Bij het afscheid van mijn kapster realiseerde ik me dat we elkaar geen voorspoedig jaar hadden gewenst. Het kapsterbezoek was de afsluiting van een lange dag vol boodschappen en schrijfplezier. Gelukkig kon ik zoals altijd terugvallen op de steun van onze trouwe kater. Alfred houdt me graag gezelschap en zet zelfs enthousiast zijn tanden in een lastige tekst. Zij het dan wel letterlijk.
Thuisgekomen op die donkere avond in januari wilde ik nog even de brievenbus ledigen. Hoe ik ook probeerde, het sleuteltje gaf echter niet mee. Slechts ten dele kreeg ik een inkijk in de hoge, staande bus. Daarin zat een pakket verborgen dat duidelijk te groot was en het slot blokkeerde. Hoe de postbode dat door de smalle gleuf had gekregen, mag een klein wonder heten. Maar een snuifje mysterie kruidt het leven.
Toen mijn pogingen om de brievenbus te openen vruchteloos bleven, nam ik mijn toevlucht tot de grove middelen. Het pakket intrigeerde me. Wij hadden niets besteld. In deze woelige tijden vol bloedvergieten kun je natuurlijk het ergste verwachten. Maar toch dacht ik eerder aan een onverwacht geschenk dan aan een bompakket. Die gedachte rechtvaardigde beslist de beschadiging van het deurtje van de brievenbus. Had het trouwens zin dat onze bus altijd gesloten bleef? Doorgaans belandde daarin weinig waardevols.
Met een hamer en een schroevendraaier slaagde ik erin het deurtje los te wrikken. Zwaar beschadigd, maar het pakket lachte me nu toe als de spreekwoordelijke schat van de zeerover. Breekbaar, stond erop vermeld. Helaas bleek het zelfs te groot om het zomaar uit de bus te plukken. Gelukkig bestaan er scharen. Ik knipte de verpakking stuk, bezeerde mijn handen en haalde met bebloede vingers een geschenkmandje tevoorschijn.
Het mandje bevatte heel wat lekkers waarvoor Vlaanderen bekend is: West-Vlaamse lukken, jam, amandelkoekjes, Gentse neuzen en een flesje Oudenaards bier dat wonderwel niet gebroken was. Triomfantelijk liep ik met het kleinood naar binnen en plaatste het als een trofee op de keukentafel. Intussen ging ik de resten van de verpakking opruimen.
Als ik in de hal de kartonresten nader bekeek, stelde ik tot mijn verbijstering vast dat het geschenk niet voor ons was bestemd. Een overijverige postbode had zich van bus vergist. Ontgoocheld stapte ik naar de keuken, waar Alfred het geschenkmandje aan een grondige keuring onderwierp en er alvast onherroepelijk zijn scherpe tanden in had gezet. Misschien moet ik de volgende nieuwjaarsperiode maar overslaan…
