De titel van dit stukje is, zo denk ik toch, een uitspraak van de gewezen politicus en zelfs premier Paul Van den Boeynants. Dat is naast zijn ontvoering zowat het enige wat ik onthouden heb van die man die in zijn jarenlange loopbaan op diverse posten eerder een fantast leek dan een efficiënte leider. Maar dit terzijde.
Met ‘trop is te veel’ bewees hij dat hij tweetalig was en af en toe ook eens gelijk kon hebben, wat ik nu persoonlijk ondervond heb.
Ik zal in dit leven wel niet de enige zijn die denkt dat vorderende tijd vaak weinig of geen invloed heeft op het dagelijks gedrag. Ik ben er zelfs zeker van dat zij die, zoals ik, in de tweede helft van hun tachtiger jaren nog van alles kunnen aannemen en uitvoeren, dat doen met dezelfde energie die ze op veel jongere (of minder oude) leeftijd daarvoor konden opbrengen. Voor mij gebeurde dat (en gebeurt nog steeds) via het schrijven van romans en wekelijkste cursiefjes, het jaarlijks voor Het Laatste Nieuws meewerken aan zowel de wieler- als de Tourgids, wat toch wel tijd en aandacht vergt. Daarbij mocht en kon ik onlangs een rol spelen in een tv-uitzending over de wielergeschiedenis, die binnenkort via zender Eclips-Tv op het scherm komt. Ik werd tijdens mijn actieve loopbaan al wel eens gesolliciteerd om ook eens een televisienummertje op te voeren, nu mocht ik voor de vier uitzendingen anekdotes kort en plezant vertellen, wat een opwindende maar tijdrovende bezigheid bleek, bezigheid waaraan keer per keer zeker drie uurtjes aan opname besteed werd.
En dan, na de derde bijeenkomst met hoofdredacteur, journalist en TV-man Vic Dennis gebeurde er iets merkwaardigs, iets onverwachts, iets pijnlijks. We waren samengekomen in de namiddag en alles verliep naar wens, tenminste voor Vic, die dat bij herhaling manifesteerde. Ikzelf was daar niet zo zeker van, wat hoofdzakelijk kwam door gebrek aan ervaring ter zake maar mij
niet belette heel dat gedoe prettig en tegelijkertijd interessant te vinden.
En dan, die avond nog, gebeurde het.
Na eten en even op adem komen, besloot ik nog wat te doen aan de wielergids voor HLN, waar ik op dat moment alleen maar enkele wegwijzers van grote koersen in te tikken had. Wat betekent: een aantal plaatsnamen, kilometers en doortochttijden op het scherm zetten. Met al mijn ervaring wist ik dat dit in korte tijd klaar zou zijn en mij in geen geval kon beletten alsnog naar het tv-avondnieuws te kijken. Maar het duurde een hele poos voor ik doorhad welke plaatsnaam ik moest noteren, terwijl het aansluiten van de cijfers, die de afstanden en het moment van de doortochten aanduiden, gewoon niet uit de vingers geraakten.
Het was een verschrikkelijke ervaring, die tot gevolg had dat ik heel de avond door niks meer kon doen, zelfs niet het meest eenvoudige stukje in de krant lezen. Slapen daarna deed ik wel, langer dan voorheen zelfs, om na het ontwaken vast te stellen dat ik nog altijd niet bekwaam was zo goed als gelijk wat te realiseren. Ik besefte dat ik in een ‘black out’ geraakt was, een toestand waarvan ik de ernst altijd als overschat waargenomen had, overtuigd als ik was dat zoiets mij nooit of nooit zou overkomen. Ook al zou ik honderd jaar worden.
Ik bedacht nu zelf mijn therapie. Ik zou uiteraard de vierde samenkomst om de TV-opdracht helemaal afwerken, wat lukte, zij het met nog meer twijfels dan voorheen. Om mezelf daarna nog een recuperatie-periode te gunnen die langer uitviel dan ik gedacht had, maar waarna ik dan toch weer kon beginnen met het schrijven van dit cursiefje. Nummer 13 uit de tweede reeks, waarvoor ik niet zo lang geleden gesolliciteerd werd. Aan de lezer om te oordelen of 13 hier als een geluks- of een ongeluksgetal moet beschouwd worden.
Ik heb intussen wel besloten om nooit nog zoveel opdrachten tegelijkertijd te aanvaarden. Alhoewel ik er even goed van overtuigd ben dat dit mij nooit of nooit zal lukken. Op dat gebied komt het verstand niet noodzakelijk met de jaren.
Robert Janssens
