We zijn net terug van veertien dagen Alanya. All in. Zon, zee, luxe, ontspanning en dat allemaal voor een prijs waarvoor je hier amper een weekendje Ardennen boekt. In een viersterrenresort, nota bene! Een waar mirakel van de moderne toeristische industrie. Van ’s morgens tot ’s avonds eten en drinken zoveel je wil. Cocktails aan het zwembad, overvloedige buffetten, vriendelijke animatie en een kamer met zicht op… een ander hotel, maar toch: zicht.
De reis begon veelbelovend. Nauwelijks geland, werden we meteen getrakteerd op een charmante busrit van twee uur door half Anatolië; een ervaring die ons direct deed beseffen dat vakantie ook een innerlijke reis kan zijn. Tegen de tijd dat we aankwamen, hadden we al een hechte band opgebouwd met zowel de chauffeur als de TUI-reisbegeleider, die ons tussen de muzikale kebabklanken door allerlei weetjes probeerde mee te geven in een taaltje dat neigde naar een Frans dialect.
Het hotel zelf was indrukwekkend groot. Alleen jammer dat het restaurant blijkbaar niet helemaal mee was geëvolueerd: een vrij tafeltje vinden werd al snel een kleine strategische operatie.
Tegen halfnegen begon de sfeer aan het buffet subtiel te kantelen. Wie niet op tijd in de rij stond voor de grill, de live cooking of de “specialiteiten van de chef”, mocht zich later culinair verdiepen in koude frieten, licht verbrande pizza’s of een mysterieuze stoofpot waarvan zelfs de chef de oorsprong niet meer leek te kennen.
De internationale sfeer was hartverwarmend.
Russen vulden hun tafels alsof de internationale boycot betekende dat er thuis voortaan enkel nog zwart brood met confituur verkrijgbaar zou zijn, om vervolgens driekwart onaangeroerd achter te laten.
Britse vakantiegangers met tatoeages van obscure voetbalclubs hadden al om elf uur ’s morgens een diepe spirituele band opgebouwd met liters Efes-bier en lokale gin-tonics. Duitsers reserveerden dan weer met militaire discipline hun ligbedden om zes uur ’s morgens, om daarna de rest van de dag als perfect gekookte kreeften te liggen garen onder de Turkse zon.
En de Nederlanders? Die vonden het allemaal geweldig.
De drankformule mocht er ook zijn. “All inclusive”, inderdaad. Alle lokale alcoholische dranken inbegrepen. Dat klonk exotisch en authentiek, tot de whisky naar ontsmettingsmiddel begon te smaken en de wodka verdacht veel eigenschappen van ruitenwisservloeistof vertoonde. Maar goed, na drie glazen proefde je daar gelukkig niets meer van.
Rondom het enorme zwembad heerste intussen een voortdurende bedrijvigheid die als animatie omschreven werd. Overenthousiaste jonge kerels en talrijke animeermeisjes probeerden de vakantie van de zonneaanbidders te activeren. Uit krakende luidsprekers klonk onafgebroken muziek, waarbij hoogstaande Hollandse meezingers zoals Ik ga zwemmen in Bacardi Lemon en Ik weet nu dat er een engelbewaarder bestaat uiteraard niet mochten ontbreken.
In het zwembad zelf bewogen jongbejaarde dames zich alsof watergymnastiek een olympische discipline was waarvoor ze zich hoopten te kwalificeren voor de komende Spelen in Los Angeles. Daarna sloten halfdronken, roodverbrande, zwaarwichtige mannen zich met opvallend enthousiasme aan bij de polonaise die daar onvermijdelijk op volgde. Het geheel had iets van een permanent schuimfeest zonder schuim: een soort collectieve ontkenning van stilte, waar ritme en zon elkaar in een licht chaotische omhelzing vasthielden.
Een vrije ligzetel vinden bleek intussen geen sinecure. Lege exemplaren waren er in overvloed, maar stuk voor stuk zorgvuldig bezet verklaard door keurig gedrapeerde handdoeken. Textiel blijkt hier een soort stilzwijgend maar juridisch sluitend eigendomsrecht te hebben verworven.
Aan het strand was het een stuk rustiger, al betekende dat niet dat je er echt met rust gelaten werd. Integendeel: je werd er voortdurend aangesproken door een bont allegaartje van aanbieders van massages, kappersbeurten, Turkse stoombaden, kameeltochten en quadritten. Tussen het ruisen van de golven door moest je al snel een zekere vaardigheid ontwikkelen in beleefd glimlachen en vriendelijk weigeren, terwijl je probeerde niet alsnog in een spontaan wellnessarrangement of woestijnexpeditie te belanden.
Uiteraard mocht ook de georganiseerde rondrit niet ontbreken. Een unieke kans om de culturele rijkdom van de streek te ontdekken vanuit een bus waarvan de chauffeur duidelijk deelnam aan een kwalificatieproef voor de Formule 1 van Istanbul. Rustig rijden was nergens voor nodig. Elke bocht werd genomen alsof er punten te verdienen vielen.
De “bezienswaardigheden” zelf waren indrukwekkend efficiënt georganiseerd. Het in- en uitstappen nam veruit het meeste tijd in beslag. Net wanneer iedereen eindelijk weer zat, mocht men alweer rechtstaan voor een volgende authentieke ervaring. Een tapijtweverij bijvoorbeeld, waar men ons met ontroerende toewijding uitlegde dat elk tapijt volledig handgemaakt was en toevallig enkel vandaag met 70 procent korting verkrijgbaar. Daarna volgde een bezoek aan een schoenatelier waar dezelfde schoenen als thuis plots “echt Turks vakmanschap” bleken te zijn.
Ook de lokale winkeltjes waren een belevenis op zich. “Alles één euro my friend!” galmde het uit alle richtingen terwijl men tegelijk nadrukkelijk verzekerde: “Alleen kijken, niet kopen.” Wat uiteraard onmiddellijk gevolgd werd door drie verkopers die je arm vastnamen om toch eens vrijblijvend naar een lederen jas, een namaakhandtas of een parfum van vermoedelijk industriële oorsprong te komen kijken.
Na een dag of zeven begon mijn vrouw al terug naar huis te verlangen. Vooral omdat het weer omgeslagen was en in België de lente in volle glorie zijn intrede had gedaan.
De terugtocht begon om vijf uur ’s ochtends en verliep bijna feilloos, afgezien van het kleine detail dat de vlucht anderhalf uur vertraging had. Jammer ook dat in Zaventem een of andere onverlaat erin slaagde de koffer van mijn vrouw verkeerdelijk mee te nemen.
Toch was het heerlijk. Echt waar. Want nergens leer je de mensheid beter kennen dan in een all-in hotel waar iedereen tegelijk probeert te ontspannen, te eten, te verbranden en vooral te vergeten hoeveel hij daar precies voor betaald heeft. Volgend jaar wordt het desalniettemin opnieuw Blankenberge.
