Wie tegenwoordig een beetje rondkijkt, ziet het meteen: wij boomagers duiken overal op. We zitten in de fitness naast iemand die ons kleinkind zou kunnen zijn, we staan op de yogamat te worstelen met een houding die ongetwijfeld bedoeld was voor mensen zonder knieën, en we wandelen door de stad met een nieuwsgierige blik die tegelijk zegt: “Ik ben hier al duizend keer geweest” én “Wat valt hier vandaag weer te ontdekken?”
Er is iets grappigs aan het feit dat de samenleving ons soms wegzet alsof wij vijftigplussers een soort aparte diersoort zijn, die steeds maar in aantal aangroeit. Alsof we ooit op een ochtend beslist hebben: “Zo, vanaf vandaag ben ik officieel ouder.” Terwijl het in werkelijkheid veel minder dramatisch verloopt. Je wordt op een dag wakker, merkt dat je knie een beetje protesteert, maar voelt in je hoofd nog altijd de drang om nieuwe dingen te proberen. En dat is nu precies het kenmerk van een boomager: je bent een mens met meer kilometers op de teller, maar je motor draait nog steeds warm.
Wat ook meespeelt: we lachen meer dan vroeger. Niet omdat alles ineens zo hilarisch werd, wel omdat we ontdekt hebben dat humor een soort levensverzekering is. Als je de vergrootglasfunctie per ongeluk hebt aangezet op je gsm en je eigen duim plots levensgroot in beeld ziet, dan is de keuze simpel. Je kan vloeken of je kan lachen. De meeste boomagers kiezen voor het laatste. Niet uit wijsheid, maar omdat vloeken toch nooit het probleem oplost en lachen tenminste endorfines oplevert.
De wetenschap achter onze levenslust
Het blijft heerlijk om te zien dat wetenschappers steeds vaker bevestigen wat boomagers al jaren intuïtief aanvoelen. Dat we langer leven heeft ongetwijfeld te maken met betere gezondheidszorg en technologie, maar minstens even belangrijk is onze levensstijl. En dan heb ik het niet over marathonlopen of quinoa-ontbijtjes. Ik bedoel de simpele dingen: blijven bewegen, blijven praten, blijven nieuwsgierig zijn, blijven genieten.
Het opvallende is hoe vanzelf dat gaat. Boomagers hebben de neiging om dingen uit te proberen, zelfs wanneer ze niet zeker weten of het hen ligt. Een workshop keramiek bijvoorbeeld, of een cursus Italiaans, of dat ene toestel in de fitness waarvan niemand precies weet waarvoor het dient (al bekalgen we het ons de dag nadien misschien). Het mooie is dat we zonder gêne durven toegeven dat we er geen snars van begrijpen. Dat maakt ons milder, en mildheid blijkt een wondermiddel.
Ik merkte het zelf toen ik probeerde te mediteren via een app. De instructeur zei: “Focus op je ademhaling.” Na tien seconden dacht ik: “Wat eten we vanavond?” Daarna: “Waarom maakt mijn linkerschouder een klikgeluid?” En even later: “Wie zit er vanavond in De Slimste Mens?” De meditatie was ongeveer even geslaagd als een soufflé in een aardbeving, maar ik moest er zo hard om lachen dat het geklungel me uiteindelijk waarschijnlijk meer goed deed dan een perfecte sessie.
Het belang van genieten zonder schuldgevoel
Boomagers hebben een gave ontwikkeld die vroeger minder vanzelfsprekend was: genieten terwijl het mag zonder dat het moet. Niet omdat het aanbevolen wordt door een professor in een wit pak, maar omdat we eindelijk beseffen dat kleine pleziertjes het leven dragen. Een koffie op een bankje terwijl de zon ondergaat. Een wandeling zonder eindbestemming. Een gesprek dat lang blijft hangen.
We zijn ook beter geworden in mild zijn voor onszelf. Als we een taak vergeten, is dat geen drama meer. Als we een afspraak verkeerd noteren, dan halen we onze schouders op. Soms denk ik dat boomagers vooral zo lang leven omdat ze gestopt zijn met zichzelf in de knoop te draaien.
En dan is er nog de kwestie van ochtendrituelen. Waar men vroeger dacht dat mensen “van een zekere leeftijd” standaard om zeven uur paraat stonden met een kop koffie en een ochtendkrant, klopt dat beeld allang niet meer. Veel boomagers blijven liggen tot ze het gevoel hebben dat hun lichaam en hun agenda het eens zijn. En wie wél vroeg opstaat, doet dat meestal omdat er alweer van alles op de planning staat. Niet om de tijd te vullen, maar omdat de dag te kort zal zijn.
Boomagers zijn de nieuwe norm
Het fascinerende aan boomagers is dat ze zich niets aantrekken van oude labels. Ze passen niet in de categorie “jong” maar weigeren even hard om in de categorie “oud” geduwd te worden. Ze staan ergens tussenin, op een plek waar ervaring en speelsheid elkaar ontmoeten. Misschien is dat wel de reden waarom mensen hen zo graag hebben: ze zijn tegelijk geruststellend en verrassend.
In sociale situaties zijn boomagers vaak diegenen die een gesprek op gang trekken met een kwinkslag of een relativerende opmerking. Niet omdat ze aandacht zoeken, maar omdat ze hebben geleerd dat het leven lichter wordt wanneer je ermee speelt. Ze hoeven niets meer te bewijzen, en precies daardoor stralen ze een soort vrijheid uit waar anderen graag in meedrijven.
Ik hoorde onlangs iemand zeggen: “Wij ‘plussers’ zijn mensen die hun fouten hebben leren koesteren.” En ik moest daar even bij nadenken, want dat klopt. We hebben allemaal dingen gedaan waar we nu om lachen. We hebben kleding gedragen waar we foto’s van verstoppen. We hebben meningen gehad waarvan we nu denken: “Oei.” Maar dat maakt ons net boeiender. We dragen ons leven als een goed versleten jeans: comfortabel, flexibel en met hier en daar een scheurtje dat een verhaal vertelt.
De charme van onvolmaaktheid
Het mooiste aan ouder worden is misschien wel dat we onvolmaaktheid als een soort badge of honour gaan dragen. Het is niet erg dat we de naam vergeten van die acteur uit die film waar we gisteren nog over praatten. Het is niet erg dat we soms een trapleuning nodig hebben. Het is zelfs niet erg dat we niet alle trends volgen. Het leven hoeft niet perfect te zijn. Het moet gewoon leven.
Boomagers begrijpen dat instinctief. Ze durven meer chaos toelaten dan vroeger. Ze durven zich vergissen, durven toegeven dat ze iets niet weten, durven vragen stellen zonder zich dom te voelen. Dat maakt hen sterker dan ooit. Het leven wordt zoveel boeiender wanneer de druk wegvalt.
Waarom we nog (lang) niet aan het einde zitten
Wat boomagers bijzonder maakt, is dat ze op een punt in hun leven komen waarop er veel achter hen ligt, maar misschien nog evenveel voor hen. Dat besef zorgt voor een gevoel van ruimte. Een soort opluchting. Het idee dat alles nog kan, maar niet meer moet.
Daardoor ontstaat een prachtige energie. Een boomager die vandaag besluit om Spaans te leren, een kamer te schilderen, een reis te plannen of eindelijk piano te spelen, doet dat niet omdat het moet, maar omdat de goesting groot is. En goesting is een krachtige brandstof.
Misschien is dat wel de grootste luxe van boomager zijn: je hoeft niemand meer iets te bewijzen, behalve jezelf. En dat doe je door te blijven ontdekken, te blijven proberen, te blijven lachen.
