Er sluipt iets wrangs in de taal die we gebruiken naarmate we ouder worden. Neem het woord babyboomer. Het klinkt als een label uit een geschiedenisboek: het zegt wanneer iemand geboren is, maar niets over wie die persoon vandaag is.
Mensen zijn geen historische feiten.
Kijk eens om je heen. Of kijk naar jezelf. Zie je die mannen en vrouwen van vijftig, zestig, zeventig? Ze staan niet aan de zijlijn. Ze leven volop. Ze maken plannen, worden nog verliefd, durven eindelijk uitspreken wat ze echt denken, of gooien het roer om. Ze dragen een rugzak vol ervaring, maar voelen nog evenveel zin om vooruit te gaan.
En toch plakken we er nog altijd dat oude label op. Een etiket dat vooral naar het verleden wijst.
Het woord babyboomer zegt: jij hoort bij vroeger.
Maar de echte vraag is: wat doe je vandaag? Wat ligt er nog voor je?
Daar zit de spanning.
Ouder worden is geen statistiek. Het is een fase — levendig, persoonlijk en voortdurend in beweging. Een fase die je zelf vormgeeft, elke dag opnieuw. En precies daarom hebben we andere woorden nodig. Woorden die niet vastzitten aan een geboortejaar, maar aansluiten bij hoe iemand zich voelt.
Boomager.
Geen hokje, maar een herkenning.
Een boomager voelt: dit is geen afbouw, maar een nieuw begin. Iemand die de druk van ‘moeten’ stilaan loslaat en de ruimte van ‘mogen’ ontdekt. Die niet langer alles hoeft te bewijzen, maar wel bewust wil leven. Die weet dat tijd eindig is — en er net daarom meer van wil maken.
Het is de fase waarin ervaring en goesting samenkomen.
En ja, dat ziet er voor iedereen anders uit. Voor de ene betekent het een nieuwe carrière, voor de andere eindelijk rust. Voor sommigen is het een groot avontuur, voor anderen zit de rijkdom in kleine, intense momenten. Maar wat ze delen, is dat gevoel: ik ben er nog niet.
Misschien is dat wel de essentie.
Waar babyboomer een vakje is, is boomager een beweging.
Waar het ene verwijst naar wat geweest is, richt het andere zich op wat mogelijk is.
We hebben taal nodig die klopt met hoe we ons voelen — niet met hoe we volgens een statistiek zouden moeten zijn.
Want niemand wordt ’s morgens wakker met de gedachte: “Vandaag ga ik mij eens als een generatie gedragen.”
Maar wel met de vraag: “Wat ga ik vandaag doen met de tijd die ik heb?”
En precies daar leeft de boomager.
