Rémy RADESKA, journalist bij de Brusselse, franstalige krant “L’Indépendance Belge” peilt naar de alertheid van eenieder. Hij stelt zich de vraag “Wat zou er gebeuren als ik met een ingepakt paneel, identiek als dit van de Rechtvaardige Rechters door Brussel loop … “ Hij nam de proef op de som en schrijft op 19 april 1934 het tweede deel van zijn avontuur in Brussel … De affaire van het ‘Lam Gods’:
Ik heb het paneel ‘De Rechtvaardige Rechters’ gestolen
Achtenveertig uur lang probeerde ik althans de indruk te wekken, zonder dat iemand in Groot-Brussel ook maar de minste aandacht schonk aan het pakket dat ik bij me had.
Als we de avonturen van het pseudo-paneel en zijn pseudo-dief gedurende dinsdag in detail zouden volgen, zouden we in een ongelukkige herhaling vervallen, omdat we blijven leven, soms naast elkaar, soms gescheiden, zonder dat enig incident de draad van onze planning zou verstoren.
Toen mijn pakketje acht uur in het vrijwel lege depot van het station van Schaarbeek had gestaan, ben ik het daar gaan ophalen. De enige medewerker van de plaats die vindbaar was, was als spoorwegmedewerker zo vriendelijk om mij te helpen “de Rechtvaardige Rechters” uit hun isolement te halen, en ze in een taxibusje te laden.
Hij was het die eraan dacht deze methode te gebruiken, omdat geen van de taxi’s die voor het station geparkeerd stonden voldoende ruimte boden om mijn paneel met deze afmetingen te vervoeren.
Deze keer koos ik om het naar een hotel voor gewone mensen (volpension, vijfentwintig frank) te brengen.
Rond 14.00 uur, mijn Rechtvaardige Rechters, werden jullie in hetzelfde taxibusje geladen, het enige in de buurt, om opnieuw naar de bagageruimte op Gare du Nord gebracht te worden, waar jullie afgelopen nacht sliepen.
En nu ?
U denkt waarschijnlijk dat “l’ Indépendance Belge” met deze demonstratie het onvermogen en de lichtheid van onze gerechtelijke politie wilde illustreren? Echt niet!
Als er overal politieagenten zouden moeten zijn, zouden er voor de Brusselse metropoolregio 20.000 nodig zijn. Dit burleske avontuur van een jonge journalist vermomd als schilderijdief, met een oude deur gecamoufleerd als het paneel van de ‘Rechtvaardige Rechters’ demonstreert het buitengewone gebrek aan observatievermogen van het publiek in het algemeen.
Acht dagen lang was de hele pers bezig met de diefstal van het paneel van het beroemde Gentse veelluik. Alle kranten vermeldden de afmetingen en het gewicht ervan. Veel verslaggevers zeiden dat de daders van deze diefstal niet ver zouden komen met hun buit, juist vanwege de omvangrijke vorm en het forse gewicht. We waren er zeker van dat het voldoende zou zijn om er de straat mee op te gaan waardoor het paneel onmiddellijk zou worden opgemerkt.
Goed ! de dummy van het paneel, of beter gezegd het pakket waarvan op het eerste gezicht, zonder enige moeite, kon worden vermoed dat het de ontbrekende schat was (ten minste 10 tot 13 miljoen waard, zei de hele pers een paar dagen geleden na de diefstal), paradeerde achtenveertig uur door de hoofdstad en niemand dacht eraan om deze verdachte aanwezigheid bij de politie te melden.
Het is op deze stilzwijgende, passieve medeplichtigheid dat mensen
die in aanraking komen met de wet vrijwel altijd kunnen rekenen.
Vijf taxichauffeurs, zes koeriers, drie hoteleigenaren, vier obers en een tiental bagageafhandelaars verzorgden en behandelden dit pakket.
Van deze mensen die uit hoofde van hun beroep tot de nuttigste medewerkers van de politie zouden moeten behoren, heeft niemand aandacht besteed aan een pakketje waarvan de beschrijving naar alle uithoeken van de wereld werd uitgezonden! Honderden reizigers paradeerden voor de Rechtvaardige Rechters op de verschillende stations. Duizenden reizigers en klanten die op de terrassen zaten, zagen hem per taxi door de belangrijkste verkeersaders van de stad rijden. En niemand in deze anonieme massa, die het publiek is en waartoe we allemaal behoren, heeft ook maar één moment gedacht dat dit pakjesfenomeen wel eens het beroemde panel zou kunnen zijn waar iedereen het al acht dagen over heeft en dat het waarschijnlijk nuttig zou zijn om aangifte te doen bij de politie…
Niets is daarna gemakkelijker om te klagen over de traagheid van de politie. Maar eerlijke mensen die hen niet meehelpen zijn de onbewuste medeplichtigen van dieven, dieven en bandieten. Het is op deze stilzwijgende, passieve medeplichtigheid dat mensen die in aanraking komen met de wet vrijwel altijd kunnen rekenen. Het is aan haar dat grote criminelen en nietsontziende boeven waarschijnlijk hun straffeloosheid te danken hebben. Wat zou u zeggen van de heer die, langs een huis waar een brand smeult, zijn weg vervolgt zonder iemand te waarschuwen, onder het voorwendsel dat hij geen brandweerman is ? …
Een spoor?
We zijn op zoek naar een persoon die op 14 april in Gent naar de kapper is gegaan en zijn snor heeft laten scheren, een zware roste snor. Hij liet er eveneens zijn wenkbrauwen zwart verven.
Hij had een zwaar lidteken onder zijn linker bovenkaak. We merkten ook tussen zijn rechterduim en wijsvinger een getatoeëerd anker op, wat erop lijkt te wijzen dat hij een zeeman is. De man, die wij zoeken, verklaarde dat hij in Gent woonde
Morgen maken we kennis met Jean Ray , misschien beter gekend als John Flanders … Juist ja, Raymond DE KREMER
