Waarschijnlijk heb ik al over muizen in huis geschreven, lang geleden dan en in elk geval niet voor Boomager. Dat ik het nu toch nog eens doe, komt ook omdat er weer enige verandering in het verhaal geslopen is. Om te beginnen hadden we in dat verre verleden enkel te kampen met het bezoek en daaropvolgend het verblijf van één diertje. Dat verborg zich hele uren in de keuken, ergens onder de pompsteen of in de kast, waarin het toestel voor de chauffage aan de muur gevezen is. Als het al eens tevoorschijn kwam, was dat om even over en weer te trippelen, ver verwijderd van de sofa, waarop Liliane en ik elke avond naast mekaar doorbrengen.
Aanvankelijk was de eega nogal kordaat met haar opdracht ons zo rap mogelijk van dat beest(je) te verlossen. Maar dat duurde niet lang. Dra vond ze dat het er zo schattig uitzag dat het voor haar nog wel een tijdje mocht blijven leven, met elke dag/avond weer een korte verschijning voor onze ogen. Ook de kleindochters waren van mening dat ‘zo’n schatje’ alle recht op bestaan moest gegund worden.
Het duurde tot Liliane ergens las of hoorde dat, hoe prettig om volgen ze ook zijn, muizen microben kunnen verspreiden en het dus tijd werd om ons te verlossen van die nu niet meer als welkom beoordeelde gast.
Maar hoe doe je dat?
Uiteraard wilden we het beestje geen brutaal einde aan haar leven bezorgen. Dus geen klemmetje met een stukje kaas in ergens neerzetten. In een winkel die alles voor dieren verkoopt vonden we een leuk kistje, waar je allerlei lekkers voor de ongewenste gaste kon deponeren, om die dan gevangen te zetten eens ze daar aan smullen ging, in het bakje dus. Waarna het er enkel nog maar op aankwam het buiten te dragen en het alle vrijheid te gunnen op het pleintje aan de overkant van het huis. Het lukte niet, het diertje liet zich niet verleiden, zelfs niet door de fijnste snoep.
Dan maar het kordate middel gebruiken: links en rechts in een hoekje wat muizenvergif strooien en elke ochtend kijken op er zelfs maar een beetje van verdwenen was. Niks, niemendal echter, tot we een klein beetje van dat product in een gaatje achterlieten, destijds door de muis geknabbeld uit het linoleum van toen, op de grond van het salon. En kijk, dat lukte. Dagen en dagen na mekaar zagen we geen muisje meer en vonden ook geen kadaver.
Oef dus, maar neen.
Na amper een paar weken was er weer eentje, van hetzelfde genre en met dezelfde maniertjes. Zelfde scenario dan maar. Een tijdje genieten van haar ‘optreden’ en dan het gif in hetzelfde gaatje aanbrengen. Met telkens weer hetzelfde gevolg.
Had in het muizenwereldje het gerucht de ronde gedaan dat het bij dat koppel thuis maar gevaarlijk om leven was en het beter was daar weg te blijven? Wie zal het zeggen en in elk geval kregen we lange tijd geen ongewenst bezoek meer. Tot er plots… drie opdoken. Eerst een min of meer volwassen lijkend zwartje, dan een bruin en finaal een heel kleintje, dat misschien wel een nakomelingetje was van de hiervoor geciteerde exemplaren. Ze gedroegen zich echter niet in familieverband. Soms kwam de ene eens tevoorschijn, dan weer de andere en finaal ook het ‘minietje’ dat daarbij de meeste lef betuigde. Het kwam bijna over onze voeten lopen en hoe lief dat ook mag klinken, we hebben nu toch weer wat muizenvergif in enkele hoeken gedeponeerd en zullen zien wat het verder geeft.
