De media doen alsof ouder worden een rampenfilm is die elke dag opnieuw begint
Als je sommige artikels mag geloven, is ouder worden geen levensfase maar een soort permanente rampoefening. Het begint al ’s ochtends wanneer je, volgens deze doemdenkers, strompelend uit bed komt, meteen last hebt van vijf vage klachten en nog voor je je pantoffels hebt teruggevonden al bestookt wordt met reclameboodschappen voor trapliften die eruitzien alsof ze rechtstreeks door het Vaticaan zijn gezegend.
De media blijven hardnekkig doen alsof iedereen boven de vijftig in een weinig benijdenswaardig overgangsstadium zit richting einde, gekluisterd aan een rollator. Intussen zijn de meeste boomagers druk bezig met leven. Niet overleven, maar leven: sporten, reizen, bouwen, ondernemen, vloeken op hun smartphone, nieuwe gerechten uitproberen en tussendoor ook nog vrolijk de jongere generatie op het rechte pad proberen houden. Maar daar hoor je weinig over. Want blijkbaar verkoopt angst nog altijd beter dan realiteit.
En dan die reclame: een parallel universum waar fitte vrouwen in de fitness blijkbaar luiers dragen
Af en toe kom je van die reclames tegen waarin een vrouw van rond de zestig in de fitness staat. Ze lacht naar de camera, tilt gewichten alsof ze traint voor de Olympische Spelen… en dan blijkt dat ze dat allemaal doet terwijl ze discreet een incontinentiebroekje draagt. Natuurlijk straalt ze, want de marketingafdeling wil vooral dat je denkt dat het volkomen normaal is om te squatten met een inlegverband dat waarschijnlijk meer absorbeert dan de spons van de poetsdienst.
Het wordt nog absurder als je erop begint te letten: die reclame toont vrouwen die zonder verpinken touwtjespringen, joggen, planken, salto’s doen en ondertussen ‘een veilig gevoel’ hebben. En je kijkt ernaar en denkt: wacht even… wat proberen ze mij hier precies wijs te maken? Moet ik echt, écht een absorptielaag dragen wanneer ik op een yogamat zit?
En terwijl jij je afvraagt of je iets gemist hebt in je medische geschiedenis, zit de reclamemaker waarschijnlijk achter een bureau te gniffelen en te denken: “Perfect. Ze twijfelen. We hebben ze.”
De pillenreclames doen alsof een mens boven de vijftig functioneert op pure medicatie
Daar bovenop heb je de reclames die suggereren dat je vanaf je vijfde decennium eigenlijk vooral een wandelende medicijnkast bent. Volgens die spotjes kan geen enkele boomager de dag door zonder minstens drie supplementen, vijf capsules, twee tabletten voor ‘extra soepelheid’, een siroop ‘voor de vitaliteit’ en een mysterieuze gel die belooft dat je gewrichten “smeren van binnenuit”. Alsof je een auto bent die dringend een onderhoudsbeurt nodig heeft.
Je ziet nooit een reclame waarin een boomager gewoon normaal koffie drinkt en zich afvraagt wat hij die dag zal doen. Nee, ze slikken. Continu. Pillen tegen kramp, pillen tegen vermoeidheid, pillen voor het geheugen, pillen voor de gewrichten, pillen voor dingen waarvan je niet eens wist dat ze een pil nodig hadden. Als je de farmareclame mag geloven, ben je boven de vijftig een medicamenteus kaartenhuisje dat elk moment kan omvallen als je één capsule vergeet.
Intussen gaat de echte boomager rustig padellen, musicals kijken, kleinkinderen vermaken, citytrips plannen en klagen dat er te weinig tijd in een dag zit voor al hun plannen. Maar goed, dat staat dan weer niet in de bijsluiter.
De media lijken er gewoon moeite mee te hebben dat vijftigplussers nog léven
Misschien is dat het eigenlijke probleem: de wereld van reclame en traditionele media heeft geen flauw idee hoe actieve vijftigplussers er in werkelijkheid uitzien. Ze verwachten iemand die liefst niet te veel beweegt, al een beetje wazig kijkt en vooral blij is als hij een comfortabele stoel heeft. Wat ze krijgen, zijn boomagers die een agenda hebben die beter gevuld is dan die van een minister, die sporten, creatief bezig zijn en die weigeren in hun hoofd oud te worden.
Ze zijn nieuwsgierig, leergierig, humoristisch, koppig, bruisend, soms een tikje chaotisch… kortom: volledig levend, en dat past niet in het stereotype van de zieltogende ‘oudere’ die zich voortdurend in de buurt van een rollator moet ophouden.
De mythe van de ‘gevaarlijke trap’ en andere hilarische dramatiseringen
Er is nog zo’n hardnekkig fenomeen waar vooral de reclamewereld dol op lijkt: het idee dat de trap hét grootste gevaar vormt voor iedereen boven de vijftig. Alsof boomagers dagelijks naar beneden donderen, meerdere keren per uur, als bowlingballen die spontaan van de bovenverdieping rollen. Volgens die spotjes is een trap niet gewoon een trap, maar een soort hooggebergte, een Himalaya van 12 treden waar je zonder sherpa, satelliettelefoon en berggeiten niet veilig vanaf raakt.
Het wordt nog komischer wanneer je erop let hoe die reclames in elkaar zitten. Meestal zie je een licht verontrustende reconstructie met zachte pianomuziek, een Röntgen-achtige weergave van een knie die zogezegd “overbelast” wordt, en dan een vriendelijke stem die zegt: “Het hoeft niet zo te zijn.” Alsof elke boomager elke avond bovenaan de trap staat te twijfelen: “Zal ik springen… of zal ik toch wachten op mijn traplift?”
Terwijl de realiteit vaak nóg grappiger is. Boomagers joggen zonder probleem tien kilometer of meer (trainend voor de marathon), maar struikelen dan over de hond omdat die onverwacht besloot dat nu het ideale moment was om een dutje te doen in de deuropening. Ze kunnen drie volle dagen een citytrip doen met 18.000 stappen per dag, maar gaan dan thuis door hun rug omdat ze een wasmand verkeerd optilden. Dat heeft niets met leeftijd te maken — dat is gewoon mens zijn.
Maar dat nuanceert niet lekker, natuurlijk. De trap verkoopt. Angst verkoopt. En dus blijft men vrolijk doen alsof actieve vijftigplussers permanent in een soort pre-catastrofe rondlopen, enkel gered door technologie en absorberende materialen.
Wij vieren het levensplezier
Hier bij boomager.be vieren we het plezier, de energie, de koppigheid, de humor en het heerlijke gebrek aan gemaakte ernst dat mensen boven de vijftig zo leuk maakt. Hier lachen we met de absurde marketing die je probeert wijs te maken dat je een wandelende risicozone bent. Hier geloven we dat ouder worden geen achteruitgang is maar een upgrade, en dat je hersenen, hart en humor pas echt op gang komen wanneer je het leven al een paar decennia hebt verkend.
En belangrijk: hier schrijven we niet over mensen die ‘afglijden’. Hier schrijven we over mensen die vooruitgaan. Naar salsa-avonden, naar wijnproeverijen, naar mountainbike-weekends, naar reizen, naar nieuwe passies. En ja, soms met een krakende knie. Maar laat dat nu net het meest charmerende geluid van de wereld zijn.
Ouder worden is geen probleem. Slechte reclame daarentegen wél.
