ter nagedachtenis aan Frans Verbeeck
– Ze hebben zopas op de radio gemeld dat er een bekend ex-coureur overleden is, maar ik heb niet gehoord wie het is, zei mijn vrouw toen ik terugkwam van mijn (bijna) dagelijkse wandeling.
Even de laptop openen en ik wist het: het was Frans Verbeeck en er ging een heuse schok door mij heen. Het was geweten dat hij behoorlijk ziek was, ik had hem nog niet zo lang geleden bezocht, maar ik had nooit gedacht dat hij zo rap al zou heengaan. Meer nog, hij behoorde tot de categorie mensen van wie ik vermoedde dat die nooit en definitief het hoofd zouden neerleggen. Zo’n sterke vent, mensen toch.
Ik had zelfs een herhaalde bevestiging nodig om het te geloven en dagen aan een stuk bleef het mij belasten. We hadden, vele jaren geleden al, een sterke band met mekaar ontwikkeld en die was blijven bestaan, ook al hadden we mekaar de laatste jaren praktisch niet meer ontmoet, wegens zijn slepende ziekte naar ik pas achteraf vernam.
U zult nu wel nog eens vernomen hebben dat Frans in feite twee loopbanen op de fiets afwerkte. De eerste duurde maar een paar seizoenen en bracht hem weinig roem en glorie op. Toen hij dan op de koop toe een zware fysieke inzinking kreeg, stopte hij er gewoon mee en… werd melkboer, die tussendoor ook nog soep verkocht. Maar de koers bleef hem aantrekken en niet lang nadat hij het peloton verlaten had, besloot hij er terug aan het beginnen, zonder daar tegen iemand ook maar iets over te zeggen, zelfs niet tegen zijn vrouw. Hij ging in het geniep en in zijn eentje trainen, nu niet meer op eigen inspiratie, maar wel met raad en steun van een Leuvens universiteitsprofessor, die hem de modernste en voor hem best passende systemen op papier zette. In een allerbeste conditie verscheen hij dan ook en op een bepaalde dag toch weer aan de start en even later leerde ik hem, in mijn functie als journalist bij Het Laatste Nieuws, voor goed kennen. Het was zijn toenmalige sportdirecteur, de mij wel bekende Willy Jossart, die mij belde en vroeg of ik eens een reportage wilde maken over die bijna onbekende Frans Verbeeck die, na een mislukte eerste poging om het als profcoureur te maken, nu op weg leek om dan toch een hoog niveau te halen. Ik wist niet of ik dat allemaal wel mocht geloven, besloot dan toch maar op het verzoek van die overtuigende Jossart in te gaan en ontmoette een Verbeeck die mij voorkwam als een zelfzekere, evenwichtige atleet, die zelf niet twijfelde aan wat nu zou volgen: de realisatie van een carrière, die weinigen gegund is en die hij uitbouwde met kracht eerder dan met natuurlijke topklasse en met een mentaliteit die hem naar grootse nummers leidde. Ook… net na de koersen, bij het uitleggen hoe hij gewonnen had of waarom hij geklopt werd. Soms ook betwistte hij dat dat gebeurde, bijvoorbeeld na die Luik-Bastenaken-Luik, waarin hij met millimeters verschil tweede werd en voor het scherm dat de finishfoto’s weergaf, Merckx en de officiële koerscommissaris probeerde ervan te overtuigen dat hij en niet Eddy het gehaald had. Wat niet klopte en hij zelf ook wel zag. Maar daar, in de open wielerbaan van Rocourt en op een hoge stelling waarop de beelden konden bekeken worden, maar bleef discuteren, met de koerskledij nog aan.
– Zodat, vertelde hij mij later, ik minuten en minutenlang reclame voor mijn ploegsponsor bleef maken.
Via het eerste artikel na zijn tweede start had ik waarschijnlijk een vertrouwensband tussen ons beiden geschapen, zodat hij mij meer van dergelijke zaken vertelde, soms zelfs aan mij alleen. Zoals ik ook als enige reporter aanwezig mocht zijn op de ontmoeting met Felice Gimondi, aan de vooravond van Parijs-Robuaix en nadat hij enkele dagen eerder, in de eindspurt van Gent-Wevelgem, de Italiaan naar de balustrade gedreven had. Gimondi zwoor dat hij die Belg in verdere koersen wel zou weten te vinden, Frans zelf vond dat dit ‘incidentje’ gewoon maar uitgepraat en vergeten moest worden. Hij kreeg het zowaar gedaan dat zijn Italiaanse rivaal bij hem in het hotel langskwam en ik zie hem nog altijd staan, bij de ingang, zonder ook maar een stap verder te zetten, richting het salonnetje waar zijn vijand van het moment had plaatsgenomen. Hij kwam na enige aarzeling dan toch af, zette zich neer en bleek er rap mee akkoord om zand over het incident te strooien. Verbeeck had er duidelijk binnenpretjes mee, maar bleek heel de bijeenkomst door attent genoeg om, op het moment dat een fotograaf zijn toestel op het duo richtte, vast te stellen dat er… nog flesjes bier op het tafeltje stonden. Eerst dacht ik dat hij die wilde wegschuiven, maar dat bleek een schromelijke vergissing. Ze waren achtergelaten door de sponsor van Verbeecks ploeg, en Frans vond dat, als er toch beelden van de samenkomst werden geschoten, die flesjes met naam en al er ook op mochten staan. Om toch nog wat verdere reclame voor ‘de baas’ te maken.
Verbeeck was slim en sluw en slaagde er daardoor ook, na zijn sportieve loopbaan, in een bedrijf dat sportkledij fabriceert op te richten en internationaal uit te bouwen. Daarnaast bleef hij een vrolijke kerel, met wie ik ook na zijn wielerloopbaan regelmatig samenkwam. Voor leuke babbels, die over ongeveer alles wat er in het leven kan gebeuren konden gaan. Gesprekken die ik nu zal moeten missen.
