Er is een moment in het leven waarop je beseft dat je geen zin meer hebt in gedoe. Niet dat je lui bent geworden, wel selectief. Ik noem het emotionele minimalisme. Waar ik vroeger nog uren kon tobben over wat iemand bedoelde met een emoji, denk ik nu: “Als het belangrijk was, had hij wel gebeld.” En ik ga koffie zetten.
We zijn de generatie die de stormen overleefd heeft — de liefdes, de scheidingen, de heropflakkeringen van de liefdes, de pubers, de verbouwingen, de reorganisaties op het werk (lees afdankingen) en de diëten die beweerden dat koolhydraten het kwaad van de mensheid waren. We hebben gevochten, gehuild, geprobeerd en herbegonnen. En nu? Nu willen we vooral rust, maar geen stilstand.
Ik ben te oud voor drama. Dat klinkt als een zelfhulpzin, maar het is gewoon een feit. Als iemand tegenwoordig begint over ‘toxische energie’, loop ik instinctief richting uitgang. Niet omdat ik ongeïnteresseerd ben — ik heb gewoon geleerd dat het leven te kort is om met mensen te praten die het woord ‘toxisch’ buiten de scheikunde gebruiken.
Maar tegelijk ben ik te jong voor sudoku. Die brave cijferrijtjes zijn me te stil. Ik heb nog goesting in het leven, in wat lawaai, in koffie die niet per se deca is. Ik wil nog dingen meemaken waar mijn hart van klopt — maar dan liefst zonder hartslagmonitor. en, als man van de lettertjes, heb ik het meer voor kruiswoordraadsels.
Ik zit in wat ik de tussenfase van de ziel noem. We hebben het theater van de jeugd achter ons gelaten, maar we zijn nog niet toe aan het breien van dekentjes voor de kat. We willen avontuur, maar zonder te moeten overnachten op een luchtmatras die om drie uur ’s nachts leegloopt. We willen passie, maar graag met een rug die het overleeft.
Soms denk ik dat we de leukste generatie zijn: oud genoeg om te weten dat het meeste vanzelf overgaat, jong genoeg om nog oprecht nieuwsgierig te zijn. We hebben de luxe om niet meer mee te doen aan elke trend, maar ook de vrijheid om dat wel te doen als we er zin in hebben. Yoga? Prima, zolang niemand verwacht dat ik mijn been achter mijn oor leg. TikTok? Waarom niet, als het filmpje grappig genoeg is.
Laatst vroeg iemand me of ik nog ambities heb. “Zeker,” zei ik. “Ik wil een plant in leven houden. En leren hoe je een groepschat verlaat zonder dat iedereen het ziet.” Het is de fase waarin kleine overwinningen groots voelen. Waarin geluk geen project meer is, maar een moment — vaak met koffie, liefst in stilte, en soms met iemand die hetzelfde begrijpt zonder iets te zeggen.
En eerlijk: dat is een heerlijke plek om te zijn. De druk is weg. Niemand verwacht nog dat we het maken, want we hebben het al gemaakt — op onze manier. We mogen falen, lachen om onze eigen verstrooidheid, onze agenda’s te vol of te leeg laten lopen. We hoeven niet meer te bewijzen dat we jong van geest zijn, want we zijn het. Niet omdat we doen alsof, maar omdat we het leven eindelijk op onze maat hebben afgesteld.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik voel me vandaag precies goed. Niet jong, niet oud. Niet wild, niet saai. Gewoon… afgestemd. Alsof ik eindelijk op de juiste frequentie zit. Soms kraakt het een beetje, zoals een oude radio, maar de muziek klinkt beter dan ooit.
En als het leven af en toe stoort — ruis, slechte ontvangst, een dag waarop niets lijkt te lukken — dan draai ik gewoon even aan de knop. Een wandeling, een mop, een glaasje wijn (in mijn geval niet-alcoholisch), een telefoontje met iemand die me nog kent van vóór het internet bestond. En plots is het signaal weer helder.
Misschien is dat het geheim van deze fase: we zijn niet op zoek naar méér, maar naar beter afgestemd. We weten intussen dat geluk niet in een app zit, maar in een blik, een lach, of een goed gesprek met iemand die geen filter nodig heeft.
Dus ja: te oud voor drama, te jong voor sudoku. De sweet spot van het bestaan. We zitten niet meer in de moshpit van het leven, maar we staan nog niet aan de zijlijn. We dansen gewoon iets rustiger, met een glas in de hand — en eerlijk? Dat bevalt me prima.
