Er zijn van die dagen waarop ik ’s avonds met enige verbazing vaststel dat ik de hele dag druk bezig ben geweest zonder precies te kunnen vertellen waarmee. Gisteren was er zo eentje. Ik had een keurig lijstje gemaakt met zaken die dringend moesten gebeuren, al moet ik toegeven dat het woord dringend in mijn persoonlijke administratie nogal ruim wordt geïnterpreteerd. Een kast opruimen, enkele mails beantwoorden, mijn bureau weer enigszins herkenbaar maken en eindelijk uitzoeken waarom er in een lade zeven opladers liggen waarvan er geen enkele past op een toestel dat ik momenteel bezit. Het leek me allemaal best haalbaar, zeker omdat ik er een volledige dag voor had uitgetrokken.

Om halfnegen zat ik met mijn eerste koffie aan tafel en was ik nog bijzonder optimistisch. Om negen uur had ik de krant gelezen, om halftien was ik via een artikel over de prijs van koffie terechtgekomen bij een reportage over een man die in Japan miniatuurtreintjes verzamelt, en tegen tienen wist ik meer over de geschiedenis van de Japanse spoorwegen dan ik ooit nodig zal hebben. De kast was intussen geen centimeter opgeschoten, maar ik had mijn algemene ontwikkeling toch weer een stevige duw gegeven. Je moet je successen weten te waarderen.

Daarna heb ik de kast daadwerkelijk geopend. Dat was een vergissing, want helemaal bovenaan lag een doos met oude foto’s. Op één ervan stond ik met een kapsel dat destijds ongetwijfeld modern was, maar dat tegenwoordig zelfs in een carnavalsstoet vragen zou oproepen. Ik droeg bovendien een hemd waarvan de kraag vermoedelijk een eigen postcode had. Ik heb zeker twintig minuten naar die foto zitten kijken en geprobeerd me te herinneren wie me destijds had wijsgemaakt dat ik er goed uitzag. Er moeten toch mensen in mijn omgeving geweest zijn die beter wisten.

Zo ging de dag voorbij, met allerlei onverwachte ontdekkingen die niet op mijn lijstje stonden. Ik vond een oude agenda waarin ik afspraken had genoteerd met mensen van wie ik de namen niet meer kon thuisbrengen, een garantiebewijs van een toestel dat al lang de geest heeft gegeven en een enveloppe met buitenlandse munten. Even dacht ik rijk geworden te zijn, maar het bleken Franse franken, Italiaanse lires en enkele Duitse marken. Mijn internationale vermogen vertegenwoordigt vooral een zekere historische waarde.

Vandaag ben ik opnieuw begonnen, met frisse moed en een iets bescheidener planning. Ik heb mezelf voorgenomen niet meteen achter iedere interessante gedachte aan te lopen, want daar ben ik bijzonder bedreven in.

Geef me een eenvoudige opdracht en binnen het kwartier ben ik bezig met iets dat er hoogstens zijdelings verband mee houdt. Ik kan bijvoorbeeld naar de keuken gaan om een glas water te halen en terugkomen met een boek, een appel en de vraag of iemand eigenlijk nog weet wie de eerste elektrische tandenborstel heeft uitgevonden. Het water vergeet ik doorgaans.

Vroeger ergerde ik me aan die eigenschap. Ik wilde alles op tijd afwerken, overal bovenop zitten en liefst nog een paar uur overhouden om iets nuttigs te doen. Dat laatste is me zelden gelukt, want zodra er tijd overbleef, vond ik wel iets nieuws dat dringend moest gebeuren. Mijn leven was lange tijd een wedstrijd tegen een tegenstander die ik zelf had uitgevonden en die bovendien voortdurend de spelregels veranderde.

Intussen heb ik voldoende verjaardagskaarsjes uitgeblazen om te weten dat ik die wedstrijd nooit zal winnen. Dat inzicht kwam niet tijdens een diepzinnige meditatie of een wandeling langs de zee, maar op een doodgewone ochtend toen ik voor de derde keer mijn leesbril zocht en mijn vrouw me erop wees dat ik die gebroken had tijdens mijn middagdutje. Ik had nochtans overal gekeken, behalve op de plaats waar hij hoorde. Sindsdien probeer ik mezelf iets minder ernstig te nemen, al lukt dat beter op dagen waarop niemand getuige is van mijn stommiteiten.

Het merkwaardige is dat ik nog altijd ongeveer evenveel plannen heb als toen ik dertig was. Misschien zelfs meer, want er komen voortdurend nieuwe interesses bij en ik heb nooit geleerd om er eentje netjes af te sluiten voordat ik aan de volgende begin. Er liggen boeken te wachten, verhalen die ik nog wil schrijven, steden waar ik graag eens zou rondlopen en restaurants waarvan ik me afvraag of de kok werkelijk zo goed is als de recensent beweert. Daarnaast zijn er nog een paar mensen met wie ik dringend een lange middag zou moeten doorbrengen, liefst zonder op de klok te kijken en met een tweede fles wijn die pas op tafel komt wanneer de eerste al een tijdje leeg is.

Het enige verschil met vroeger is dat ik minder zin heb om van al die plannen een militair operatieplan te maken. Ik hoef niet meer iedere avond tevreden te zijn omdat ik twaalf punten van een lijst heb geschrapt. Soms vind ik het al een bijzonder geslaagde dag wanneer ik een prettig gesprek heb gehad, een goed stuk heb gelezen of tijdens een wandeling ergens ben beland waar ik helemaal niet van plan was naartoe te gaan. Dat klinkt misschien verdacht veel naar levenswijsheid, maar ik wil er meteen bij zeggen dat ik nog altijd behoorlijk chagrijnig kan worden wanneer de afstandsbediening verdwenen is. Mijn geestelijke groei kent duidelijke grenzen.

En dan is er natuurlijk morgen, die wonderlijke dag waarop ik mezelf telkens opnieuw uitvind. Morgen zal ik wat vroeger opstaan, minder lang aan de ontbijttafel blijven zitten en eindelijk dat ene telefoontje plegen dat ik al drie weken voor me uitschuif. Ik zal gezonder eten, wat meer bewegen en misschien zelfs eens proberen mijn bureau zo op te ruimen dat het houten blad weer zichtbaar wordt. Dat zou een historische gebeurtenis zijn, want ik vermoed dat de oorspronkelijke kleur ervan inmiddels beschermd erfgoed is.

Ik koester vooral veel bewondering voor mensen die beweren dat ze iedere dag volgens een vast schema leven. Om zeven uur opstaan, om halfacht ontbijten, om acht uur sporten en om negen uur productief aan de slag. Bij mij zou zo’n schema hoogstens twee dagen standhouden, waarna ik op de derde ochtend zou besluiten dat het leven te kort is om vrijwillig om zeven uur uit bed te komen wanneer daar geen dwingende reden voor bestaat. Bovendien heb ik ooit geprobeerd iedere dag tienduizend stappen te zetten. De eerste dag haalde ik er ruim zesduizend, de tweede dag iets minder en op de derde dag vergat ik mijn stappenteller. Sindsdien wandel ik weer gewoon omdat ik graag wandel, wat een stuk minder administratie met zich meebrengt.

Toch wil ik niet de indruk wekken dat ik mijn resterende jaren uitsluitend wil doorbrengen met koffie drinken, foto’s bekijken en mijn bril zoeken. Daarvoor ben ik veel te nieuwsgierig en heb ik nog te veel zin om nieuwe dingen te proberen. Alleen hoeft niet alles meer onmiddellijk, en mag er onderweg gerust iets mislopen. Een dag waarop ik drie uur bezig ben geweest met een verhaal dat uiteindelijk in de prullenmand belandt, is niet noodzakelijk verloren. Misschien heb ik tijdens het schrijven een beter idee gekregen, of heb ik tenminste ontdekt hoe het vooral niet moet. Ook dat is vooruitgang, zij het van de soort die moeilijk op een lijstje past.

Vanavond zal ik ongetwijfeld opnieuw vaststellen dat ik niet alles heb gedaan wat ik vanmorgen van plan was. Ik zal even naar mijn lijstje kijken, een paar punten doorschuiven en me vervolgens afvragen waar ik morgen het best mee begin. Misschien wordt het eindelijk die kast, misschien schrijf ik een verhaal of misschien bel ik iemand op met wie ik al veel te lang niet meer gesproken heb. Het zou me niets verbazen wanneer we dan uren zitten te praten over vroeger, vandaag en alles wat ons nog te wachten staat.

Want ik kijk graag terug op gisteren, probeer me vandaag zo goed mogelijk te amuseren en blijf behoorlijk nieuwsgierig naar morgen. En zolang die drie dagen me voldoende bezighouden, hoef ik me over verveling weinig zorgen te maken.

Die kast zal uiteindelijk ook wel eens leeg raken. Al heb ik gisteren, tijdens mijn eerste opruimpoging, achteraan nog een doos gevonden waarop met mijn eigen handschrift stond: ‘Bewaren. Kan ooit nog van pas komen.’

Ik durf ze voorlopig niet open te maken. Je weet maar nooit hoeveel werk daarin zit.