Over de fitnessrage bij jongeren… en waarom boomagers stilaan meedoen
Wie vandaag een fitnesszaal binnenstapt, merkt meteen iets merkwaardigs. Aan de ene kant staan jongeren van net onder of boven de twintig met koptelefoons op en poserend voor hun ‘socials’ zoals ze dat noemen. Ze trekken aan kabels, duwen tegen halters en kijken na elke set even in de spiegel alsof ze net een nieuw continent ontdekt hebben.
Aan de andere kant staat een man van ergens rond de zestig. Of een vrouw van vijfenzestig, plus of minus. Rustig. Geconcentreerd. Geen selfies. Geen TikTok. Gewoon oefenen.
En als je goed kijkt, zie je dat ze soms meer gewicht tillen dan die jongen met zijn eiwitshake.
Welkom in de wonderlijke wereld van de moderne fitnesszaal.
Van bodybuilders naar gewone mensen
Fitness heeft een lange weg afgelegd. In de jaren zeventig en tachtig werd krachttraining vooral geassocieerd met bodybuilders met namen als Arnold Schwarzenegger. Grote spieren, kleine zwembroekjes en een lichaam dat meer leek op een anatomische atlas dan op een mens. Veel mannen die zich afpeigerden en vaak volspoten met allerlei illegale substanties beseften het niet, maar de meeste vrouwen vonden dat eigenlijk niet mooi.
Voor heel wat mensen was het een andere, ontoegankelijke planeet. Maar langzaam veranderde dat. Fitnesscentra werden toegankelijker, vriendelijker en vooral minder intimiderend. Intussen telt Vlaanderen in zowat elke uithoek wel een club. De fitnesszaal is dus geen niche meer, maar bij langsom meer enthousiastelingen ingeburgerd.
Waarom jongeren plots massaal trainen
(toch in de fitness)
De jeugd van vandaag heeft fitness volledig omarmd. Dat heeft verschillende redenen.
Eerst en vooral is er de invloed van sociale media. Platforms zoals Instagram en TikTok staan vol filmpjes van work-outs, spiertransformaties en sportieve uitdagingen.
Het effect is duidelijk: als iedereen lijkt te trainen, wil je zelf ook trainen.
Maar er speelt meer.
Steeds meer jongeren gebruiken de fitness om mentale stress te verminderen. Studies tonen dat regelmatige lichaamsbeweging helpt bij concentratie, stress en slaapkwaliteit. Dat is geen detail in een tijd waarin studeren, werken en het leven in het algemeen soms aanvoelt als een permanent examen.
De fitnesszaal is voor velen een plek geworden waar je even je hoofd leegmaakt. Of leeg probeert te maken, want ondertussen moet je natuurlijk wel tellen hoeveel herhalingen je nog moet doen. En niet vergeten om tijdig in de spiegel te kijken.
En daar staan plots de boomagers
Het interessante is dat boomagers die trend niet gewoon vanop afstand bekijken.
Ze doen mee.
En eigenlijk is dat niet zo vreemd.
Artsen benadrukken al jaren dat krachttraining essentieel wordt naarmate we ouder worden. Vanaf ongeveer je vijftigste begint het lichaam namelijk langzaam spiermassa te verliezen. Dat proces heet sarcopenie, een woord dat klinkt alsof het een Italiaanse pasta is, maar helaas iets minder smakelijk is. Onthoud het woord, en laat het eens ‘casual’ in een conversatie vallen. Verbaasde blikken gegarandeerd, dank u wel Boomager!
Krachttraining kan dat verlies aanzienlijk vertragen.
Daarom adviseren gezondheidsinstanties dat volwassenen minstens twee keer per week spierversterkende oefeningen doen. Enfin, dat denk ik toch, sommige nieuwsbrieven die schaamteloos van AI gebruik maken zouden dat zo schrijven en dan verwijzen naar pakweg de WHO zonder verder een concrete studie aan te halen.
En dus staan boomagers tegenwoordig ook aan de toestellen. Met soms een klein voordeel: ze hebben geduld.
Een kleine botsing van generaties
De fitnesszaal is daardoor een van de weinige plekken waar generaties letterlijk naast elkaar staan te zweten.
Een jongen van twintig doet explosieve burpees. Ik geef het meteen toe, ik heb het ook moeten opzoeken wat dat betekent: een intensieve ‘full-body oefening’ die kracht en conditie combineert. Wij deden dat vroeger bijvoorbeeld door hout te hakken, maar nu hebben ze daar allerlei marteltoestellen voor.
Een man van zestig doet rustig zijn oefeningen, met een concentratie die doet vermoeden dat hij ondertussen ook nog zijn pensioen berekent.
De jongeren trainen vaak op adrenaline.
De boomagers trainen op ervaring.
En soms ook op koppigheid.
Want laten we eerlijk zijn: een boomager die eenmaal beslist heeft om fit te blijven, laat zich niet zomaar wegduwen door een twintiger met een sportshort die kleiner is dan een zakdoek.
Niet alles hoeft perfect
Toch heeft de fitnessrage ook haar komische kanten.
Er zijn mensen die twintig minuten trainen en daarna een half uur foto’s nemen van hun waterfles.
Er zijn sporters die hun outfit zorgvuldiger kiezen dan hun oefeningen.
En er zijn uiteraard de legendarische januari-atleten: mensen die op 2 januari een abonnement nemen en tegen half februari spoorloos verdwenen zijn.
Maar zelfs dat hoort bij de charme.
De echte boodschap
Wat uiteindelijk telt, is dit: bewegen blijft een van de beste manieren om gezond ouder te worden.
Of je nu twintig bent.
Of tweeënzestig.
Of een trotse boomager die in de fitnesszaal plots ontdekt dat hij spieren heeft waarvan hij het bestaan al veertig jaar vergeten was.
En dat moment is prachtig.
Je kijkt in de spiegel, ziet een lichte zweetdruppel op je voorhoofd en denkt: Niet slecht.
Voor iemand van negenendertig. Want zo oud voelen we dan, toch even in gedachten.
De grote fitnessvraag die niemand durft te stellen
Het verschil tussen de verschillende leeftijden in de fitness wordt nog groter wanneer men naar de doelstellingen kijkt.
De jeugd wil er goed uitzien.
De boomager wil vooral nog recht uit de zetel kunnen opstaan zonder eerst een strategisch plan te maken.
En toch… ergens in dat zweet, dat puffen en dat kraken van gewrichten, gebeurt er iets moois.
Want plots zie je een twintiger die nieuwsgierig kijkt hoe een zestiger zijn oefening doet. Niet omdat het spectaculair is, maar omdat die zestiger dat al twintig of (veel) meer jaar volhoudt. En ergens begint het te dagen dat spiermassa misschien niet alleen iets is voor op Instagram, maar ook iets dat helpt om later nog zonder hulp een koffer de trap op te dragen.
En de boomager zelf? Die kijkt soms met lichte verbazing naar de spiegelwand van de fitnesszaal.
Niet omdat hij daar plots een gespierde held ziet staan.
Maar omdat hij zich herinnert dat hij vroeger dacht dat zestig jaar ongeveer het einde van alle fysieke activiteit betekende.
Terwijl hij daar nu staat.
Met een handdoek rond de nek.
Een licht protesterende rug.
Maar ook met een lichaam dat – ondanks alles – nog altijd meedoet.
En misschien is dat wel de mooiste fitnessoefening van allemaal.
Niet de squat.
Niet de bench press.
Maar het simpele feit dat je blijft bewegen.
Zelfs wanneer je knieën daar soms een licht filosofisch gesprek over willen voeren.
