Het wordt hier in Gent al lang ervaren dat het stadsbestuur zo niet alles, dan toch veel doet om het autoverkeer in het centrum te beperken. Een groot aantal eenrichtingsstraten maakt het, vooral voor mensen die hier niet zo vaak komen, moeilijk om hun doel te bereiken. Vaak moeten ze daarvoor trouwens heel wat meer afstand afleggen dan voorzien. Tevens wordt het almaar lastiger om in en rond het centrum een parkeerplaats te vinden. En lukt dat toch, dan stel je vast dat je daar maar korte tijd mag blijven staan en voor die korte tijd op de koop toe een mooi centje moet neertellen.
Natuurlijk zijn er ook gesloten parkings in het centrum, waar je voorheen tegen een redelijke prijs je wagentje kon kwijtraken. Nu lukt dat nog altijd, maar als je dan, eens de auto gestald, met de eega een pintje gaat drinken op een of ander terras in de zon, betaal je achteraf, net voor het buitenrijden, bijna evenveel voor de parking als een paar minuten eerder in de kroeg, voor een minimum aan verbruik.
Als je, zoals wij (mijn vrouw en ik), even buiten het centrum van de stad woont, kun je daar uiteraard geraken met het openbaar vervoer. Wat niet voor iedereen goedkoop uitvalt, maar voor ons wel, omdat we als gepensioneerden recht hebben op een soort abonnement dat tegen een redelijke jaarprijs toelating geeft om van de ene tram op de andere te stappen.
Dat je, om aan de ene of andere halte te geraken, al wel een stapje te zetten hebt, mag je niet als onoverkomelijk beschouwen. Vooral niet als je, zoals Liliane en ik, ondanks de vorderende jaren nog altijd in een conditie verkeert die toelaat een behoorlijke afstand te voet af te leggen. Wat helaas niet aan iedereen gegund is.
Wat ik met de vorderende jaren ook constateer, is dat ik almaar meer schrik krijg voor valpartijen onderweg en dus steeds voorzichtiger moet zijn. Ik ben immers al wel eens tegen de grond gegaan, telkens zonder zware gevolgen, dat wel.
Het lukt dan best om het veilig te houden, maar niet IN de bus (vooral) of in de tram. Je moet er al voor zorgen dat je, eens je daarop geraakt bent, zo rap mogelijk neerzit. Wat niet altijd lukt, gezien je eerst je kaart moet valideren. Maar tegen de tijd dat je daarmee klaar bent, heeft de bestuurder zijn voertuig vaak al op gang gebracht, bij sommigen meteen met een snelheid die bijna aan competitie doet denken.
Het wordt dan, voor de oudere mensen, grijpen naar de handvatten en bijna strompelend en wankelend op zoek gaan naar het ene of andere vrije zitje. Wat niet altijd lukt, omdat alle zitplaatsen bezet zijn. Zodat de arme man of vrouw heel het traject meemaakt met angst in het hart, vooral als de chauffeur denkt dat hij een Formule 1-race aan het rijden is.
Nog een detail daarbij. Eens, met een zucht van verlichting dan wel, het eindpunt bereikt, wacht er nog een risico. Het afstappen moet soms van een zekere hoogte gebeuren, wat van ouderen nog maar eens een heuse inspanning vergt.
En dat, daar ben ik trouwens zeker van, doet mensen van mijn leeftijd – lees: ouderdom – denken dat het toch maar beter is die dure parking te betalen.
