Deze lente werd mijn buurjongetje overmand door diepe twijfels. Dat zou je niet meteen verwachten van zo’n jong kind. Hij had er altijd van gedroomd om voetballer te worden. Als hij een bal zag, begon hij erop te schoppen en hij schopte best hard voor zijn leeftijd. Wel was hij er nog niet uit of zijn voetbaltoekomst bij Manchester City, Barcelona of Paris Saint-Germain lag. Maar het was een kwestie van tijd voordat ook dat laatste detail werd opgehelderd.
Toen bezocht hij een optreden van K3 en zag hij het licht. ‘Ik word popzanger,’ vertelde hij mij. ‘Die verdienen ook veel geld.’ Dat kon ik moeilijk ontkennen. ‘En kan je goed zingen?’ vroeg ik. Misschien niet geheel noodzakelijk voor een geslaagde carrière op de bühne, maar kwaad kon het in elk geval niet. Hij knikte en zette met veel overtuiging een nummer in dat hij op de radio had gehoord. Het klonk niet onaardig. Des te meer omdat hij zich voorgenomen had zanglessen te volgen aan de muziekschool. Lang kon het niet duren voordat een impresario dat jeugdige muziektalent zou ontdekken.
Ik hoorde hem tijdens de vakantiedagen in april en mei alvast vlijtig oefenen. Aan zijn gedrevenheid zou het niet liggen. Maar tijdens de schoolweken had hij minder oefentijd. Al bleek er meer aan de hand. Met de school bezochten ze Plopsaland in De Panne. Hij was gefascineerd door de betoverende wereld van kabouters en sprekende honden. ‘Ik word een sprookjesprins,’ zei hij, terwijl hij het geweer nogmaals van schouder veranderde. Ik bedacht dat ik dat ook wel wilde, maar dat er tussen droom en daad wetten en praktische bezwaren in de weg stonden.
Hij had een schattig dwergkonijn in zijn armen toen hij zijn nieuwe loopbaanwending besprak. Het diertje besnuffelde zijn arm. Levend erfgoed, in zijn meest lieftallige verschijningsvorm. ‘Kan je een geheim bewaren?’ polste hij. Het ene geheim al beter dan het andere, dacht ik, al zei ik dat niet. ‘Zweer het!’ drong hij aan. Hij loenste argwanend naar mij tot ik een dure eed zwoer.
‘’s Avonds komt er een fee en betovert mijn konijn in een wit paard en mij in een prins,’ zei hij. Het lijkt een beetje op het sprookje van Assepoester, ging het door mij heen. ‘Een paard?’ herhaalde ik. ‘Het mooiste paard dat je ooit hebt gezien. Geloof je het?’ Ik staarde hem aan en las in zijn ogen het verlangen naar bevestiging. Kon ik hem ontgoochelen? Ik knikte. ‘Ja,’ gaf ik toe, ‘een mooi paard.’ Hij bekeek mij superieur. ‘Mijn papa zei ook al dat hij jou alles kan wijsmaken,’ merkte hij op.
