We schreven bij Boomager een mea culpa over het gebrek aan vrouwelijke stemmen. Mooie woorden, maar volstaan die ook? We legden het artikel voor aan Aurélie, onze virtuele AI-redactrice, en vroegen haar om zonder veel mededogen te beoordelen of we werkelijk iets hebben ingezien of vooral ons eigen geweten hebben gesust. Haar oordeel is kritisch, soms ongemakkelijk en behoorlijk raak. Want vrouwen vaker aan bod laten komen begint niet met een excuus, maar met wat je daarna doet.

Robert Janssens buigt zich met zijn kenmerkende nieuwsgierigheid en scepsis over artificiële intelligentie. Wat kan AI vandaag betekenen voor auteurs en uitgevers? Van taalfouten opsporen en manuscripten beoordelen tot vertalen en herschrijven: de mogelijkheden lijken eindeloos. Maar waar eindigt de handige hulp en waar begint het gevaar dat menselijke correctoren, vertalers en zelfs schrijvers overbodig worden? Een luchtige maar rake beschouwing over de wonderen én de valkuilen van AI.

Onze AI-redactrice Aurélie onderzoekt de rol van de boomagers in de Belgische samenleving. Ze toont hoe omvangrijk en vooral hoe heterogeen deze groep is, met grote verschillen in leeftijd, gezondheid, inkomen, vermogen, interesses en levenssituatie. Het artikel belicht hun positie op de arbeidsmarkt, hun pensioenen, koopkracht en maatschappelijke bijdrage, maar ook gezondheidsproblemen, zorgkosten, woonzorgcentra en de vergrijzing. Daarnaast wordt nagegaan hoe boomagers aan bod komen in media, reclame en politiek. De conclusie is genuanceerd: boomagers brengen kosten met zich mee, maar blijven tegelijk economisch, sociaal en familiaal een onmisbare kracht.

Hoe worden vijftigplussers vandaag voorgesteld in reclame, televisie, kranten en sociale media? AI-redactrice Aurélie onderzoekt waarom deze grote en diverse groep nog te vaak wordt herleid tot trapliften, hoorapparaten, incontinentiemateriaal, zorgnoden of het cliché van de zorgeloze, rijke senior. Aan de hand van Vlaamse en Belgische studies analyseert ze de hardnekkige beeldvorming. Stefaan Van Laere toetst haar bevindingen, corrigeert de onjuiste cijfers en toont zo waarom menselijke eindredactie onmisbaar blijft bij teksten die door artificiële intelligentie worden geschreven.

Stel je voor: je hebt net een nieuw koffiezetapparaat, televisie, robotstofzuiger of wasmachine gekocht...

Er zijn cijfers verschenen waar heel Vlaanderen even ongemakkelijk van begon te schuifelen op...

De Belgische pensioenen veranderen ingrijpend. Vervroegd pensioen, pensioenmalus, minimumpensioen, gelijkgestelde periodes en de berekening van loopbaanjaren worden hervormd. Aurélie zet de belangrijkste wijzigingen en cijfers op een rij. Stefaan Van Laere kijkt vervolgens kritisch naar de gevolgen voor toekomstige gepensioneerden en naar de vertrouwde Belgische kaasschaafmethode: hier een paar maanden langer werken, daar enkele tientallen euro’s minder pensioen.

De huurprijsindexering is een methode die verhuurders in staat stelt de huurprijs jaarlijks aan...

Stel je even voor: je wordt ziek, je krijgt een ongeluk of je geheugen...

Redacteur Stefaan Van Laere stelde Aurélie, de virtuele AI-redactrice van Boomager, een bijzonder gevoelige vraag: hoeveel geld stroomt er werkelijk van Vlaanderen naar Wallonië en zou Vlaanderen financieel en economisch beter af zijn wanneer België wordt opgesplitst? Aurélie onderzocht de transfers, de onderlinge handel, Brussel, de staatsschuld, de Europese steun en de gevolgen van de vergrijzing en de pensioenen. Het resultaat is een genuanceerde analyse die enkele hardnekkige beweringen bevestigt, maar tegelijk duidelijk maakt dat de uiteindelijke rekening veel ingewikkelder is dan vaak wordt voorgesteld.

Een eerste communie in 1965: voor de jonge Paul Goossens was het een dag vol trots, plechtigheid en onvergetelijke familiebezoeken. In deze nostalgische en hilarische terugblik passeren de lange mis, de ouderwetse communieliederen, de witte sokken, de teleurstellende cadeaus, de View-Master en de melodica de revue. Maar het absolute hoogtepunt is de ontmoeting met de legendarische tante Elvire, wier zuinigheid en onnavolgbare manier van sandwiches smeren voor een onvergetelijke – en licht traumatische – finale zorgen. Een warm, herkenbaar cursiefje waarin nostalgie en humor hand in hand gaan.

Voor de tweede dag op een rij … geen nieuws in de krant …...

een bij voorbaat tot mislukken gedoemde poging om het mysterie ‘vrouw’ te ontrafelen Er zijn...

Dat zou Alice Nahon (*) vandaag wellicht geschreven hebben, mocht ze nog leven. Al...

Vandaag sijpelt ook het spectaculair nieuws van de laatste dagen door in de regionale...

Toen ik er enkele jaren geleden mee begon, met het schrijven van cursiefjes voor...

Een minipensioen kan gevolgen hebben voor je cv, blijkt uit onderzoek waarover professor arbeidseconomie...

Bisschop Coppieters ontvangt vandaag een vijfde afpersingsbrief. Op de omslag staat alweer duidelijk de...

Stefaan Van Laere blikt terug op zijn vroege schrijversdrang en op een leraar Nederlands die zijn talent herkende, zelfs toen hij met een schoolopstel over de Romeinen volledig uit de bocht ging en uiteindelijk op de maan belandde. Vanuit die jeugdherinnering mijmert hij over inspiratie, deadlines en de kunst van het afdwalen. Voor een oud-krantenjournalist is inspiratie geen wonder waarop je maandenlang wacht, maar iets wat ontstaat zodra je begint te schrijven. Het resultaat is een speelse ode aan verbeelding, goed opgebouwde nonsens en het hardnekkige onvermogen om op tijd te stoppen.

Ingrediënten (4 personen) Voor de wok: 600 g kipfilet, in reepjes 150 g serranoham, in stukjes of...