Toen de derde hittegolf van deze zomer naar het einde liep, werden er uiteraard conclusies getrokken en voorspellingen gemaakt. Een ervan, komend van een ervaren specialist in alles wat het weer betreft, luidde dat we vanaf volgend jaar of later kans lopen om bepaalde zonnige dagen te moeten doorbrengen in wat ik gerust een broeikast van 40 tot 45 graden mag noemen. Ik heb die verklaring, op TV of op de radio niet zelf niet gehoord, maar toen men mij erover vertelde, werd het ijzig koud in mijn hart en in mijn hoofd. Waarbij ik mij voor even afvraag wat mij bezielt hier die term… ‘ijzig koud’ te gebruiken.
Maar dit ter zijde.
Voor even overviel mij een haast panische angst, dan wanneer ik tot nog toe leefde in een sfeer van geruststelling naar de verdere toekomst toe. Ik had, ondanks de vorderende jaren, die moeilijke periode onder die almaar sterker brandende zon, best doorstaan. Heel die tijd, die zich toch over drie maanden (juni, juli en augustus) uitstrekte, ben ik – of zijn wij, met de vrouw erbij – hoop en al twee dagen echt binnengebleven, omdat op straat en zelfs in de schaduw, de hitte als onverdraaglijk mocht beschouwd worden. En door de meeste mensen ook als dusdanig ervaren. We bleven uren en uren aan een stuk en met een minimum van kleren aan, luieren in de sofa met elk voor zich een sterke ventilator, die toch voor enige verkoeling zorgde. Maar voor de rest trokken we, op de uren van de dag dat het buitenshuis tenminste draaglijk mocht genoemd worden, de straat op. Van de ene trottoir overstekend naar de andere, waar dan weer wel wat schaduw was.
Heel die tijd door vonden we ook dat het nooit erger dan dat kon worden en we in feite niet veel meer te vrezen hadden.
Maar dan kwam die melding van die 40 tot 45 graden en stelde ik onmiddellijk, voor mezelf en misschien ook voor mensen die op dat moment bij mij waren en luisterden naar wat ik te zeggen had, ‘dat ik zoiets nooit of nooit zou overleven!’
Met mijn 87 jaar op de teller, kan ik dat van andere dingen ook zeggen: overdreven kou, te zware inspanningen, zenuwslopende gebeurtenissen, enzovoort. Maar tot nog toe heb ik daar zo goed als nooit aandacht aan besteed, om de heel eenvoudige reden dat ik hoofdzakelijk in het heden leef. Dat klinkt maar normaal, maar geldt niet voor iedereen. Er zijn mensen die, op hoge ouderdom, meer en met de gedachten in het verleden blijven hangen, of anderen die opstaan en gaan slapen met hun kopje in de toekomst, die almaar enger en enger wordt.
Ik heb dat zo goed als nooit gedaan, tenminste niet in negatieve zin, in het genre van: ‘verdomme toch, nu heb ik zeker en vast nog maar een paar maanden te leven!’
Och, ik heb al wel eens de wens geuit om tenminste de 90 jaar te halen omdat dat gewoon mooi is en zie mij verder niet zomaar van de wereld wegstappen als ik nog zoveel kan doen voor de eega en, als steun, voor de kleindochters en dan ook nog een tijdje op deze wereld moet blijven. Hoewel die twee jonge dames, allebei de twintig voorbij, flink hun plannetje kunnen trekken.
En voor rest word ik elke ochtend wakker met maar een plan in mijn hoofd: het beste van de dag maken en niet denken aan verdere toekomst. Maar ja, kun je dat laatste nog als ze voor de volgende zomer onoverkoombare hittegolven verwachten. Neen toch? Of wel? Natuurlijk, als je blijft denken dat de jaren niet tellen als de kwaliteit van je leven (en je omgeving) je daar zeker en vast niet toe inspireert. Blaak dus maar verder, zonnetje!
