Vaak lopen Stefaan (uitgever van mijn fictieboeken en beste vriend) en ik door hetzelfde straatje. Dat wil zeggen dat de ene, zonder dat die het van de andere weet, hetzelfde denkt en doet wat ook dIe andere aan het overwegen en uitvoeren is. Het mooiste bewijs daarvan maakten we onlangs nog mee, toen hij tegen mij, of ik tegen hem stelde ‘bijlange niet zoveel meer in de krant te lezen dan voorheen’. In vroegere tijden waren we daar beide wel toe verplicht. Ik heb 44 jaar als beroepsjournalist gewerkt en dan behoort het bijna tot je dagelijkse plicht zo diep mogelijk niet alleen in de eigen krant, maar ook en vooral in de concurrerende gazetten te duiken. Stefaan, de man van twaalf stielen en dertien GELUKJES, schreef destijds ook hele bladzijden vol in het nu niet meer bestaande krant‘ Het Volk’. Maar nu is dat allemaal wel anders. Hij en ik, wij nemen elke dag toch nog ‘Het Laatste Nieuws’ in handen en onder ogen maar daarmee is dan ook alles gezegd.
Of toch nog niet. Want onlangs bijvoorbeeld stelde de ene dat hij de laatste tijd aan zoveel bijdragen voorbijgaat en repliceerde de andere dat hij dat nu toch ook weeral doet. Omdat, zo vinden we nu allebei, de meest opvallende titels gegeven worden aan bijdragen die een gewoon, nuchter denkend mens, onmogelijk voor interessant kan aannemen.
Maar pas op: dat is niet de fout van de kranten, die gewoon maar weergeven wat de belangrijkste heerschappen de wereld uithalen. En dat grenst dan aan het onwaarschijnlijke, bij zoverre het niet eens overdreven is te stellen dat de wereld vandaag geregeerd wordt door kerels, die misschien beter door een paar psychiaters zouden behandeld worden dan door reporters ondervraagd. Laat ons er maar twee nemen, de voornaamste van onze planeet dan wel, zijnde Trump, de Amerikaanse president en Poetin, de Russische heerser.
Zou het in de ‘States’ al bestaan hebben dat de voornaamste man van dat continent langs de ene kant aast op de Nobelprijs voor de vrede en langs de andere de vele conflicten die hij zelf in gang gestoken heeft, niet eens meer kan oplossen. En bij herhaling blijft ‘stoefen’ over overwinningen die niet behaald zijn, waardoor een groot deel van de eigen bevolking stilaan naar heel wat, vooral financiële, miserie geleid wordt.
Langs de andere kant is daar dan die Russische leider/tiran, die met heel wat boe en bah een onafhankelijk land als Oekraïne binnenvalt, zijn leger laat vastlopen aan een front waar nog weinig beweging vast te stellen is, behalve dan (en bij manier van spreken) door de begrafenisondernemers die duizenden en duizenden dode soldaten naar de eigen kerkhoven moeten voeren. Waarop diezelfde Poetin reageert met het bombarderen van steden, en zo vele, onschuldige burgers en kinderen van het leven berooft.
Het levert elke dag weer nieuws op dat in feite niemand nog wil lezen, al was het maar om te vermijden dat de angst voor een derde wereldoorlog almaar dieper knagen, omdat die beide gekken vandaag gewoon tot alles in staat geacht worden. Maar eigenlijk mag de vraag gesteld worden of dat alles nu echt zo’n groot nieuws is, of mensen van een zekere leeftijd dat niet al eens, of meerdere keren meegemaakt hebben. Want wie het allemaal op de voet volgt en volgde weet nog best hoe groot de oorlogsdreiging vanuit het oosten wel was toen de Sovjetunie ook gekken aan de leiding van hun land bracht, gekken die heel de wereld bij herhaling deden geloven dat ze tot alles in staat waren, ook tot het in gang steken van wereldoorlog III. En zal zich nog wel herinneren dat die Trump-met-het-gekke-petje-op niet de enige Amerikaanse president is van wie de hersenen niet bepaald normaal functioneren. Ik herinner mij nog goed de beelden van ene Richard Nixon, toen die moest aftreden als president als gevolg van het Watergate-schandaal en daarbij ook niet meer voorkwam als een man die over al zijn geestelijke middelen beschikt.
