Waarom boomagers stiekem nog altijd rebels zijn
Laten we eerlijk zijn: blijkbaar heeft ooit iemand beslist dat we ergens rond ons 55ste senioren zouden genoemd worden. Een oubollig woord dat klinkt als een restant van de jaren 70 naast de bruine zetel en de gehaakte kussentjes. Een woord dat naar erwtensoep ruikt, naar dikke wollen sokken en naar tijdschriften die al tien jaar niet meer bestaan.
Maar niet naar nieuwsgierigheid, levensgoesting, Spotify-playlists, podcasts, citytrips, drones, salsa-avonden of zoveel andere hedendaagse vormen van plezier.
Gelukkig weten wij wel beter. Want achter die zogenaamde respectabele leeftijd schuilt iets levend(ig) en uitkijkend naar wat nog komt: de comeback van de innerlijke puber. Niet de puber met jeugdpuistjes, wel die met goesting, lef en een gezonde portie “en nu is het aan mij”.
Welkom in het land van de boomager!
Wie zegt dat wij rustig moeten worden?
Boomagers zijn geen senioren, dat is duidelijk. Senioren staan om 7 uur op omdat ze denken dat het hoort, drinken een kop koffie (gezet met de klassieke koffiezetmachine), lezen twee kranten en vragen zich dan af wat ze in hemelsnaam met die gigantische, lege dag moeten doen. Boomagers daarentegen blijven liggen als dat goed voelt, of staan net vroeg op omdat ze nog een volle agenda hebben: zwemmen om acht uur, een workshop keramiek om tien uur, lunch met vrienden, een fietstochtje in de namiddag en ’s avonds een concert waar ze zich achteraf vrolijk over beklagen omdat het eigenlijk nét iets te luid stond. En die eerste koffie zetten ze met een high tech espressomachine, uiteraard mét koffiebonen.
Boomagers gaan niet rustig worden omdat de kalender dat zogezegd verwacht. Integendeel, ze zijn nog maar net begonnen. Het enthousiasme is gebleven, de goesting ook, en het idee dat alles trager moet? Ach, dat is een mythe die vooral verkocht wordt aan mensen die hun nieuwsgierigheid ergens onderweg zijn kwijtgeraakt. En ze nemen uiteraard ook op tijd rust, want ze zijn realist en beseffen dat lichaam en geest dat nu eenmaal af en toe vragen.
De stiekeme rebellie van de 55-plusser
Boomagers zijn rebels op een manier die jongeren nog moeten leren. Jongeren rebelleren door hun haar blauw te verven of een meme te maken over de regering. Boomagers rebelleren door een elektrische fiets te kopen met meer pk’s dan hun eerste auto, door tóch een nieuwe opleiding te starten omdat “waarom niet”, door urenlang te prutsen met een nieuwe smartphone tot ze eindelijk snappen hoe die app werkt, en daarna trots beweren dat ze “nu volledig digitaal zijn”. En als het niet lukt met die smartphone zijn ze niet te beroerd om de hulp in te roepen van kinderen of kleinkinderen, of een Digipunt in de buurt. Want boomagers zijn van veel, heel veel, op de hoogte en voor wat ze niet kunnen hebben ze altijd wel een hulplijn ter beschikking.
Ze rebelleren ook door het journaal ook eens een keertje bewust níét te bekijken, omdat levenskwaliteit soms belangrijker is dan een sombere nieuwuitzending. Door spontaan te beslissen dat het tijd is om eindelijk Indisch te leren koken. Door elke week een andere podcast te ontdekken. Door in het weekend naar een stand-upcomedyshow te gaan waar de helft van de zaal twintig jaar jonger is — en zich daar heerlijk tussen thuis te voelen. Of ook niet, maar dat is dan weer een ervaring bij.
En hun favoriete vorm van rebellie? Niet meer aantrekken wat anderen ervan denken. Niets zo bevrijdend als dát.
Senior? Wij?
Het woord senior klinkt als vloeken in de kerk. Een senior is iemand die drie keer per dag hoofdschuddend mompelt dat “vroeger alles beter was”. Een senior zegt dingen als “Ik heb geen smartphone nodig” terwijl diezelfde smartphone bij boomagers ondertussen dienstdoet als agenda, fototoestel, GPS, muziekbibliotheek, zaklamp, weerstation en, als het echt moet, telefoon.
Boomagers zitten in hun hoofd ergens tussen 35 en 40, of zelfs nog (veel) jonger. Sommigen blijven hangen tussen “net volwassen” en “nog altijd nieuwsgierig”. Dat zijn fantastische mentale woonplaatsen: niet te jong, niet te oud, slim genoeg om betere keuzes te maken, eigenzinnig genoeg om het soms tóch niet te doen.
Een puber met ervaring: de ultieme combinatie
Boomager zijn is eigenlijk de mooiste upgrade die het leven te bieden heeft. Je hebt het enthousiasme van een puber, maar niet langer de stress die daarbij hoort. Geen angst meer om niet cool genoeg te zijn, want dat concept is ondertussen op pensioen. Geen hysterische identiteitscrisis meer over wie je moet worden, want je bént al iemand — en best een leuke.
Wat nog mooier is: je mag opnieuw leren, zonder te moéten. Nieuwe hobby’s, nieuwe plekken, nieuwe relaties, nieuwe passies. Het is een soort tweede jeugd, maar dan met betere inkomsten, betere wijn en minder dramatische kapsels.
Het is pure vrijheid: die van iemand die al heel wat heeft gezien en die net daarom beslist om er nóg iets van te maken. Niet omdat het moet, maar omdat het eindelijk echt kan.
Waarom boomager de perfecte term is
Boomagers hebben iets wat jongeren niet hebben: ervaring én relativering. En iets wat senioren niet hebben: goesting én koppige levensvreugde. Boomagers hebben tijd, ideeën, humor en een talent om zichzelf niet té serieus te nemen. Ze beschikken na de nodige trial & error over digitale skills, en ze hebben de gave om tegelijk geïnteresseerd te zijn in jongeren én zacht te glimlachen om hun chaos.
Boomagers zijn de missing link tussen tieners die nog alles moeten uitvinden en 80-plussers die alles al gezien hebben. Ze zijn het middensegment van de menselijke sandwich: warm, stevig en toch onverwacht knapperig.
Beste fase ooit?
Noem ons dus geen senioren. Dat woord mag naar de zolder, naast de encyclopedieën en de regenhoedjes. Wij zijn boomagers: nieuwsgierig, enthousiast, licht eigenwijs en verrassend vitaal. We staan midden in het leven, niet aan de rand. En het mooiste van alles? De wereld moet nog een beetje wennen aan ons, maar wij zijn allang vertrokken.
Dit is misschien wel onze beste fase ooit. En eindelijk zijn we oud genoeg om dat hardop te zeggen — én jong genoeg om het te menen.
Hoe ouder, hoe losser — en dat werkt bevrijdend
Eén van de grootste voordelen van het boomager-zijn? Je filter wordt fijner én vriendelijker. Je kunt perfect een discussie winnen, maar je hoeft dat niet meer per se. Je kunt een mening hebben, maar je hoeft ze niet overal neer te planten als een vlag op de maan. En tegelijk kun je heerlijk impulsief zijn, precies omdat je geleerd hebt dat een beetje chaos soms het beste hoofdstuk van de dag oplevert.
Die combinatie van mildheid en lef is uniek: je wordt tegelijk ‘softer’ in de goede zin van het woord én scherper. Het is alsof het leven je een beter paar brillenglazen heeft gegeven, waardoor je plots alles scherper ziet — behalve de kleine lettertjes, maar daar bestaan oplossingen voor.
Boomagers zijn de motor van gezelligheid
Het is ook geen geheim dat boomagers vaak de stille motor zijn achter veel sociale gezelligheid. Zij zijn degenen die nog een etentje organiseren “omdat het te lang geleden is”, die vrienden opbellen om te vragen hoe het gaat, die de moeite doen om naar verjaardagsfeestjes te gaan van mensen die ze misschien niet perfect kennen maar wel graag zien.
Ze slepen jongeren mee naar tentoonstellingen “omdat het verrijkend is”, en nemen oudere vrienden mee om een koffietje (of een trappist) te drinken “omdat het anders maar zo alleen is”. Je zou bijna denken dat boomagers de sociale lijm van de maatschappij zijn. En tussen ons: dat is misschien helemaal niet overdreven.
De verjongingskuur die niemand verwacht had
En dan is er nog iets waar boomagers zelf soms van schrikken: hoeveel jonger ze zich voelen dan ze hadden gedacht. De maatschappij had hen voorspeld dat 55+ het begin van het einde was, maar veel boomagers ervaren het tegenovergestelde. Ze beginnen aan marathons, tango-workshops, fotografie-lessen, vrijwilligerswerk, nieuwe relaties, verre reizen.
Ze ontdekken dat het leven helemaal niet afvlakt na je vijftigste, maar soms net voor het eerst écht vorm krijgt. Het is alsof de puzzelstukjes die jarenlang rondzwierven eindelijk op hun plaats vallen.
