te lang stond af te koelen, en ineens dacht ik: wat als inspiratie gewoon een satanskind is? Zo eentje dat zich verstopt wanneer je het nodig hebt, maar ’s nachts op je borst komt zitten met wilde ideeën waar je niets mee kan aanvangen. Onhandelbaar. Onvoorspelbaar. Maar tegelijk… onweerstaanbaar.
Dat satanskind fluisterde iets over de tabel van Mendeljev.
Waarom? Geen idee.
Maar plots zag ik die tabel voor me, niet als een saaie opsomming van elementen, maar als een soort levenskaart. Elk vakje een fase, een herinnering, een mens. Waterstof als kindertijd — licht, vluchtig, ongrijpbaar. IJzer als de jaren waarin je jezelf moest smeden. Goud voor die zeldzame momenten waarop alles klopt. En ergens, helemaal rechts onderaan, die mysterieuze elementen waarvan niemand precies weet wat ze doen — dat zijn wij nu, denk ik. Boomagers. Niet meer eenvoudig te benoemen, maar des te interessanter.
Misschien is dat waarom ik ineens – zonder enige aanleiding maar dat overkomt me wel meer – moest denken aan ijsschaatsen in Friesland. Ik ben daar nooit echt goed in geweest, laat dat duidelijk zijn. Mijn evenwicht is altijd een wankele overeenkomst geweest tussen lichaam en geest. Maar er is iets aan dat beeld: eindeloze vlaktes, een dunne lijn tussen vallen en blijven rechtstaan, de koude lucht die je wakker maakt. Het is leven in zijn puurste vorm. Je gaat vooruit, of je gaat onderuit. En soms, als je geluk hebt, glijd je gewoon… zonder na te denken.
Misschien is schrijven ook zo.
Je begint voorzichtig, een beetje onwennig, en voor je het weet zit je midden op het ijs, zonder te weten hoe je daar gekomen bent. En ergens langs de kant staat dat satanskind te lachen, omdat het weet dat jij de controle allang kwijt bent.
Rond de middag kreeg ik honger. Dat helpt altijd. Honger is concreet. Tastbaar. Een tegengewicht voor alle gedachten die alle kanten uitwaaieren. Ik ging naar buiten en bestelde een veggie pita met extra kruiden. Omdat “extra kruiden” klinkt als een beslissing die ergens voor staat, ook al weet je niet precies waarvoor. En gewoon, omdat het kan.
Terwijl ik daar zat te eten, keek ik naar de mensen rondom mij. Een man met flaporen zat tegenover me. Of misschien had hij gewoon een kapsel dat dat effect versterkte — ik wil niet onbeleefd zijn. Maar het viel me op hoe weinig dat er eigenlijk toe deed. Die man genoot van zijn maaltijd met een intensiteit die bewonderenswaardig was. Elke hap leek een kleine overwinning.
En plots viel alles samen.
De tabel van Mendeljev. Het satanskind. Het ijs in Friesland. De pita. De flaporen.
Het zijn allemaal elementen. Op zichzelf misschien vreemd, onsamenhangend, zelfs een beetje absurd. Maar samen vormen ze… een verhaal. Geen perfect verhaal. Geen logisch verhaal. Maar wel een echt verhaal.
En dat is misschien waar het uiteindelijk om draait. We wachten vaak op samenhang. Op duidelijkheid. Op die ene lijn die alles met elkaar verbindt. Maar wat als die lijn er pas komt nadat je de chaos hebt toegelaten? Wat als het net de sprongen, de zijwegen, de onzinnige gedachten zijn die achteraf een patroon vormen?
Boomagers weten dat ergens al. We hebben genoeg gezien om te beseffen dat het leven zelden netjes in vakjes past. Dat het eerder lijkt op een tafel vol losse puzzelstukken waarvan de doos al lang verdwenen is. En toch… blijven we leggen. Blijven we zoeken. Blijven we schrijven.
Zelfs op dagen zonder inspiratie.
Misschien zelfs vooral dan.
Dus ja, dit stuk gaat alle kanten uit. Het begon met niets en eindigde met… dit. Een satanskind dat mij influisterde dat ik gewoon moest doorgaan. Een wetenschappelijke tabel die plots een levensmetafoor werd. Een bevroren landschap dat symbool stond voor balans. En een eenvoudige pita die mij eraan herinnerde dat zelfs in de chaos iets smaakvol kan ontstaan.
En ergens, heel ergens diep vanbinnen, denk ik: dit is precies zoals het moet zijn.
Onvoorspelbaar. Onlogisch. En toch… helemaal juist.
