Het is jaren geleden dat ik een roman las over de uitbouw van het Zuidstation in Brussel. Ik ben er zo goed als zeker van het Louis-Paul Boon was die dat onwaarschijnlijke verhaal op papier zette, Boon die trouwens nog altijd een van mijn favoriete auteurs gebleven is. Door die werken werd er, in zijn verbeelding althans, aan de werf een hele wijk afgesloten, zodanig dat niemand er nog weg- of in kon. Met alle gevolgen van dien: de mensen moesten er maar hun plan trekken, zonder te gaan werken en dus centen te verdienen en zonder de dagelijkse inkopen te doen. Want ofwel, en hier laat mijn geheugen mij in de steek, was er in hun buurt geen winkel, ofwel geraakte die na een korte tijd helemaal uitverkocht, zonder mogelijkheid om de voorraad weer aan te vullen.
Ik heb daar de laatste dagen herhaaldelijk moeten aan denken, aan dat verhaal dan, vermits het, in de buurt waar ik woon, bijna echt gebeurde wat Boon zich voor zijn verhaal ingebeeld had. Om, vanuit ‘mijn straat’ op de baan die naar overal leidt te geraken, ben ik nu verplicht een hele omweg te maken en dat is niet eenvoudig, noch plezant. Het zou natuurlijk maar een tijdelijk kleinigheidje zijn, als het de enige hindernis was die de chauffeurs vandaag en in ‘mijn stad’, in Gent dus, moeten overwinnen.
Maar dat is verre van waar.
Ga je hier gelijk waarnaartoe, dan geraak je er nooit of nooit via de route die je gewoon gebruikt, of aan de computer gevraagd hebt. Met alle mogelijke borden en pijlen word je omgeleid, van links naar rechts en van rechts naar links. Je kunt er zelfs meemaken wat ik in mijn lang leven, gevuld met onder meer vele autoritten in even veel steden, nooit heb gezien. Dat wil zeggen: op de ring rond de stad word je op een bepaald moment en steeds wegens werken naar kleinere straatjes verwezen om zo, niet bepaald veel verder, terug op de goede baan geraakt. Dat maak je nog wel meer mee, minder voorkomend is dat je, aan de andere kant van diezelfde ring, niet meer in het noorden maar wel in het zuiden, net dezelfde hindernis moet overwinnen, vermits daar ook aan gelijk wat (wegdek, elektriciteitsleidingen, waterafvoer) gewerkt worden.
Ik ben de eerste om te aanvaarden dat zoiets moet gebeuren, wil men de stad-en-straat in goede staat houden, maar ik vraag mij daarbij wel af of dat allemaal tegelijkertijd moet gebeuren. En of het niet mogelijk is dat zo te organiseren dat de mensen niet overal op hinder en vertragingen stuiten. Of is het te moeilijk om al de firma’s die daarbij betrokken worden tot enige coördinatie te inspireren?
Iemand die van dat alles toch wel wat afweet, fluisterde mij onlangs nog toe dat dit een tactiek is, waarmee getracht wordt de mensen te overtuigen van het feit dat in een stad met de wagen rond te rijden en die dan ook nog kwijt geraken, zo goed als onmogelijk geworden is. Maar daar geloof ik geen snars van, ook al omdat ik een tijdje geleden, voor dat al die wegen- en andere werkers hier in actie schoten, het nog best mogelijk vond overal in het centrum naartoe te trekken en ook een plaatsje voor de auto te vinden, desnoods in een van de nu toch wel talrijke parkings. Waarbij wel moet opgemerkt worden dat die de laatste tijd zoveel duurder zijn geworden. Is dat dan toch ook een teken aan de wand?
P.S. Waar, bij al die werken, nog altijd niks gedaan wordt aan het wegdek is in de straten uit de omgeving waar ik woon. Het is daar een onwaarschijnlijk kasseiengedoe, zodanig dat, als je er over rijdt, de indruk krijgt in Parijs-Roubaix te zitten. De smalle, hobbelige wegentjes, waarover de coureurs de finale van die grootse klassieker moeten rijden, zijn ‘geklasseerd’ en soms heb ik de indruk dat dàt bij ons ook het geval is. Of neen, toch niet. Af en toe wordt links of rechts al eens wat asfalt aangebracht, maar helpen doet dat niet, integendeel zou ik zeggen.
