Verstuurd op 02.08.1934 tussen 16.00 – 17.00 uur te Brussel 1
Ontvangen op 03.08.1934
Monseigneur,
Wij lezen in La Dernière Heure uw antwoord: handhaven laatste voorstel.
Dit antwoord doet ons versteld staan, omdat het zo weinig duidelijk is. Daar wij niet wensen dat onze betrekkingen verbroken worden door een misverstand, haasten wij ons u te verzoeken eventueel een duidelijker antwoord te verstrekken tegen 7 augustus. Betekent uw mededeling dat u ons laatste voorstel aanvaardt of afwijst, of wil ze zeggen dat u bij uw eerste voorwaarden blijft. Indien de eerste uitleg de goede is, zullen wij zodanig handelen dat de zaak vlug afgehandeld wordt en u de R.R. binnen enkele dagen opnieuw in ontvangst kunt nemen.
Indien u blijft vasthouden aan uw eerste voorwaarden, is het onnodig dat u moeite doet om ons dit ter kennis te brengen. Het zal de breuk zijn. Zij betekent voor ons een gemiste kans. Dat is natuurlijk altijd een pijnlijke zaak, maar dat komt wel meer voor in het leven. Maar voor u en de wereld betekent de breuk het verlies – en wij durven dat te onderstrepen – het onherstelbaar verlies van dit onschatbare meesterwerk. Wij vernemen dat uitgebreide voorzorgen werden genomen om de panelen die u nog bezit te kunnen behouden. En hier moeten we vaststellen dat u als gevolg van een onhandige aanpak één van de belangrijkste panelen verliest, dat u op loyale manier weer wordt aangeboden. Wij zullen u niet meer schrijven.
Wij willen u nochtans de materiële mogelijkheid laten weer contact met ons op te nemen. De eerste van iedere maand, en dat gedurende een beperkte tijd, zullen wij het dagblad in kwestie lezen, om te zien of u besluit onze eerste voorwaarden te aanvaarden. Want intussen zal het excuus van het niet kunnen vinden van het gevraagde commissieloon niet meer opgaan en geen waarde meer hebben.
Zo zult u dan definitief uw verantwoordelijkheid op u hebben genomen, evenzeer als wij dat hebben gedaan.
Gelieve te aanvaarden, Monseigneur, de verzekering van onze eerbiedige gevoelens.
D.U.A.
*=*=*=*=*=*
Commissaris Luysterborgh schrijft in zijn Proces-verbaal… “Aan dezen brief werd door ons geen gevolg gegeven.”
*=*=*=*=*=*
Zoals reeds eerder in mijn fictief dagboek beschreven kampen wij met ernstige liquiditeitsproblemen, meer nog … de zowat 1.250.000 Bfr die ik in 1932 uitleende kan mij niet worden terugbetaald en Plantexel (een investering van 1.600.000 Bfr) staat op het randje van het faillissement… Het is een kwestie van tijd. Ik hou mijn hart vast voor mijn bank en mijn gezin als dit bekend wordt… ik probeer koortsachtig een uitweg te vinden.
Stel je eens voor dat ik door het debacle van Plantexel en bij uitbreiding de algemene economische en financiële malaise en de huidige grote bankencrisis failliet ga en mijn onroerende goederen, zoals mijn ouderlijke woning (hier een paar huizen verder) en de schenkingen van Marie-Silvie openbaar worden verkocht (wat zal die zeggen?)… ik mag er niet aan denken. Ik, die geprobeerd heb om onzen Adhemar, met zijn oogprobleem voor de rest van zijn leven veilig te stellen … Zie je het volgend jaar al in de kranten staan ?
En nog zal het belange niet voldoende zijn om alle rechtmatige schuldeisers terug te betalen …
Gelukkig zijn Julienne en ik in oktober 1915 met “Scheiding van Goederen” getrouwd anders bestond de mogelijkheid, in geval van faillissement, dat ons (haar) huis annex kantoor ook onder de hamer gaat …
Ik heb eind maart gezien wat het faillissement van de socialistische Bank van de Arbeid in Gent teweeg bracht, de dag voor de laatste buitengewone algemene vergadering van Plantexel. Ook andere banken komen in de problemen zoals de Bankunie, de Algemeene Bankvereeniging, de Middenkredietkas, …
Soit … rustig rustig … we hebben nog tijd en hoop… Dit is een kleine troost in de onrust die mij omringt maar de realiteit drukt zwaar op mijn schouders.
Onzen Adhemar moet nog maar eens naar de oogarts in Brussel … We zitten wat krap bij kas vandaar dat Julienne me geld vroeg om de arts te kunnen betalen, ik gaf haar 1.000 Bfr, deed ik trouwens vorige maand ook al eens.
We maakten ook van de gelegenheid gebruik om onze situatie, en vooral onze penibele financiële situatie te evalueren. De vooruitzichten zijn inderdaad somber (maar dat wist ik al langer), dermate Julienne opperde te herbeginnen met de productie van breigoederen, waar zij zich vroeger ook al mee bezig hield. Ik heb het haar uit het hoofd kunnen praten door te zeggen dat alles wel weer goed zou komen, dat zij zich geen zorgen hoefde te maken, dat ze vertrouwen in mij moest hebben. Ik hoop en zei haar dat ik binnenkort zal kunnen beschikken over een belangrijke geldsom, misschien wel 500.000 Bfr. Dat zou onontbeerlijk zijn om de eerste nood te kunnen lenigen bij een dreigend faillissement …
Trouwens, herbeginnen met de productie van breigoederen zou dus ook betekenen dat we de bank/wissel moeten opgeven, temeer Julienne de drijvende kracht erachter is … bedacht ik me stilletjes.
Julienne haar nieuwsgierigheid was hoe dan ook gewekt, ze bleef maar doorvragen hoe ik het zag, hoe we uit deze situatie konden raken… “heb geduld, je zal wel zien … ik zal het je later allemaal wel uitleggen … je zal blij zijn… ” was mijn kort en hopelijk geruststellend antwoord …
We zullen wel zien, ik kan niet anders … ik geloof nog steeds op een goede afloop. En met dat kleine beetje hoop in mijn hart, ben ik vastbesloten om te vechten tot het einde. Voor Julienne, voor Adhemar, en voor de eer en toekomst van onze familie.
