Het is maandagavond, 22.30 uur en ik zit voor mijn laptopscherm met een loom lichaam en een afwezige geest. Het is weer bijzonder warm geweest, de hele dag door, waarmee aangegeven wordt dat we voor de tweede keer in drie weken tijd een hittegolf te verwerken krijgen. Zoveel vroeger in mijn leven van vele en vele jaren, was ik daar best tegen opgewassen. Ik herinner mij zomers, waarin gedurende een bepaalde tijd ongeveer heel mijn omgeving half bewusteloos lag en ik maar bleef dartelen, doorheen de zwoele namiddagen waarin de hoogste temperaturen werden opgetekend.
Maar nu, als oude vent, lukt dat heus niet meer, zelfs al probeer ik mij nog te verzetten tegen die ergerlijke situatie. Het merendeel van de zaken die ik bij een temperatuur van dertig graden en meer, probeer af te werken, moet ik opgeven, of anders herbeginnen als de thermometer later op de avond leert dat het allemaal stilaan terug verdraagzaam wordt. En alweer vlotjes gaat verlopen.
Het doet me eraan denken dat vele jaren geleden de Spanjaarden een grandioze ontdekking gedaan hebben. Bij hen en in andere zuiderse landen werden zomerdagen telkens weer geteisterd door temperaturen, die geen mens verdragen kan, ook niet die man of de vrouw die ze van bij de geboorte meemaakt.
Dus kwamen die lieden van toen op het idee met een eenvoudige ingreep op de dagindeling het allemaal weer leefbaar te maken. De ervaring leerde meteen dat alles zoveel draaglijker werd als men een stukje uit de dagelijkse dag zou wegknippen om het er later op de avond weer aan kleven. De agenda ging er dan met de tijd heel anders uitzien. Leven en werken kon in de voormiddag gerust verdergezet worden. Maar eens de zon het hoogste punt bereikt had, trok iedereen zich terug in de duisternis van een afgeschermde woning, duisternis waarmee de hitte buitengehouden werd, duisternis die alleen nog maar inspireerde tot rusten en daaruit vloeiend: slapen.
En dat leidde dan weer naar een nieuwe dagregeling in het leven van de Spanjaarden, die er meteen een naam aan gaven: ’siësta’. Ik heb gezocht naar de vertaling van dat woord, maar denk niet dat dat voor officieel bestaat. ‘Een dutje doen’ wordt aangegeven, maar dat geldt ook voor wie in de vooravond al eens de ogen sluit of na een slechte nacht de schade al in de late ochtend probeert goed te maken. Neen, wie na het middagmaal de ogen sluit doet dat ‘voor zijn siësta’ en als de weersverandering door de natuur en via ons roekeloos bestaan ter zake verder doorgedreven wordt, zullen wij wel verplicht worden te leven zoals ze dat in het niet eens zo verre zuiden al sinds jaren, ja wellicht eeuwen doen. Vraag is of wij het, hier in dat westen, wel zien zitten, dat afwerken van een agenda, waaraan we zeker niet gewoon zijn. Even schetsen: wel wat later opstaan dan we nu doen, tussen een en twee eten, dan rustig de ogen sluiten om energieker dan voorheen pas in de latere namiddag weer aan de slag te gaan. Tot later in de avond, om pas vanaf acht uur nog eens aan tafel te gaan en daarna van de avond te genieten, voor de televisie vooral, waar het uurrooster van de programma’s dan weer grondig zal moeten aangepast worden. Succesnummers niet meer vanaf acht uur uitzenden, maar liefst veel later, waardoor we ook niet meer zo vroeg tussen de lakens kruipen. Zeg mij, beste lezers, of jullie dat zien zitten.
