Wanneer ik vandaag aan Boomager denk, moet ik soms terugdenken aan de jaren waarin ik achter de draaitafels stond. Op het eerste gezicht lijken die twee werelden weinig met elkaar te maken te hebben. De ene speelde zich af in donkere discotheken, tussen muziek, lichtflitsen en dansvloeren. De andere draait rond levensvragen, ervaring en de manier waarop we ouder worden. Toch zie ik vandaag een opvallende gelijkenis. In beide gevallen zag ik iets ontstaan waarvoor nog geen naam bestond.
Als jonge DJ draaide ik onder de naam Paul De Weer in Carrera in Destelbergen. Op zaterdag stond ik daar achter de draaitafels. Op zondag nam wijlen TeeCee (Dirk ‘T Seyen) het over. Daarnaast draaide ik de zondag ook in Dancing Black Beauty in Lembeke. Het waren jaren waarin muziek voortdurend in beweging was en waarin niemand precies wist welke richting het allemaal uitging.
We draaiden geen muziek omdat die later belangrijk zou worden. We draaiden ze omdat ze ons raakte.
Platen als Bostich van Yello, Hiroshima van Nux Nemo en Flesh van A Split-Second voelden anders aan dan wat daarvoor bestond. Ik herinner me nog hoe Flesh op 33 toeren, met de pitch open, een compleet andere energie creëerde. Het publiek voelde dat er iets veranderde, ook al kon niemand precies uitleggen wat. Pas jaren later kreeg dat alles een naam: New Beat – en voor mij is TeeCee nog steeds de grondlegger van dit genre.
Naast het draaien was ik actief bij verschillende vrije radio’s. Dat waren de pioniersjaren van de lokale radio in Vlaanderen. Met beperkte middelen maar veel enthousiasme maakten we programma’s, presenteerden we uitzendingen en probeerden we luisteraars te boeien. Achteraf bekeken heb ik daar misschien wel meer geleerd dan ik toen besefte. Niet alleen over muziek, maar vooral over communicatie. Over luisteren. Over verhalen vertellen. Over het vermogen om mensen te raken en te verbinden.
Muziek bleef een belangrijke rol spelen in mijn leven. Ik draaide nog voor Feesten als de Beesten van VT4 en maakte samen met mijn beste vriend Willy deel uit van het Marlboro Music-team, waarmee we talrijke party’s in Duitsland draaiden. Wanneer ik vandaag aan die periode terugdenk, zijn het niet de locaties of de kilometers die me het meest bijblijven. Het zijn de mensen. De gesprekken onderweg. De vriendschappen. De herinneringen die zich ongemerkt opstapelden terwijl je vooral bezig was met het volgende optreden.
Gaandeweg verschoof mijn professionele leven in een andere richting. Mijn interesse ging steeds meer uit naar communicatie, menselijk gedrag, welzijn en persoonlijke ontwikkeling. Ik werd trainer, docent en coach en gaf jarenlang opleidingen over communicatie, stress, burn-out en welzijn op de werkvloer. Voor buitenstaanders leek dat misschien een grote carrière switch. Voor mij voelde dat anders. Want of je nu voor een dansvloer staat, voor een klasgroep of tegenover één persoon tijdens een coaching gesprek, uiteindelijk probeer je hetzelfde te doen: begrijpen wat mensen beweegt. Een DJ leest een zaal. Een trainer leest een groep. Een coach leest een mens. De context verandert, maar de essentie blijft verrassend vaak dezelfde.
Muziek verdween ondertussen nooit helemaal uit beeld. Jaren later werkte ik nog mee aan een jumpstyleproject samen met Da Boy Tommy en Danny Corten. Geen wereldschokkend hoofdstuk in mijn leven, maar achteraf bekeken wel een bijzonder hoofdstuk. Want thuis groeide ondertussen een meisje op tussen muziek, radio, evenementen en verhalen. Mijn dochter Mandy. Zoals zoveel ouders sta je daar op dat moment niet echt bij stil. Je leeft je leven, doet je werk en probeert alles gecombineerd te krijgen. Pas veel later zie je welke invloed dat heeft gehad.
Vandaag bouwt Mandy haar eigen internationale carrière uit als DJ Mandy en presenteert ze haar eigen programma op One World Radio, het radiostation van Tomorrowland. Wanneer ik haar bezig zie ben ik ontzettend fier, en moet ik soms glimlachen. Niet omdat ze mijn weg heeft gevolgd, maar omdat ze haar eigen weg heeft gevonden. Toch loopt er ergens een onzichtbare draad tussen de vrije radio’s van vroeger, de dansvloeren van toen en de internationale podia van vandaag. De technologie veranderde. De muziek veranderde. De wereld veranderde. Maar de passie om mensen samen te brengen bleef dezelfde.
Doorheen al die jaren bleef één eigenschap steeds terugkomen: nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar mensen, naar verandering en naar wat nog mogelijk is. Misschien bracht precies die nieuwsgierigheid me uiteindelijk bij het idee achter Boomager. Tijdens opleidingen, lezingen en gesprekken ontmoette ik duizenden mensen. Steeds vaker merkte ik hetzelfde op. Mensen van vijftig, zestig en zelfs zeventig jaar herkenden zich niet meer in de etiketten die de maatschappij hen gaf. Ze hadden nog plannen, dromen, ambities en ideeën. Ze begonnen nieuwe projecten, leerden nieuwe dingen, gingen nieuwe relaties aan of sloegen onverwachte wegen in. Ze waren niet jong, maar ze waren ook niet oud.
En toch bleef de taal achter.
Ik zag een nieuwe levensfase ontstaan. Een fase waarin ervaring en nieuwsgierigheid naast elkaar bestaan. Een fase waarin mensen beseffen dat ouder worden niet hetzelfde is als oud zijn. Alleen bestond er geen woord voor. En plots moest ik terugdenken aan die dansvloeren van vroeger. Aan dat moment waarop er iets nieuws ontstond voordat iemand er een naam aan gaf. Boomager voelde precies zo. Eerst was er het gevoel. Daarna kwam het woord.
Vandaag zie ik Boomager niet als een generatie, maar als een levensfase. Een fase waarin mensen ontdekken dat hun verhaal niet af is. Dat ervaring geen eindpunt hoeft te zijn, maar een vertrekpunt kan worden. Misschien is dat uiteindelijk ook wat mijn eigen leven mij heeft geleerd. Dat je jezelf meer dan één keer kunt heruitvinden. Dat nieuwsgierigheid geen leeftijd heeft. Dat nieuwe hoofdstukken niet voorbehouden zijn aan jonge mensen. En dat sommige van de mooiste dingen in het leven pas ontstaan wanneer anderen denken dat het verhaal al geschreven is.
Wanneer ik vandaag terugkijk, zie ik geen rechte lijn. Ik zie een weg die liep van vrije radio’s naar discotheken, van opleidingen naar podcasts, van muziek naar mensen. Een weg die uiteindelijk leidde van Carrera tot Boomager.
Niet jong.
Niet oud.
Maar nog lang niet klaar.
