Zo, ik begin er weer aan, met het schrijven van cursiefjes. Ik heb dat, denk ik nu, een vijftal jaren gedaan, beginnend op mijn 80ste, na meer dan een halve eeuw zoveel anders geproduceerd te hebben. Ik deed het op verzoek van Stefaan, de uitgever van mijn fictiewerk, Stefaan die ook hoofdredacteur was van een website en wekelijkse elektronische uitgave, bestemd voor oude(re) lezers. Hij was daarbij niet al te veeleisend. Omdat dit voor mij nog maar eens een debuut was, vond hij dat ik af en toe wel eens een keertje mocht overslaan, als de inspiratie mij in de steek zou laten. Dat klonk voor mij als een soort uitdaging, dus slaagde ik er snel in een vier- of vijftal schrijfsels als reserve achter de hand te houden. Waarbij ik mij wel de vraag stelde of mijn bijdragen zouden bevallen aan de lezers-op-jaren, die ze regelmatig onder de ogen zouden krijgen.
Het werd een onvoorstelbare meevaller.
Stefaan bleek in elk geval tevreden, de eega die als eerste corrector optrad, gaf wekelijks punten en lager dan zeven op tien viel ik nooit. Beter nog: ik zag regelmatig commentaren op het scherm verschijnen, die mij op zijn minst gezegd geruststelden en in het beste geval flatteerden. Zo werd het, naast alle schrijfwerk dat ik nog op de nek gehaald had, een bijzonder leuke, zeg maar boeiende bezigheid voor een man die stilaan opklom naar de hoogst mogelijke ouderdom, in de buurt van de 90 jaar om precies te zijn.
Maar dan, plots, werd de uitgever van wat ik nog altijd ‘het weekblad’ blijf noemen, met faillissement bedreigd, werd Stefaan afgevoerd als hoofdredacteur en volgde ik hem, als goede vriend, uiteraard in die terugtocht. Het deed mij wel wat pijn, want tussen al mijn tikwerk in, was dat cursief schrijven een soort ontspanning geworden, een spelletje dat in elk geval vreugde in mijn gemoed verwekte.
Maar ja, niks aan te doen dacht ik, levend met het idee dat het cursief schrijven mocht geklasseerd worden als een redelijke korte, doch bijzonder prettige taak uit mijn lang leven.
Maar neen. Plots dook er een zekere Arthur op, die de website boomager.be lanceerde en ook een elektronisch tijdschrift wil lanceren, dat niet bestemd zou zijn voor de ‘ouwelui’, maar voor mensen die ‘niet meer jong van lijf’ zijn. Wat, naar het schijnt, kan begrepen worden uit de titel. Hij deed daarvoor beroep op Stefaan, die op zijn beurt mij verzocht de gewoonte van het wekelijks cursief schrijven weer op te nemen. Hij wist natuurlijk wat het antwoord op die vraag zou zijn, en stelde daarbij dat ik er nu niet direct moest aan beginnen. Het inspireerde mij toch nog een tijdje te wachten om aan het cursiefje nummer één van de nieuwe serie te beginnen, ook al omdat ik met nog wel een en ander bezig was. Maar ja, die wachttijd mocht niet te lang duren, dus trok ik me weer op gang, om van bij de eerste regel weer dat grote genoegen van zo’n schrijfsel te ervaren. Want een ding is eigen aan ‘cursiefjes’: het is geen informatie, het is geen beoordeling, neen, het voelt aan als een soort conversatie met de toekomstige lezer. En is conversatie niet en nog altijd de leukste bezigheid van de mens?
Notitie van de redactie: welkom in ons midden, Robert!
