Stefaan, de goede vriend en uitgever van mijn fictieboeken, is ook gaan meespelen in het nieuwe systeem van vertaling, waarover ik vorige week al eens schreef. Hij is daarbij tot de vaststelling gekomen dat men A.I. (Artificiële Intelligentie) heel wat opdrachten kan geven. Bijvoorbeeld: nagaan of er geen tik- en andere fouten gemaakt zijn, verzoeken een bepaalde tekst te vertalen, in de stijl van de auteur of gewoon in een passende literaire stijl. En dat alles voor een schamel prijsje.
Hij heeft intussen al enig werk gestuurd naar wat hij ‘onze nieuwe vriend’ noemt, om per direct, dat wil zeggen binnen het uur, bediend te worden. Vanzelfsprekend mag ik ook meedoen in dat toch wel opwindende experiment, waardoor nu ook een van mijn recente boeken, de novelle Emma & Emma, in het Frans op het scherm staat. Met de vraag erbij eens na te denken wat we daarmee kunnen doen. Ik heb het geluk heel, heel goed bevriend te zijn met een gewezen Franse journalist en auteur, die ik onlangs nog bijgestaan heb bij het maken van een boek over Eddy Merckx. Ik vergezelde hem bijvoorbeeld op bezoek bij enkele Vlaamse toprenners uit de generatie van de grootste kampioen aller tijden om daar een beetje als tolk aan te treden. Het leek me dan ook maar logisch hem de vertaling van mijn boekje eens aandachtig te laten bekijken en te vragen of het de moeite waard is om in de ‘taal van Molière’ uitgegeven te worden.
Een mens gaat zich bij zoiets wel een en ander inbeelden.
Stel je toch maar eens voor dat het lukt om het ook in het Frans op de markt te brengen en, beter nog, dat te doen, niet in Wallonië, maar wel in het grote en literair hooggequoteerde Frankrijk. Waar mijn eerder geciteerde vriend mee voor zou kunnen zorgen. Maar ik zei dan wel snel en tegen mezelf: ‘Ho, stop daarmee!’ Ik had de vertaling, gemaakt in de stijl waarin ik in het Nederlands schrijf, al eens goed bekeken om het op zijn minst niet al te geslaagd te vinden, daarbij bedenkend dat mijn manier van schrijven (in het Nederlands dus) misschien niet zo goed leest in het Frans.
Was het dan wel gepast mijn vriend-schrijver te mobiliseren om het boek ook eens door te nemen en mij te zeggen of het zelfs in zijn land op de markt zou geraken? Was ik nu niet echt aan het dromen gegaan, daarbij vergetend dat… dromen bedrog zijn. En ontsnapte mij daarbij de herinnering aan mijn ambitie van toen ik, na mijn pensioen, besloot over te stappen van boeken over de koers naar heuse romans. En dacht dat, als ik al zo’n opdracht aan mezelf rondkreeg, ik het als voldoende zou beschouwen en er zelf geen werk van wilde maken om het eventueel uit te geven. Dat ik het toch deed, kwam in de eerste plaats omdat ik, bij het zoeken naar een bedrijf dat zoiets eventueel voor mij wel zou willen doen, ‘Partizaan’ uitkoos, om een enkele reden: ik vond het toch zo’n mooie naam. Om dan totaal verbaasd te geraken toen ik door de eigenaar, Van Laere, onmiddellijk binnengelaten werd, snel een goede vriend van die Stefaan zou worden en intussen via hem al meer dan 15 fictiewerken op de markt kreeg. Dat blijft een steeds herhaalde verrassing, zodat het verder al te gek lijkt nu ook nog te gaan denken dat heel dat opzet op de koop toe een internationaal karakter kan krijgen.
Ik zette het in de titel en schreef het hierboven al: ‘Dromen zijn bedrog!’
‘Emma & Emma’ is een uitgave van uitgeverij Partizaan.
