In mijn lang leven heb ik heel wat rollen en rolletjes gespeeld. Om er nu, bijna 87, toch nog eentje aan toe te voegen. Een echt dan. Ik ben in mijn prille pubertijd begonnen als voetballer, met de vaste een overtuiging op het veld en in het doel in een grote club naar het hoogste niveau op te klimmen, of op te springen, gezien ik doelman was. Lang heeft dat niet geduurd, vermits ik redelijk rap mijn ambities verlegde naar een heel ander domein.
Ik was misschien vijftien toen ik opteerde voor een loopbaan als romanschrijver, met de zekerheid de meest gelezen succesboeken uit te brengen. Wat rap van mijn verlanglijstje verdween, vermits de pijnlijke financiële toestand van de familie mij dwong als zestienjarige al aan het werk te gaan en dat gelukkig kon doen als jongste bediende bij de drukkerij van de Antwerpse Volksgazet, gelukkig omdat die eenvoudige job mij regelrecht leidde naar het boeiende beroep van journalist. Maar dan niet nadat ik in een amateurgezelschap ook een paar toneelrollen speelde, zonder al te veel succes trouwens. Maar geen erg: op diezelfde Volksgazet was ik intussen als beroepsreporter op de sportredactie geraakt, in de wielerrubriek die ik beschouwde de startplaats van een carrière, waarin ik andere, meer waardevolle onderwerpen dan ‘de koers’ zou moeten aanpakken.
Dat lukte niet bepaald, hoewel ik, terwijl ik bezig was met het volgen en interviewen van coureurs, nog over wel wat anders schreef, voor tijdschriften onder meer en tot in het buitenland toe. Om tegelijkertijd gevraagd te worden om af en toe ook eens een woordje op de radio te zeggen en, later dan, vrij regelmatig op het scherm te verschijnen. Als gast in praatprogramma’s bijvoorbeeld, maar ook een keer als rechtstreeks verslaggever in de koers, op een moment dat de beroepsreporters in staking waren.
Mijn puber-droom om ooit boeken te schrijven, realiseerde ik naast dat alles met enkele werken over de wielersport, om, eens gepensioneerd, over te schakelen naar een toch wel vlotte romanproductie, twee stuks per jaar.
Mag ik daar ook nog aan toevoegen dat ik, op late leeftijd, ook de taak van… kinderopvoeder toegewezen werd. Ik zat al op tram zeven toen mijn tweede vrouw, via haar oudste zoon, omi werd en ik de titel van pseudo-opi toegewezen kreeg. De twee kleindochters werden, van bijna bij de geboorte en tot aan het einde van hun lagereschooltijd zo goed als bij ons geplaatst, waarmee de eega en ik prompt gepromoveerd werden tot opvoeders, taak die we allebei met veel ijver uitvoerden en ons wel enige succes opleverde. In die zin dat de twee meisjes, die intussen jonge dames geworden zijn, nog altijd heel warmhartig aan ‘hun oudjes’ gehecht zijn.
Het is trouwens via de eerstgeborene uit het duo dat ik, heel onlangs nog, een voorheen nooit uitgevoerde taak toegewezen kreeg. Zij studeert nog altijd fotografie en diende tegen het einde van het schooljaar ook een soort speelfilm af te leveren. Waarschijnlijk omdat ze vindt dat ik wel wat meer geduld heb dan de ‘de omi’, engageerde ze mij om de hoofdrol, of beter gezegd de enige rol te spelen. Zij zette zich met heel veel toewijding en ijver achter die taak, bijgestaan door een goede vriend van haar, die als assistent moest optreden.
Ik leerde dat filmacteurs – en zelfs of vooral sterren – niet het gemakkelijkste leven hebben dat men zich kan indenken. De kleindochter wou gewoon het verhaal van een aantal dagelijkse bezigheden op het scherm zetten en ik leerde direct dat de meest eenvoudige details daaruit niet zomaar rap-rap afgewerkt geraken. Ik moest om te beginnen vanaf de voordeur van onze woning naar de iets verder geparkeerde wagen stappen en daar dan inkruipen, met de bedoeling weg te rijden natuurlijk. Aan die eenvoudige scène werd liefst 40 minuten gewerkt, wat ook wel een beetje mijn fout was. I
k heb de gewoonte om de deur van de auto met mijn linkerhand open te trekken, maar voor het filmpje (en god weet waarom) moest dat met de rechtse gebeuren. Opnieuw en nog eens opnieuw beginnen. Dan kwam er een scène waarin ik met de kleindochter vooraan in de wagen zat, waar ik met haar een babbeltje moest doen. De opnames werden, onder controle van de jonge dame, uitgevoerd door haar assistent, die zich, om het allemaal goed in beeld te brengen, zoveel onwaarschijnlijke posities diende in te nemen dat hij om rust ging smeken, wegens al te felle rugpijn.
Kortweg gezegd: voor een eenvoudig filmpje van 20 minuten, waren we bijna drie uur bezig. Mijn goede vriend Ief, die destijds bijzonder geslaagde programma’s voor de televisie realiseerde, aanhoorde dat verhaal met enige spot in de ogen. ‘Maar man toch’, zei hij, ‘wij in de tijd hadden een volle dag nodig om een scène van… drie minuutjes klaar te krijgen’.
Filmsterren moeten niet alleen veel talent, maar nog meer geduld hebben, zo leerde ik bij dat laatste experiment uit mijn lang leven.
