Niet bang zijn van technologie
In een goed gevulde zaal van Cultuurcentrum Scharpoord in Knokke-Heist bracht Ingrid Walry op bevlogen wijze haar boodschap: kunstmatige intelligentie hoeft geen bedreiging te zijn, maar kan een bondgenoot worden in verandering. De CEO van SEBECO stelde er haar nieuwste boek voor, “Breng richting en ritme in verandering via de KIM² gesprekskaarten”.
Ingrid Walry wist het publiek meteen mee te nemen in haar verhaal. Met een combinatie van persoonlijke anekdotes, praktijkervaring en muzikale accenten vertelde ze in bevlogen bewoordingen dat verandering geen toeval is, maar een kunst die je kunt leren, oefenen en vooral: samen beleven. Haar KIM²-model en de bijhorende gesprekskaarten maken complexe transities concreet en werkbaar, zonder de mens uit het oog te verliezen.
Muziek en technologie in harmonie
Aan haar zijde stond niemand minder dan dirigent-componist Rudolf Werthen (79), die zelf al decennialang bruggen bouwt tussen traditie en vernieuwing. Vanuit zijn muzikale achtergrond benadrukte hij dat ook technologie een vorm van harmonie kan scheppen, mits we er niet bang voor zijn. Zijn boodschap sloot naadloos aan bij die van Walry: omarm AI, laat het geen schrikbeeld zijn, maar een instrument dat ons kan versterken.
Angst maakt plaats voor mogelijkheden
Want laten we eerlijk zijn: technologie en AI zijn niet meer weg te denken uit onze samenleving. Ze zitten in onze smartphones, in de auto die ons waarschuwt bij gevaar, in de medische toepassingen die levens redden, in de systemen die ons werk ondersteunen. Voor veel mensen roept dat angst op — angst dat banen verdwijnen, dat de menselijke maat zoekraakt, dat we overspoeld worden door algoritmes.
Maar zoals Walry en Werthen lieten zien, is die angst niet nodig. Elke grote verandering in de geschiedenis heeft aanvankelijk vrees opgeroepen. Denk aan de komst van de drukpers, de stoommachine, de elektriciteit of het internet. Eerst waren er twijfels en weerstand, maar al snel werden het hulpmiddelen die de wereld vooruit hielpen. AI staat nu op datzelfde kruispunt.
In alle verhalen over technologie dreigt soms één element onder te sneeuwen: de mens zelf. Ingrid Walry benadrukte dat in haar boek en tijdens de voorstelling. AI mag ons ondersteunen, maar het kan nooit de warmte, creativiteit en empathie van mensen vervangen. Precies daar ligt onze kracht: in het brengen van betekenis, richting en verbinding.
We staan pas aan het begin
Het fascinerende is: we staan nog maar aan het begin van wat AI kan betekenen. De komende jaren zullen we zien hoe deze technologie nieuwe deuren opent. Voor organisaties, maar ook voor ons als individu. Het kan ons helpen slimmer samen te werken, betere beslissingen te nemen, meer tijd vrij te maken voor wat écht telt: creativiteit, relaties, zorg, kunst, muziek, het leven zelf.
Voor de boomager-generatie is dat misschien wel de grootste kans. Wie ervaring heeft, wie het leven kent, wie weet dat verandering bij het leven hoort, kan met open blik en wijsheid de dialoog aangaan met de toekomst. Technologie hoeft ons niet te overschreeuwen — wij kunnen het kader mee bepalen.
Een uitnodiging om mee te bewegen
De avond in Scharpoord was meer dan een boekvoorstelling. Het was een uitnodiging. Een oproep om niet aan de zijlijn te blijven staan, maar mee te bewegen met de tijd. AI is geen vijand. Het is een kans. Een kans om de dingen slimmer, menselijker, creatiever en duurzamer te doen.
Zoals Ingrid Walry het zo treffend onder woorden bracht: verandering is geen toeval, maar een kunst. En misschien is het nu net de kunst om AI niet te zien als een eindpunt, maar als een begin.
Technologie kan ons alleen vooruit helpen als we bereid zijn haar te vertrouwen. Niet blindelings, maar met een open blik en kritische geest. Het gaat er niet om of AI beter of slimmer is dan de mens, maar hoe wij de samenwerking vormgeven. De toekomst ligt niet in de handen van machines, maar in hoe wij ermee omgaan.
Wat AI ons misschien wel het meest leert, is dat nieuwsgierigheid geen leeftijd kent. Elke generatie kan zich de vraag stellen: wat kan dit voor mij betekenen? Voor boomagers is dit een kans om hun leergierigheid opnieuw te laten spreken. Om te ontdekken, te experimenteren en opnieuw te ervaren dat verandering niet bedreigend hoeft te zijn, maar verrijkend.
De samenwerking met Rudolf Werthen maakte het duidelijk: technologie en mens kunnen dezelfde taal spreken als muziek. Soms botsend, soms verrassend harmonieus, maar altijd in beweging. AI is geen solo-instrument, het is een orkestlid. Het is aan ons om de juiste partituur te schrijven en de toon te zetten.
Boomagers: dit is jullie moment
Voor boomagers ligt hier een bijzondere rol. Jullie hebben geleerd om met verandering om te gaan: van de opkomst van televisie tot de eerste computers, van de mobiele telefoon tot het internet. Jullie weten als geen ander dat wat vandaag nog vreemd lijkt, morgen vanzelfsprekend wordt.
Boomagers weten hoe het voelt om te leven in een wereld die telkens weer nieuwe uitvindingen omarmt. Jullie generatie heeft de sprong gemaakt van analoge telefoons naar smartphones, van typmachines naar laptops, van zwart-wittelevisie naar streaming. Waarom zou AI een uitzondering zijn? Het is een nieuwe stap in een reis die jullie al decennia maken — en waarin jullie een gids kunnen zijn voor jongere generaties.
Dit is hét moment om je ervaring, levenswijsheid en kritische blik te laten spreken in het AI-tijdperk. Niet door op de rem te staan, maar door richting te geven. Door jongeren te inspireren, door organisaties te helpen menselijk te blijven, door de dialoog te voeden. AI mag dan razendsnel evolueren, de menselijke maat — en dus ook de boomager-stem — blijft onmisbaar.
